Calle San Nicolás
Een van de hoeken van de poteo-driehoek, met de gelijknamige weerkerk aan het ene eind. Het ruikt er naar rode wijn en vers gesneden ham.

Een ritueel met strenge regels, drie straten die een driehoek vormen en een moestuin langs de rivier die artisjokken en asperges met een eigen oorsprongsbenaming oplevert.
🎧 In de route Pintxos en leven in de Casco ViejoIn Pamplona ga je niet uit eten, je gaat op poteo: van bar naar bar, met een txikito in de ene hand en een pintxo in de andere. Het kent ongeschreven en vrij strenge regels, speelt zich af in drie straten van de oude binnenstad en steunt op een van de beste moestuingebieden van Europa.
De poteo speelt zich af in drie straten van de oude binnenstad: San Nicolás, het verlengde daarvan San Gregorio, en de Estafeta. Ze liggen pal naast elkaar en daar beweegt de stad zich wanneer ze staand wil eten en luid wil praten.
De txikito is de sleutel waardoor het systeem werkt: een klein glas wijn, nauwelijks een paar slokken. Omdat er weinig in past, is het snel leeg, betaal je weinig en ga je door naar de volgende bar. Hoeveel je drinkt, hangt af van het aantal stops, niet van de grootte van het glas.
De ongeschreven regels zijn duidelijk: één drankje en één pintxo per bar, en door naar een andere zaak. Een hele avond aan één toonbank blijven hangen geldt als verspilling van het systeem, want elke bar maakt iets beter dan de rest en daar moet je voor gaan.
Buiten juli is het beste moment zaterdag rond het middaguur of de vroege avond door de week. Tijdens de Sanfermines, de feesten van San Fermín, zijn deze straten simpelweg onbegaanbaar.
Een van de hoeken van de poteo-driehoek, met de gelijknamige weerkerk aan het ene eind. Het ruikt er naar rode wijn en vers gesneden ham.
Het legendarische traject van de encierro, de stierenren door de straten, is buiten de feesten ook een van de beste pintxostraten: driehonderd meter toonbanken achter elkaar.
Download de app en ontdek Pamplona offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Pintxos en leven in de Casco Viejo met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Wat de Navarrese pintxo onderscheidt van zijn Baskische neef, zijn de groenten. Het rivierdal van de Ebro levert groenten van uitzonderlijke kwaliteit, met verschillende eigen oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen.
De artisjok van Tudela, de asperge van Navarra, de kardoen en de piquillopeper van Lodosa zijn de grote vier, en aan de toonbanken verschijnen ze in alle denkbare vormen: van de bakplaat, gefrituurd in beslag, in menestra, een stoofschotel van gemengde groenten, of gevuld.
De Navarrese menestra is een gerecht op zich en een vuurproef: als het product niet eersteklas is, valt er niets te verbergen. In het seizoen — het voorjaar voor asperge en artisjok — hoort ze bij het beste wat je in Spanje kunt eten.
Dan volgen de klassiekers van de toonbank: de txistorra, een verse varkensworst met paprikapoeder die op de bakplaat wordt gebakken en op brood wordt gegeten; de ajoarriero, geplukte bakkeljauw met paprika en tomaat; en de migas de pastor, gebakken broodkruim van de herders.
En wat vlees betreft: lam en chuletillas al sarmiento, lamskoteletjes gegrild boven snoeihout van de wijnstok, plus stoofpotten van wild in het seizoen.
De wijn heeft de oorsprongsbenaming Navarra, met garnacha en tempranillo als belangrijkste druiven. De rosés waren decennialang de beste van Spanje en zijn nog altijd uitstekend, en bovendien heel redelijk geprijsd.
Ook Rioja doet mee: de wijngaarden ervan beginnen op minder dan een uur naar het zuiden, rond Viana (Navarra) en Logroño, zodat aan de toonbanken van Pamplona beide oorsprongsbenamingen heel vanzelfsprekend naast elkaar bestaan.
Om aan tafel te eten is de Plaza del Castillo de grote salon van de stad: bijna veertienduizend vierkante meter arcaden en cafés met traditie, waaronder het Café Iruña, geopend in 1888, waar Hemingway dronk.
En een alternatief voor de oude binnenstad: de Ensanche, de stadsuitbreiding rond de avenida de Carlos III, heeft formelere en minder drukke restaurants, met dezelfde keuken en zonder de drukte van de oude binnenstad.
Een opmerking over de tijden: hier wordt relatief vroeg geluncht en gedineerd, en het aperitief rond het middaguur — vooral op zaterdag — is het grote moment. Wie om half drie aankomt, komt te laat voor het beste van de dag.
De grote salon van de stad, met arcaden en cafés met traditie. Hier ligt het Café Iruña, geopend in 1888, waar Hemingway dronk.
Het alternatief voor de oude binnenstad: formelere en minder drukke restaurants, met dezelfde keuken en zonder de drukte van de drie straten.
Het ritueel van van bar naar bar gaan met een txikito — een klein glas wijn — in de ene hand en een pintxo in de andere. Het kent vrij strenge ongeschreven regels: één drankje en één pintxo per bar, nooit twee, en door naar een andere zaak. Het gaat niet om blijven hangen aan een toonbank, het gaat om doorlopen.
Een klein glas wijn, nauwelijks een paar slokken, en daar zit precies de charme in. Omdat er weinig in past, is het snel leeg, betaal je weinig en ga je door naar de volgende bar, en daar draait de poteo nu juist om. Hoeveel je drinkt, hangt af van het aantal stops, niet van de grootte van het glas.
In drie straten van de oude binnenstad: San Nicolás, het verlengde daarvan San Gregorio, en de Estafeta. Ze liggen pal naast elkaar en de hele stad trekt erdoorheen wanneer ze staand wil eten. Buiten juli is het beste moment zaterdag rond het middaguur of de vroege avond door de week.
De groenten. Het rivierdal van de Ebro levert groenten van uitzonderlijke kwaliteit met eigen oorsprongsbenamingen — artisjok van Tudela, asperge van Navarra, kardoen, piquillopeper van Lodosa — en ze verschijnen aan de toonbanken in alle vormen: van de bakplaat, gefrituurd in beslag, in menestra of gevuld.
In het voorjaar, vooral april en mei voor de witte asperge van Navarra, en van de herfst tot het voorjaar voor de artisjok van Tudela. In die weken hoort de Navarrese menestra bij het beste wat je in Spanje kunt eten, en ze is bovendien een vuurproef: als het product niet eersteklas is, valt er niets te verbergen.
Wijn met de oorsprongsbenaming Navarra, met garnacha en tempranillo als belangrijkste druiven; de rosés waren decennialang de beste van Spanje en zijn nog altijd uitstekend en goedkoop. Ook Rioja, waarvan de wijngaarden op minder dan een uur naar het zuiden beginnen, zodat beide heel vanzelfsprekend naast elkaar staan aan de toonbanken.
Ja: de Ensanche, rond de avenida de Carlos III, heeft formelere en een stuk minder drukke restaurants, met dezelfde keuken en zonder de drukte van de drie straten in de oude binnenstad. Het werkt vooral goed om in het weekend zittend te dineren.
Download Viavoy en wandel offline door Pamplona, wanneer je wilt.

Lees verder



