Calle Gascona
De Bulevar de la Sidra, de ciderboulevard: meer dan een dozijn sidrerías op een rij. Op donderdag worden buiten de zomer de oude liederen van de sidrería gezongen.

Een ritueel met eigen regels, een hele straat die eraan gewijd is, kazen die in grotten rijpen en één dag per jaar waarop de hele stad precies hetzelfde eet.
🎧 In de route El Fontán, Gascona en de straatbeeldenIn Asturië wordt cider niet gewoon ingeschonken, hij wordt escanciada, van grote hoogte geschonken; je bestelt hem niet voor jezelf alleen, je deelt hem; en je drinkt hem niet met kleine slokjes, je slaat hem in één teug achterover. Wie dat ritueel begrijpt, heeft de halve reis al gedaan, want het bepaalt het hele sociale leven van een stad waar bovendien heel goed gekookt wordt.
Het achtergrondgeluid van de calle Gascona is onmiskenbaar: de straal cider die van hoog tegen de rand van het glas valt. Het is geen show, het is techniek: Asturische natuurcider heeft geen toegevoegd koolzuur en moet lucht krijgen om tot zijn recht te komen.
Het praktische gevolg is dat je hem meteen moet opdrinken, voordat hij doodslaat. Daarom wordt er telkens maar een bodempje ingeschonken —een culín— en drink je dat in één teug leeg, niet met slokjes.
En er blijft altijd een vingerbreedte in het glas achter, de culete, om de rand waaruit je hebt gedronken af te spoelen voordat je het glas aan de volgende geeft. Die gooi je op de grond of in de goot van de sidrería, het ciderhuis, en daar komt die appelgeur vandaan die je bij binnenkomst tegemoetkomt.
Cider bestel je niet voor jezelf alleen: je deelt hem. Eén fles, één glas dat van hand tot hand gaat, en praten zonder op de klok te kijken. Uit je eigen glas drinken vinden ze hier gewoon vreemd.
De Bulevar de la Sidra, de ciderboulevard: meer dan een dozijn sidrerías op een rij. Op donderdag worden buiten de zomer de oude liederen van de sidrería gezongen.
De maag van Oviedo sinds de middeleeuwen, in een hal van ijzer en glas uit 1882-1885. Hier vind je de kazen en de fabes.
Download de app en ontdek Oviedo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute El Fontán, Gascona en de straatbeelden met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Fabada is het vlaggenschip onder de gerechten, en het geheim zit in de faba: dat is niet zomaar een boon, maar een variëteit met een lange, platte, boterachtige korrel, een heel dun velletje en een eigen beschermde geografische aanduiding. Daarom smelt hij in je mond in plaats van heel en hard te blijven.
De kazen zijn het andere grote hoofdstuk, en Asturië heeft naar verhouding tot zijn oppervlakte een van de grootste verscheidenheden ter wereld. Cabrales is de bekendste: hij prikt van al het blauw dat erin zit, en rijpt maandenlang in natuurlijke berggrotten. De herkomstbenaming is streng: is hij niet door de grot gegaan, dan mag hij geen Cabrales heten.
Daarnaast zijn er onder meer Gamonéu, Afuega'l Pitu en Casín. Het loont om ernaar te vragen op de Mercado del Fontán, waar de verkopers ze je stuk voor stuk graag uitleggen.
Cachopo is het moderne gerecht dat de wereld heeft veroverd: twee kalfslapjes met ham en kaas ertussen, gepaneerd en gefrituurd, van een formaat dat elke redelijke eetlust tart. Het is niet oud, maar het is vandaag het culinaire visitekaartje dat Asturië het meest exporteert.
En aan vis alles uit de Cantabrische Zee: pixín, oftewel zeeduivel, virrey en in het seizoen oricios, zee-egels. De kust ligt op een half uur en dat merk je aan de menukaarten.
Elk jaar op 19 oktober viert Oviedo El Desarme, ter herinnering aan een episode uit 1836 waarin carlistische troepen werden ontwapend terwijl de stad hen, zo wordt verteld, met eten zoet hield.
Vandaag wordt het herdacht met eten, en met een vast menu waarover niet te onderhandelen valt: kikkererwten met gezouten kabeljauw en spinazie, callos, een stoofpot van pens, en rijstpudding. Geen variaties. Die dag eet de hele stad hetzelfde en zitten de restaurants afgeladen vol.
Het is een van de strengste en meest geliefde gastronomische tradities van Spanje. Reis je rond die datum, dan moet je ruim van tevoren reserveren, en dat is het waard.
De rest van het jaar is de calle Gascona de buurt voor cider; om aan tafel te eten ga je naar de omgeving van de Plaza del Fontán en de Plaza de la Constitución.
Een handige tip: in de sidrerías eet je raciones, grote porties, en wordt alles gedeeld. Individuele borden bestellen gaat in tegen de logica van de zaak, net als om een eigen glas vragen.
Het sociale hart van de oude binnenstad, met arcaden en vlak naast de markt. Hier drink je vermout en eet je aan tafel, op vijf minuten van Gascona.
De huiskamer van Oviedo, en de plek waar elk jaar op 19 oktober El Desarme wordt gevierd: kikkererwten met kabeljauw, callos en rijstpudding, zonder variaties.
Omdat Asturische natuurcider geen toegevoegd koolzuur heeft. Als hij door de lucht valt en tegen de rand van het glas slaat, breekt hij, neemt hij lucht op en komt zijn aroma vrij: hier noemen ze dat espalmar. Daarom moet je hem meteen opdrinken, voordat hij doodslaat, en daarom wordt er telkens maar weinig ingeschonken.
De vingerbreedte cider die je altijd in het glas laat. Daarmee spoel je de rand af waaruit je hebt gedronken voordat je het glas aan de volgende geeft, want het glas wordt gedeeld en gaat rond. Je gooit hem op de grond of in de goot van de sidrería, het ciderhuis, en daar komt die appelgeur vandaan die je bij binnenkomst tegemoetkomt.
Dat kan, maar het is ongebruikelijk en het verraadt je als buitenstaander. Cider bestel je per fles en je deelt hem: één glas dat van hand tot hand gaat, terwijl de schenker telkens een culín inschenkt. De logica van de zaak is het gesprek en het gedeelde ritme, niet het eigen drankje.
Dat het geen gewone bonen zijn: de Asturische faba is een variëteit met een lange, platte, boterachtige korrel, een heel dun velletje en een eigen beschermde geografische aanduiding. Daarom smelt de faba in een goede fabada in je mond in plaats van heel en hard te blijven, en dat is het verschil tussen een goed gerecht en een middelmatig.
Omdat hij maandenlang rijpt in natuurlijke berggrotten, waar de constante vochtigheid en temperatuur die blauwe schimmels laten groeien. De herkomstbenaming schrijft voor dat hij daar rijpt: is hij niet door de grot gegaan, dan mag hij geen Cabrales heten. Asturië heeft daarnaast nog veel andere kazen: Gamonéu, Afuega'l Pitu, Casín.
Twee kalfslapjes met ham en kaas ertussen, gepaneerd en gefrituurd, van een formaat dat elke redelijke eetlust tart. Het is geen oud gerecht, maar het is het culinaire visitekaartje geworden dat Asturië het meest exporteert, en het staat op vrijwel elke menukaart in de regio.
Een gastronomisch feest dat Oviedo elk jaar op 19 oktober viert, ter herinnering aan een episode uit 1836 waarin carlistische troepen werden ontwapend terwijl de stad hen met eten zoet hield. Het wordt herdacht met een vast menu waarover niet te onderhandelen valt: kikkererwten met gezouten kabeljauw en spinazie, callos en rijstpudding.
Download Viavoy en wandel offline door Oviedo, wanneer je wilt.

Lees verder


