Calle San Nicolás
Jeden z wierzchołków trójkąta poteo, z kościołem obronnym o tej samej nazwie na jednym końcu. Pachnie czerwonym winem i świeżo krojoną szynką.

Rytuał ze ścisłymi zasadami, trzy ulice, które tworzą trójkąt, i warzywnik Ribery, z którego pochodzą karczochy i szparagi z własnym oznaczeniem pochodzenia.
🎧 Na trasie Pintxos i życie w Casco ViejoW Pampelunie nie wychodzi się na kolację, wychodzi się na poteo, czyli wędrówkę od baru do baru z txikito w jednej ręce i pintxo w drugiej. Ma niepisane i dość ścisłe zasady, skupia się na trzech ulicach starego miasta i opiera się na jednym z najlepszych warzywników Europy.
Poteo skupia się na trzech ulicach starego miasta: San Nicolás, jej przedłużeniu San Gregorio i Estafecie. Leżą tuż obok siebie i tworzą trasę, po której krąży miasto, kiedy chce zjeść na stojąco i głośno pogadać.
Txikito to klucz do tego, żeby system działał: mała szklaneczka wina, ledwie na kilka łyków. Skoro mieści się w niej niewiele, szybko się ją opróżnia, płaci się mało i idzie do następnego baru. Ilość wyznacza liczba przystanków, a nie wielkość szklanki.
Niepisane zasady są jasne: jeden napój i jedno pintxo w każdym barze, i dalej. Rozsiadanie się przy jednym barze na cały wieczór uważa się za marnowanie systemu, bo każdy bar ma coś, co robi lepiej od innych, i trzeba po to pójść.
Poza lipcem najlepsza pora to sobotnie południe albo wczesny wieczór w dzień powszedni. W czasie Sanfermines przez te ulice po prostu nie da się przejść.
Jeden z wierzchołków trójkąta poteo, z kościołem obronnym o tej samej nazwie na jednym końcu. Pachnie czerwonym winem i świeżo krojoną szynką.
Legendarny odcinek encierro, czyli gonitwy byków, poza świętem jest też jedną z najlepszych ulic z pintxos: trzysta metrów barów jeden przy drugim.
Pobierz aplikację i odkrywaj Pamplona offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Pintxos i życie w Casco Viejo z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Tym, co odróżnia nawarryjskie pintxo od jego baskijskiego kuzyna, są warzywa. Ribera nad Ebro daje warzywa wyjątkowej jakości, z kilkoma własnymi nazwami i oznaczeniami pochodzenia.
Karczoch z Tudeli, szparag z Nawarry, kard i papryczka piquillo z Lodosy to wielka czwórka, a przy barach pojawiają się we wszystkich możliwych postaciach: z blachy, w cieście, w menestrze, czyli duszonych mieszanych warzywach, i faszerowane.
Nawarryjska menestra z warzyw to danie samo w sobie i próba ognia: jeśli produkt nie jest najwyższej jakości, nie ma się za czym schować. W sezonie – wiosną dla szparagów i karczochów – to jedno z najlepszych dań, jakie można zjeść w Hiszpanii.
Potem przychodzą barowe klasyki: txistorra, świeża kiełbasa wieprzowa z papryką, smażona na blasze i jedzona w pieczywie; ajoarriero, rozdrobniony solony dorsz z papryką i pomidorem; i migas de pastor.
A z mięs jagnięcina i chuletillas al sarmiento, małe kotleciki pieczone na pędach winorośli, a do tego w sezonie gulasze z dziczyzny.
Wino ma apelację Nawarra, z garnachą i tempranillo jako głównymi szczepami. Jej wina różowe przez dziesięciolecia były najlepsze w Hiszpanii i wciąż są znakomite, a do tego w bardzo rozsądnych cenach.
Do gry wchodzi też Rioja, której winnice zaczynają się niecałą godzinę drogi na południe, w okolicach Viany (Nawarra) i Logroño, więc przy barach Pampeluny obie apelacje współistnieją zupełnie naturalnie.
Żeby usiąść do jedzenia, Plaza del Castillo jest wielkim salonem miasta: prawie czternaście tysięcy metrów kwadratowych podcieni i kawiarni z tradycją, w tym Café Iruña, otwarta w 1888 roku, gdzie pił Hemingway.
I alternatywa dla starego miasta: Ensanche, dzielnica o szachownicowym układzie ulic, wokół avenida de Carlos III, ma bardziej eleganckie i mniej zatłoczone restauracje, z tą samą kuchnią, ale bez ścisku starego miasta.
Uwaga o porach: tutaj obiad i kolację je się stosunkowo wcześnie, a południowe aperitivo – zwłaszcza w soboty – to najważniejsza pora. Przyjść o wpół do trzeciej to spóźnić się na najlepszą część dnia.
Wielki salon miasta, z podcieniami i kawiarniami z tradycją. Tu jest Café Iruña, otwarta w 1888 roku, gdzie pił Hemingway.
Alternatywa dla starego miasta: bardziej eleganckie i mniej zatłoczone restauracje, z tą samą kuchnią, ale bez ścisku trzech ulic.
Rytuał chodzenia od baru do baru z txikito – małą szklaneczką wina – w jednej ręce i pintxo w drugiej. Ma dość ścisłe niepisane zasady: jeden napój i jedno pintxo w każdym barze, nigdy dwa, i dalej. Nie chodzi o to, żeby rozsiąść się przy jednym barze, tylko o to, żeby krążyć.
Mała szklaneczka wina, ledwie na kilka łyków, i na tym polega cały jej urok. Skoro mieści się w niej niewiele, szybko się ją opróżnia, płaci się mało i idzie do następnego baru, a właśnie o to chodzi w poteo. Ilość wyznacza liczba przystanków, a nie wielkość szklanki.
Na trzy ulice starego miasta: San Nicolás, jej przedłużenie San Gregorio i Estafetę. Leżą tuż obok siebie i krąży po nich całe miasto, kiedy chce zjeść na stojąco. Poza lipcem najlepsza pora to sobotnie południe albo wczesny wieczór w dzień powszedni.
Warzywami. Ribera nad Ebro daje warzywa wyjątkowej jakości z własnymi oznaczeniami pochodzenia – karczoch z Tudeli, szparag z Nawarry, kard, papryczka piquillo z Lodosy – a przy barach pojawiają się we wszystkich postaciach: z blachy, w cieście, w menestrze albo faszerowane.
Wiosną, zwłaszcza w kwietniu i maju dla białych szparagów z Nawarry, a od jesieni do wiosny dla karczochów z Tudeli. W tych tygodniach nawarryjska menestra z warzyw jest jednym z najlepszych dań, jakie można zjeść w Hiszpanii, a do tego próbą ognia: jeśli produkt nie jest najwyższej jakości, nie ma się za czym schować.
Z apelacji Nawarra, z garnachą i tempranillo jako głównymi szczepami; jej wina różowe przez dziesięciolecia były najlepsze w Hiszpanii i wciąż są znakomite i tanie. A także Rioję, której winnice zaczynają się niecałą godzinę drogi na południe, więc obie współistnieją przy barach zupełnie naturalnie.
Tak: Ensanche, wokół avenida de Carlos III, ma bardziej eleganckie i dużo mniej zatłoczone restauracje, z tą samą kuchnią, ale bez ścisku trzech ulic starego miasta. Sprawdza się szczególnie na kolację przy stole w weekend.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Pamplona offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



