Οδός Σαν Νικολάς
Μία από τις κορυφές του τριγώνου του ποτέο, με την ομώνυμη εκκλησία-φρούριο στη μία άκρη. Μυρίζει κόκκινο κρασί και φρεσκοκομμένο ζαμπόν.

Ένα τελετουργικό με αυστηρούς κανόνες, τρεις δρόμοι που σχηματίζουν ένα τρίγωνο και ένας μποστανότοπος στην όχθη του ποταμού που βγάζει αγκινάρες και σπαράγγια με δική τους ονομασία.
🎧 Στη διαδρομή Πίντσος και ζωή στο Κάσκο ΒιέχοΣτην Παμπλόνα δεν βγαίνεις για δείπνο, βγαίνεις για ποτέο: πας από μπαρ σε μπαρ με ένα τσικίτο στο ένα χέρι και ένα πίντχο στο άλλο. Έχει άγραφους και αρκετά αυστηρούς κανόνες, συγκεντρώνεται σε τρεις δρόμους της παλιάς πόλης και στηρίζεται σε έναν από τους καλύτερους μποστανότοπους της Ευρώπης.
Το ποτέο συγκεντρώνεται σε τρεις δρόμους της παλιάς πόλης: τον Σαν Νικολάς, τη συνέχειά του Σαν Γρεγκόριο και την Εσταφέτα. Είναι κολλητοί και σχηματίζουν το κύκλωμα όπου κινείται η πόλη όταν θέλει να φάει όρθια και να κουβεντιάσει δυνατά.
Το τσικίτο είναι το κλειδί για να λειτουργεί το σύστημα: ένα μικρό ποτήρι κρασί, μόλις δυο γουλιές. Επειδή χωράει λίγο, τελειώνει γρήγορα, πληρώνεις λίγα και συνεχίζεις στο επόμενο μπαρ. Την ποσότητα την ορίζει ο αριθμός των στάσεων, όχι το μέγεθος του ποτηριού.
Οι άγραφοι κανόνες είναι σαφείς: ένα ποτό και ένα πίντχο σε κάθε μπαρ, και πας αλλού. Το να στρογγυλοκαθίσεις σε έναν πάγκο όλο το βράδυ θεωρείται σπατάλη του συστήματος, γιατί κάθε μπαρ έχει κάτι που το φτιάχνει καλύτερα από τα άλλα και πρέπει να πας να το βρεις.
Εκτός Ιουλίου, η καλύτερη ώρα είναι το μεσημέρι του Σαββάτου ή το απόγευμα προς βράδυ τις καθημερινές. Στα Σανφερμίνες αυτοί οι δρόμοι είναι απλώς αδιάβατοι.
Μία από τις κορυφές του τριγώνου του ποτέο, με την ομώνυμη εκκλησία-φρούριο στη μία άκρη. Μυρίζει κόκκινο κρασί και φρεσκοκομμένο ζαμπόν.
Το θρυλικό κομμάτι του ενθιέρρο είναι επίσης, εκτός γιορτών, ένας από τους καλύτερους δρόμους για πίντχος: τριακόσια μέτρα με πάγκους τον έναν μετά τον άλλον.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Pamplona χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Πίντσος και ζωή στο Κάσκο Βιέχο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Αυτό που ξεχωρίζει το ναβαρρέζικο πίντχο από τον βασκικό ξάδερφό του είναι τα λαχανικά. Η όχθη του Έβρου βγάζει κηπευτικά εξαιρετικής ποιότητας, με αρκετές δικές τους ονομασίες προέλευσης και γεωγραφικές ενδείξεις.
Η αγκινάρα της Τουδέλα, το σπαράγγι της Ναβάρρας, ο κάρδος και η πιπεριά πικίγιο του Λοδόσα είναι οι τέσσερις μεγάλοι, και στους πάγκους εμφανίζονται με κάθε τρόπο που μπορείς να φανταστείς: στη σχάρα, τηγανητά σε κουρκούτι, σε μενέστρα (λαχανικά στην κατσαρόλα), γεμιστά.
Η ναβαρρέζικη μενέστρα λαχανικών είναι πιάτο από μόνη της και δοκιμασία φωτιάς: αν το προϊόν δεν είναι πρώτης ποιότητας, δεν έχει πού να κρυφτεί. Στην εποχή του —την άνοιξη για το σπαράγγι και την αγκινάρα— είναι από τα καλύτερα που μπορείς να φας στην Ισπανία.
Μετά έρχονται τα κλασικά του πάγκου: η τσιστόρρα, φρέσκο χοιρινό λουκάνικο με πάπρικα που ψήνεται στη σχάρα και τρώγεται μέσα σε ψωμί· το αχοαρριέρο, μπακαλιάρος ξεφτισμένος με πιπεριά και ντομάτα· και οι μίγας του βοσκού (τηγανητά ψίχουλα ψωμιού).
Και από κρέατα, το αρνί και τα αρνίσια παϊδάκια ψημένα σε κληματόβεργες, μαζί με τα μαγειρευτά κυνηγιού στην εποχή τους.
Το κρασί είναι ονομασίας προέλευσης Ναβάρρα, με γκαρνάτσα και τεμπρανίγιο ως κύριες ποικιλίες. Τα ροζέ του ήταν επί δεκαετίες τα καλύτερα της Ισπανίας και εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά, και επιπλέον σε πολύ λογικές τιμές.
Στο παιχνίδι μπαίνει και η Ριόχα, που τα αμπέλια της αρχίζουν σε λιγότερο από μία ώρα νότια, γύρω από τη Βιάνα (Ναβάρρα) και το Λογρόνιο, οπότε στους πάγκους της Παμπλόνα οι δύο ονομασίες συνυπάρχουν με απόλυτη φυσικότητα.
Για να καθίσεις να φας, η Πλάθα δελ Καστίγιο είναι το μεγάλο σαλόνι της πόλης: σχεδόν δεκατέσσερις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα με στοές και ιστορικά καφέ, ανάμεσά τους και το Καφέ Ιρούνια, ανοιχτό από το 1888, όπου έπινε ο Χέμινγουεϊ.
Και μια εναλλακτική στην παλιά πόλη: η περιοχή του Ενσάντσε, γύρω από τη λεωφόρο Καρόλου Γ΄, έχει πιο επίσημα και λιγότερο πολυσύχναστα εστιατόρια, με την ίδια κουζίνα και χωρίς τον συνωστισμό της παλιάς πόλης.
Μια σημείωση για τα ωράρια: εδώ τρώνε μεσημεριανό και βραδινό σχετικά νωρίς, και το μεσημεριανό απεριτίφ —κυρίως τα Σάββατα— είναι η μεγάλη ώρα. Αν φτάσεις στις δυόμισι, φτάνεις αργά για το καλύτερο της μέρας.
Το μεγάλο σαλόνι της πόλης, με στοές και ιστορικά καφέ. Εδώ βρίσκεται το Καφέ Ιρούνια, ανοιχτό από το 1888, όπου έπινε ο Χέμινγουεϊ.
Η εναλλακτική στην παλιά πόλη: πιο επίσημα και λιγότερο πολυσύχναστα εστιατόρια, με την ίδια κουζίνα και χωρίς τον συνωστισμό των τριών δρόμων.
Το τελετουργικό του να πηγαίνεις από μπαρ σε μπαρ με ένα τσικίτο —ένα μικρό ποτήρι κρασί— στο ένα χέρι και ένα πίντχο στο άλλο. Έχει άγραφους και αρκετά αυστηρούς κανόνες: ένα ποτό και ένα πίντχο σε κάθε μπαρ, ποτέ δύο, και πας αλλού. Δεν πρόκειται να εγκατασταθείς σε έναν πάγκο, πρόκειται να κυκλοφορείς.
Ένα μικρό ποτήρι κρασί, μόλις δυο γουλιές, και όλη του η χάρη είναι αυτή. Επειδή χωράει λίγο, τελειώνει γρήγορα, πληρώνεις λίγα και συνεχίζεις στο επόμενο μπαρ, που είναι ακριβώς το νόημα του ποτέο. Την ποσότητα την ορίζει ο αριθμός των στάσεων, όχι το μέγεθος του ποτηριού.
Σε τρεις δρόμους της παλιάς πόλης: τον Σαν Νικολάς, τη συνέχειά του Σαν Γρεγκόριο και την Εσταφέτα. Είναι κολλητοί και από εκεί περνά ολόκληρη η πόλη όταν θέλει να φάει όρθια. Εκτός Ιουλίου η καλύτερη ώρα είναι το μεσημέρι του Σαββάτου ή το απόγευμα προς βράδυ τις καθημερινές.
Τα λαχανικά. Η όχθη του Έβρου βγάζει κηπευτικά εξαιρετικής ποιότητας με δικές τους ονομασίες —αγκινάρα της Τουδέλα, σπαράγγι της Ναβάρρας, κάρδος, πιπεριά πικίγιο του Λοδόσα— και εμφανίζονται στους πάγκους με κάθε τρόπο: στη σχάρα, τηγανητά σε κουρκούτι, σε μενέστρα ή γεμιστά.
Η άνοιξη, κυρίως Απρίλιος και Μάιος για το λευκό σπαράγγι της Ναβάρρας, και από το φθινόπωρο ως την άνοιξη για την αγκινάρα της Τουδέλα. Εκείνες τις εβδομάδες η ναβαρρέζικη μενέστρα λαχανικών είναι από τα καλύτερα που μπορείς να φας στην Ισπανία, και είναι επιπλέον δοκιμασία φωτιάς: αν το προϊόν δεν είναι πρώτης ποιότητας, δεν έχει πού να κρυφτεί.
Ονομασίας προέλευσης Ναβάρρα, με γκαρνάτσα και τεμπρανίγιο ως κύριες ποικιλίες· τα ροζέ του ήταν επί δεκαετίες τα καλύτερα της Ισπανίας και εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά και φθηνά. Και Ριόχα, που τα αμπέλια της αρχίζουν σε λιγότερο από μία ώρα νότια, οπότε οι δύο συνυπάρχουν στους πάγκους με φυσικότητα.
Ναι: η περιοχή του Ενσάντσε, γύρω από τη λεωφόρο Καρόλου Γ΄, έχει πιο επίσημα και αρκετά λιγότερο πολυσύχναστα εστιατόρια, με την ίδια κουζίνα και χωρίς τον συνωστισμό των τριών δρόμων της παλιάς πόλης. Λειτουργεί ιδιαίτερα καλά για να δειπνήσεις καθιστός το Σαββατοκύριακο.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Pamplona χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



