Calle Gascona
Bulwar Cydru: ponad tuzin barów z cydrem (sidrerías), jeden za drugim. W czwartki poza latem śpiewa się tu stare piosenki barów z cydrem.

Rytuał z własnymi zasadami, cała ulica mu poświęcona, sery dojrzewające w jaskiniach i jeden dzień w roku, kiedy całe miasto je dokładnie to samo.
🎧 Na trasie El Fontán, Gascona i uliczne rzeźbyW Asturii cydru się nie podaje, tylko nalewa z wysoka (escanciar); nie zamawia się go dla siebie, tylko dzieli z innymi; i nie pije się go małymi łykami, tylko jednym haustem. Zrozumieć ten rytuał to połowa podróży, bo organizuje on całe życie towarzyskie miasta, które w dodatku bardzo dobrze gotuje.
Dźwięk w tle na calle Gascona jest nie do pomylenia: strumień cydru spadający z wysoka na brzeg szklanki. To nie pokaz, to technika: naturalny cydr asturyjski nie ma dodanego gazu i musi się napowietrzyć, żeby pokazać, co ma najlepszego.
Praktyczna konsekwencja jest taka, że trzeba go wypić od razu, zanim zwietrzeje. Dlatego za każdym razem nalewa się niewiele – culín – i wypija jednym haustem, a nie małymi łykami.
I zawsze zostawia się w szklance na palec, culete, żeby opłukać brzeg, z którego piłeś, zanim podasz szklankę następnej osobie. Wylewa się go na podłogę albo do rynienki w barze z cydrem (sidrería) i stąd ten zapach jabłek, który wita cię przy wejściu.
Cydru nie zamawia się dla siebie: dzieli się go z innymi. Jedna butelka, jedna szklanka, która krąży z rąk do rąk, i rozmowa bez patrzenia na zegarek. Picie z własnej szklanki uważa się tu po prostu za dziwne.
Bulwar Cydru: ponad tuzin barów z cydrem (sidrerías), jeden za drugim. W czwartki poza latem śpiewa się tu stare piosenki barów z cydrem.
Żołądek Oviedo od czasów średniowiecza, w hali z żelaza i szkła z lat 1882-1885. Tu są sery i fabes.
Pobierz aplikację i odkrywaj Oviedo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę El Fontán, Gascona i uliczne rzeźby z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Fabada to danie sztandarowe, a jej sekret tkwi w fasoli faba: to nie byle jaka fasola, lecz odmiana o długim, płaskim i maślanym ziarnie, o bardzo cienkiej skórce, chroniona własnym oznaczeniem geograficznym. Dlatego rozpływa się w ustach, zamiast pozostać cała i twarda.
Sery to drugi wielki rozdział, a Asturia ma jedną z największych różnorodności serów na świecie w przeliczeniu na powierzchnię. Najsłynniejszy jest Cabrales: szczypie w język od całej tej niebieskiej pleśni, a dojrzewa miesiącami w naturalnych górskich jaskiniach. Wymaga tego nazwa pochodzenia: jeśli nie przeszedł przez jaskinię, nie może nazywać się Cabrales.
Do tego Gamonéu, Afuega'l Pitu i Casín, wśród wielu innych. Warto zapytać w hali Mercado del Fontán, gdzie sprzedawcy chętnie opowiadają o każdym z nich.
Cachopo to nowoczesne danie, które podbiło świat: dwa sznycle cielęce z szynką i serem w środku, panierowane i smażone, o rozmiarach, które wystawiają na próbę każdy rozsądny apetyt. Nie jest stare, ale dziś to najczęściej eksportowany kulinarny znak rozpoznawczy Asturii.
A z ryb i owoców morza – wszystko z Morza Kantabryjskiego: pixín (żabnica), virrey i w sezonie oricios (jeżowce). Wybrzeże jest pół godziny stąd i widać to w kartach.
Co roku 19 października Oviedo obchodzi Desarme, które upamiętnia epizod z 1836 roku: rozbrojono wtedy wojska karlistowskie, podczas gdy miasto, jak się opowiada, zabawiało je jedzeniem.
Dziś upamiętnia się je jedzeniem, i to według dokładnego menu, od którego nie ma odstępstw: ciecierzyca z dorszem i szpinakiem, flaki i ryż na mleku. Żadnych wariacji. Tego dnia całe miasto je to samo, a restauracje pękają w szwach.
To jedna z najbardziej sztywnych i najbardziej lubianych tradycji kulinarnych Hiszpanii. Jeśli przyjeżdżasz w tym terminie, zarezerwuj stolik z wyprzedzeniem – warto.
Przez resztę roku calle Gascona to rejon cydru, a okolice Plaza del Fontán i Plaza de la Constitución – rejon, gdzie je się przy stole.
Praktyczna uwaga: w barach z cydrem zamawia się porcje na środek stołu i wszystkim się dzieli. Zamawianie osobnych talerzy łamie logikę tego miejsca, tak samo jak proszenie o własną szklankę.
Towarzyskie serce starego miasta, z podcieniami, tuż przy hali targowej. Rejon wermutu i jedzenia przy stole, pięć minut od calle Gascona.
Salon obywatelski Oviedo i miejsce, gdzie co roku 19 października obchodzi się Desarme: ciecierzyca z dorszem, flaki i ryż na mleku, bez żadnych wariacji.
Bo naturalny cydr asturyjski nie ma dodanego gazu. Kiedy spada z powietrza i uderza o brzeg szklanki, rozbija się, napowietrza i budzi się jego aromat: tutaj mówią na to espalmar. Dlatego trzeba go wypić od razu, zanim zwietrzeje, i dlatego za każdym razem nalewa się niewiele.
Odrobina cydru na palec, którą zawsze zostawia się w szklance. Służy do opłukania brzegu, z którego piłeś, zanim podasz szklankę następnej osobie, bo szklanka jest wspólna i krąży. Wylewa się ją na podłogę albo do rynienki w barze z cydrem (sidrería) i stąd ten zapach jabłek, który wita cię przy wejściu.
Można, ale to dziwne i zdradza, że jesteś przyjezdny. Cydr zamawia się na butelki i dzieli z innymi: jedna szklanka krąży z rąk do rąk, a nalewający za każdym razem podaje culín. Logiką tego miejsca jest rozmowa i wspólny rytm, a nie picie w pojedynkę.
To, że to nie zwykła fasola: asturyjska faba to odmiana o długim, płaskim i maślanym ziarnie, o bardzo cienkiej skórce, chroniona własnym oznaczeniem geograficznym. Dlatego w dobrej fabadzie faba rozpływa się w ustach, zamiast pozostać cała i twarda, i na tym polega różnica między dobrym daniem a przeciętnym.
Bo dojrzewa miesiącami w naturalnych górskich jaskiniach, gdzie stała wilgotność i temperatura sprawiają, że rosną te niebieskie pleśnie. Nazwa pochodzenia wymaga, żeby dojrzewał właśnie tam: jeśli nie przeszedł przez jaskinię, nie może nazywać się Cabrales. Asturia ma też wiele innych serów: Gamonéu, Afuega'l Pitu, Casín.
Dwa sznycle cielęce z szynką i serem w środku, panierowane i smażone, o rozmiarach, które wystawiają na próbę każdy rozsądny apetyt. To nie jest stare danie, ale stało się najczęściej eksportowanym kulinarnym znakiem rozpoznawczym Asturii i jest praktycznie w każdej karcie w regionie.
Święto kulinarne, które Oviedo obchodzi co roku 19 października na pamiątkę epizodu z 1836 roku, kiedy rozbrojono wojska karlistowskie, podczas gdy miasto zabawiało je jedzeniem. Obchodzi się je, jedząc dokładne menu bez odstępstw: ciecierzycę z dorszem i szpinakiem, flaki i ryż na mleku.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Oviedo offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej