Ratusz
Balkon chupinazo na barokowej fasadzie z 1752 roku, z trzema nałożonymi na siebie porządkami klasycznymi. I miejsce, w którym o północy 14. śpiewa się „Pobre de mí”.

Osiemset pięćdziesiąt metrów, dwie minuty i rok czekania. Co dzieje się każdego dnia od 6 do 14 lipca i dlaczego święto obchodzono pierwotnie w październiku.
🎧 Na trasie Gonitwa byków, San Fermín i Plaza del CastilloSanfermines to dziewięć dni, a nie jeden bieg. Ale to bieg je wyjaśnia: osiemset pięćdziesiąt metrów, które pokonuje się w dwie lub trzy minuty i na które miasto czeka cały rok. Ten przewodnik opowiada, jak to wszystko działa, odcinek po odcinku i dzień po dniu.
Wszystko zaczyna się w południe 6 lipca na balkonie ratusza: rakieta wybucha, a w dole ryczy ludzka fala z uniesionymi chustami. Słowo pochodzi od „chupín”, ludowej nazwy rakiety.
Okrzyk jest dwujęzyczny, jak samo miasto: „Pamploneses, pamplonesas, ¡Viva San Fermín!, Iruindarrak, iruindarrok, gora San Fermin!” – niech żyje San Fermín, najpierw po hiszpańsku, potem po baskijsku. I w tej chwili dziesiątki tysięcy czerwonych chust, noszonych do tej pory zawiązanych na nadgarstku, jednocześnie wędrują na szyje.
Święty mieszka w kościele San Lorenzo, w ośmiobocznej barokowej kaplicy wzniesionej między 1696 a 1717 rokiem tylko po to, żeby go strzec. Co roku 7 lipca wynoszą go na ramionach w procesji ulicą calle Mayor.
I fakt, który zaskakuje: dzień św. Fermina przypadał 10 października, w deszczu i chłodzie, a targ bydła i corridy odbywały się latem. W 1591 roku miasto postanowiło połączyć wszystko i przenieść obchody na 7 lipca, ze względu na pogodę. Ta czysto praktyczna zmiana wymyśliła Sanfermines.
Balkon chupinazo na barokowej fasadzie z 1752 roku, z trzema nałożonymi na siebie porządkami klasycznymi. I miejsce, w którym o północy 14. śpiewa się „Pobre de mí”.
Tu mieszka święty, w ośmiobocznej kaplicy zbudowanej tylko dla niego. Stąd wyrusza procesja 7 lipca, a encierro zaczyna się kilka minut dalej, na cuesta de Santo Domingo.
Pobierz aplikację i odkrywaj Pamplona offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Gonitwa byków, San Fermín i Plaza del Castillo z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Start jest na cuesta de Santo Domingo. Punktualnie o ósmej odpala się rakieta, otwiera się brama i sześć byków razem z prowadzącymi je wołami rusza pod górę. Druga rakieta oznacza, że żadne zwierzę nie zostało z tyłu, bo to najgroźniejsza możliwa sytuacja.
Ten pierwszy odcinek należy do najtrudniejszych: prawie trzysta metrów stoku, który pcha do przodu, ze śliską nawierzchnią i z bykami, które biegną razem i są jeszcze wypoczęte. Weterani mówią o nim tak: tu nie biegnie się przed bykiem, tu się przeżywa.
Dalej jest plac przed ratuszem i zakręt Mercaderes, ostry skręt w prawo, na którym byki wpadają w poślizg i często uderzają w ogrodzenie. To najczęściej fotografowany punkt trasy i jeden z najbardziej nieprzewidywalnych.
Potem calle Estafeta: trzysta metrów prostej bez zakrętów, za którymi można by się schować. Dla wielu biegaczy to jest prawdziwe encierro, odcinek, na którym robi się rzecz najtrudniejszą: nie uciekać, tylko ustawić się przed bykiem i biec przez kilka metrów na jego wysokości, dopasowując się do jego kroku.
I finał: odcinek Telefónica, zaułek, który gwałtownie się zwęża – tu tworzą się karambole – i wejście na piasek areny walk byków. W sumie około ośmiuset pięćdziesięciu metrów i dwie lub trzy minuty.
Bieg jest bezpłatny i nie trzeba się zapisywać, ale obowiązują zasady, a za ich łamanie są mandaty: trzeba być pełnoletnim, nie można być pijanym, biec pod prąd, mieć plecaka ani pakunków, ani robić zdjęć czy filmów w czasie biegu. Kto ich nie przestrzega, tego policja usuwa z trasy przed wystrzałem rakiety.
Biel z czerwienią nie pochodzi ze średniowiecza: upowszechniła się w latach trzydziestych XX wieku, kiedy przyjęły ją pierwsze peñas, czyli kluby dzielnicowe, a całe miasto podchwyciło ten pomysł. Tradycja dodaje, że czerwień przypomina męczeństwo św. Fermina, któremu poderżnięto gardło.
Kobiety mogą biegać bez ograniczeń od 1974 roku: do tego czasu wprost zabraniało im tego rozporządzenie miejskie. Dlatego wśród dziewiętnastu postaci pomnika Encierro nie ma ani jednej kobiety.
Prawie nikt nie wie o encierrillo: poprzedniego wieczoru byki przeprowadza się w ciszy i po ciemku z zagród Gas do zagród Santo Domingo, bez krzyczącej publiczności, pustymi ulicami. To dokładne przeciwieństwo encierro.
A święto nie kończy się na biegu: po południu na tej samej arenie odbywają się corridy – byk, który biegnie o ósmej, to ten, z którym walczy się później – rano są gigantes y cabezudos, czyli olbrzymy i wielkogłowi, przez cały dzień peñas i charangas, czyli orkiestry dęte, a do tego Riau-Riau, najbardziej sporne i najczęściej odwoływane wydarzenie ze wszystkich.
Tu wszystko się zaczyna: punktualnie o ósmej odpala się rakieta i otwiera się brama. Prawie trzysta metrów stoku, z bykami, które biegną razem i są jeszcze wypoczęte.
Tu kończy się encierro. Jedna z największych na świecie pod względem liczby miejsc: dwadzieścia tysięcy osób w mieście liczącym dwieście tysięcy mieszkańców. Obok stoi popiersie Hemingwaya.
Od 6 do 14 lipca, zawsze w tych samych dniach. Zaczynają się chupinazo w południe 6. z balkonu ratusza, a kończą o północy 14. pieśnią „Pobre de mí” śpiewaną przy świecach na tym samym placu. Encierro odbywa się co rano o ósmej, od 7. do 14.
Od dwóch do trzech minut. To około ośmiuset pięćdziesięciu metrów od bramy na cuesta de Santo Domingo do piasku areny walk byków. Krócej, niż trwa przeczytanie tego przewodnika, a miasto czeka na to cały rok.
Cuesta de Santo Domingo, na samym początku, bo to prawie trzysta metrów stoku, który pcha do przodu, ze śliską nawierzchnią i z bykami, które biegną razem i są jeszcze wypoczęte. Do tego zakręt Mercaderes, na którym byki wpadają w poślizg i często uderzają w ogrodzenie. I końcowy zaułek, z powodu tworzących się tam karamboli.
Tak, bieg jest bezpłatny i nie trzeba się zapisywać, ale obowiązują zasady, a za ich łamanie są mandaty: trzeba być pełnoletnim, nie można być pijanym, biec pod prąd, mieć plecaka ani pakunków, ani robić zdjęć czy filmów w czasie biegu. Kto ich nie przestrzega, tego policja usuwa z trasy, zanim odpali się rakieta.
To nie jest oficjalny mundur i nie pochodzi ze średniowiecza: upowszechnił się w latach trzydziestych XX wieku, kiedy pierwsze peñas przyjęły biel z czerwonym pasem i chustą, a całe miasto podchwyciło ten pomysł. Tradycja dodaje, że czerwień przypomina męczeństwo św. Fermina, któremu poderżnięto gardło.
Od 1974 roku, kiedy zniesiono rozporządzenie miejskie, które wprost im tego zabraniało. Od tamtej pory biegają bez ograniczeń, choć wciąż są w mniejszości. Dlatego wśród dziewiętnastu naturalnej wielkości postaci pomnika Encierro nie ma ani jednej kobiety: rzeźba portretuje także swoją epokę.
To przeprowadzenie byków, wieczorem przed każdym encierro, z zagród Gas do zagród Santo Domingo. Odbywa się w ciszy, prawie po ciemku, bez krzyczącej publiczności i pustymi ulicami: to dokładne przeciwieństwo encierro i bardzo niewielu przyjezdnych o nim wie.
Bo w 1591 roku miasto zmieniło termin ze względu na pogodę. Dzień św. Fermina przypadał 10 października, w deszczu i chłodzie, a targ bydła i corridy odbywały się latem. Postanowiono połączyć wszystko 7 lipca, a to czysto praktyczne przeniesienie niechcący wymyśliło Sanfermines.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Pamplona offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



