Οδός Γκασκόνα
Η Λεωφόρος του Μηλίτη: πάνω από μια ντουζίνα μηλιτοποτεία στη σειρά. Τις Πέμπτες, εκτός καλοκαιριού, τραγουδιούνται τα παλιά τραγούδια των μηλιτοποτείων.

Μια ιεροτελεστία με δικούς της κανόνες, ένας ολόκληρος δρόμος αφιερωμένος σε αυτήν, τυριά που ωριμάζουν σε σπηλιές και μια μέρα του χρόνου που όλη η πόλη τρώει ακριβώς το ίδιο.
🎧 Στη διαδρομή Ελ Φοντάν, Γκασκόνα και τα γλυπτά του δρόμουΣτην Αστούριας ο μηλίτης δεν σερβίρεται απλώς, χύνεται από ψηλά· δεν τον παραγγέλνεις για τον εαυτό σου, τον μοιράζεσαι· και δεν τον πίνεις γουλιά γουλιά, τον αδειάζεις μονορούφι. Το να καταλάβεις αυτή την ιεροτελεστία είναι το μισό ταξίδι, γιατί οργανώνει ολόκληρη την κοινωνική ζωή μιας πόλης που, επιπλέον, μαγειρεύει πολύ καλά.
Ο ήχος στο βάθος της οδού Γκασκόνα είναι αλάνθαστος: το ρεύμα του μηλίτη που πέφτει από ψηλά πάνω στο χείλος του ποτηριού. Δεν είναι θέαμα, είναι τεχνική: ο φυσικός αστουριανός μηλίτης δεν έχει πρόσθετο ανθρακικό και χρειάζεται να αεριστεί για να δείξει τον χαρακτήρα του.
Η πρακτική συνέπεια είναι ότι πρέπει να τον πιεις αμέσως, πριν «σβήσει». Γι' αυτό σερβίρεται λίγο υγρό κάθε φορά —ένα «κουλίν»— και αδειάζει μονορούφι, όχι γουλιά γουλιά.
Και πάντα αφήνεις ένα δάχτυλο στο ποτήρι, το «κουλέτε», για να ξεπλύνεις το χείλος από όπου ήπιες πριν το δώσεις στον επόμενο. Το ρίχνουν στο πάτωμα ή στο αυλάκι του μηλιτοποτείου, και από εκεί βγαίνει εκείνη η μυρωδιά μήλου που σε υποδέχεται μόλις μπεις.
Τον μηλίτη δεν τον παραγγέλνεις για τον εαυτό σου: τον μοιράζεσαι. Ένα μπουκάλι, ένα ποτήρι που γυρίζει από χέρι σε χέρι, και κουβέντα χωρίς να κοιτάς το ρολόι. Το να πίνεις από ατομικό ποτήρι θεωρείται εδώ, απλούστατα, παράξενο.
Η Λεωφόρος του Μηλίτη: πάνω από μια ντουζίνα μηλιτοποτεία στη σειρά. Τις Πέμπτες, εκτός καλοκαιριού, τραγουδιούνται τα παλιά τραγούδια των μηλιτοποτείων.
Το στομάχι του Οβιέδο από τα μεσαιωνικά χρόνια, σε ένα κτίσμα από σίδερο και γυαλί του 1882-1885. Εδώ βρίσκονται τα τυριά και τα φάμπες.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Oviedo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Ελ Φοντάν, Γκασκόνα και τα γλυπτά του δρόμου με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Η φαμπάδα (φασολάδα) είναι το εμβληματικό πιάτο, και το μυστικό της βρίσκεται στη φάμπα: δεν είναι ένα οποιοδήποτε φασόλι, αλλά μια ποικιλία με μακρύ, πλατύ και βουτυράτο σπυρί, με πολύ λεπτή φλούδα και προστατευμένη με δική της γεωγραφική ένδειξη. Γι' αυτό λιώνει στο στόμα αντί να μένει ολόκληρη και σκληρή.
Τα τυριά είναι το άλλο μεγάλο κεφάλαιο, και η Αστούριας έχει μία από τις μεγαλύτερες ποικιλίες στον κόσμο σε σχέση με την έκτασή της. Το Καμπράλες είναι το πιο διάσημο: τσιμπάει από το πολύ μπλε, και ωριμάζει επί μήνες σε φυσικές ορεινές σπηλιές. Η ονομασία προέλευσης το επιβάλλει: αν δεν έχει περάσει από τη σπηλιά, δεν μπορεί να λέγεται Καμπράλες.
Έπειτα υπάρχουν το Γκαμονέου, το Αφουέγκαλ Πίτου και το Κασίν, ανάμεσα σε πολλά άλλα. Αξίζει να ρωτήσεις στην Αγορά του Φοντάν, όπου οι πωλητές σου εξηγούν το καθένα με ευχαρίστηση.
Το κατσόπο είναι το μοντέρνο πιάτο που κατάπιε τον κόσμο: δύο μοσχαρίσια φιλέτα με ζαμπόν και τυρί μέσα, πανέ και τηγανητά, σε ένα μέγεθος που προκαλεί κάθε λογική όρεξη. Δεν είναι παλιό, αλλά είναι σήμερα το πιο εξαγόμενο μαγειρικό σήμα κατατεθέν της Αστούριας.
Και στο ψάρι, ό,τι βγάζει η Κανταβρική: πιξίν (πεσκανδρίτσα), βιρρέι (ψάρι του βυθού), ορίθιος (αχινοί) στην εποχή τους. Η ακτή είναι μισή ώρα μακριά και φαίνεται στους καταλόγους.
Κάθε 19 Οκτωβρίου το Οβιέδο γιορτάζει το Ντεσάρμε («ο αφοπλισμός»), που θυμίζει ένα επεισόδιο του 1836 κατά το οποίο κάποια καρλιστικά στρατεύματα αφοπλίστηκαν ενώ η πόλη, όπως λέγεται, τα απασχολούσε με φαγητό.
Σήμερα το γιορτάζουν τρώγοντας, και με ένα μενού ακριβές και αδιαπραγμάτευτο: ρεβίθια με μπακαλιάρο και σπανάκι, πατσάς και ρυζόγαλο. Καμία παραλλαγή. Εκείνη τη μέρα όλη η πόλη τρώει το ίδιο και τα εστιατόρια γεμίζουν ασφυκτικά.
Είναι μία από τις πιο αυστηρές και πιο αγαπημένες γαστρονομικές παραδόσεις της Ισπανίας. Αν ταξιδεύεις εκείνες τις μέρες, πρέπει να κλείσεις τραπέζι από νωρίς, και αξίζει τον κόπο.
Για τον υπόλοιπο χρόνο, η οδός Γκασκόνα είναι η ζώνη του μηλίτη, και η περιοχή γύρω από την πλατεία του Φοντάν και την Κονστιτουθιόν η ζώνη για να φας καθιστός.
Μια χρήσιμη σημείωση: στα μηλιτοποτεία τρως μερίδες και μοιράζεσαι τα πάντα. Το να παραγγείλεις ατομικά πιάτα σπάει τη λογική του μέρους, όπως και το να ζητήσεις δικό σου ποτήρι.
Η κοινωνική καρδιά της παλιάς πόλης, με στοές και κολλημένη στην αγορά. Ζώνη για βερμούτ και για να φας καθιστός, πέντε λεπτά από τη Γκασκόνα.
Το πολιτικό σαλόνι του Οβιέδο, και εκεί όπου γιορτάζεται το Ντεσάρμε κάθε 19 Οκτωβρίου: ρεβίθια με μπακαλιάρο, πατσάς και ρυζόγαλο, χωρίς παραλλαγές.
Γιατί ο φυσικός αστουριανός μηλίτης δεν έχει πρόσθετο ανθρακικό. Πέφτοντας από τον αέρα και χτυπώντας το χείλος του ποτηριού σπάει, αερίζεται και ξυπνά το άρωμά του: εδώ αυτό το λένε «εσπαλμάρ». Γι' αυτό πρέπει να τον πιεις αμέσως, πριν «σβήσει», και γι' αυτό σερβίρεται λίγη ποσότητα κάθε φορά.
Το δάχτυλο μηλίτη που αφήνεις πάντα στο ποτήρι. Χρησιμεύει για να ξεπλύνεις το χείλος από όπου ήπιες πριν το δώσεις στον επόμενο, γιατί το ποτήρι είναι κοινό και γυρίζει από χέρι σε χέρι. Το ρίχνουν στο πάτωμα ή στο αυλάκι του μηλιτοποτείου, και από εκεί βγαίνει εκείνη η μυρωδιά μήλου που σε υποδέχεται μόλις μπεις.
Μπορείς, αλλά είναι παράξενο και σε προδίδει ως ξένο. Ο μηλίτης παραγγέλνεται με το μπουκάλι και μοιράζεται: ένα μόνο ποτήρι που γυρίζει από χέρι σε χέρι, με αυτόν που σερβίρει να βάζει ένα «κουλίν» κάθε φορά. Η λογική του μέρους είναι η κουβέντα και ο κοινός ρυθμός, όχι η ατομική κατανάλωση.
Ότι δεν είναι συνηθισμένα φασόλια: η αστουριανή φάμπα είναι μια ποικιλία με μακρύ, πλατύ και βουτυράτο σπυρί, με πολύ λεπτή φλούδα και προστατευμένη με δική της γεωγραφική ένδειξη. Γι' αυτό σε μια καλή φαμπάδα η φάμπα λιώνει στο στόμα αντί να μένει ολόκληρη και σκληρή, και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα καλό πιάτο και σε ένα μέτριο.
Γιατί ωριμάζει επί μήνες σε φυσικές σπηλιές του βουνού, όπου η σταθερή υγρασία και θερμοκρασία κάνουν να μεγαλώνουν εκείνες οι μπλε μούχλες. Η ονομασία προέλευσης επιβάλλει να ωριμάζει εκεί: αν δεν έχει περάσει από τη σπηλιά, δεν μπορεί να λέγεται Καμπράλες. Η Αστούριας έχει επιπλέον πολλά άλλα: Γκαμονέου, Αφουέγκαλ Πίτου, Κασίν.
Δύο μοσχαρίσια φιλέτα με ζαμπόν και τυρί μέσα, πανέ και τηγανητά, σε ένα μέγεθος που προκαλεί κάθε λογική όρεξη. Δεν είναι παλιό πιάτο, αλλά έχει γίνει το πιο εξαγόμενο μαγειρικό σήμα της Αστούριας και υπάρχει σχεδόν σε όλους τους καταλόγους της περιοχής.
Μια γαστρονομική γιορτή που γιορτάζει το Οβιέδο κάθε 19 Οκτωβρίου, θυμίζοντας ένα επεισόδιο του 1836 κατά το οποίο κάποια καρλιστικά στρατεύματα αφοπλίστηκαν ενώ η πόλη τα απασχολούσε με φαγητό. Το γιορτάζουν τρώγοντας ένα μενού ακριβές και αδιαπραγμάτευτο: ρεβίθια με μπακαλιάρο και σπανάκι, πατσάς και ρυζόγαλο.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Oviedo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα


