Nazywają ją Bulwarem Cydru: na zaledwie kilkudziesięciu metrach tłoczy się tu ponad tuzin barów z cydrem (sidrerías), jeden za drugim. Dźwięk w tle jest nie do pomylenia: strumień cydru spadający z wysoka na brzeg szklanki. A nazwa pochodzi od francuskich pielgrzymów z Drogi św. Jakuba (Camino de Santiago).
Ulica Gaskończyków
Była to ulica za murami, która prowadziła do bramy Puerta de los Gascones w murach miejskich, i właśnie tu osiedlili się Gaskończycy – tak nazywano francuskich pielgrzymów i kupców z Camino – którzy otwierali swoje interesy u samych bram miasta.
Dzisiejszy gwar nie jest więc nowoczesnym wymysłem: pod twoimi stopami leżą wieki tradycji gospód i szynków, od tamtych pielgrzymów po paczki przyjaciół, które w weekendy zapełniają ogródki.
Ten schemat – dzielnica cudzoziemców, którzy handlują przy bramie w murach – powtarza się we wszystkich miastach na Camino. W Pampelunie tak samo było z osadą San Cernin, zasiedloną przez Franków.
W czwartki poza latem w chigres, asturyjskich barach z cydrem, śpiewa się stare biesiadne pieśni przy cydrze, bo tutaj picie i śpiew zawsze szły w parze.
Escanciar, espalmar i culete
Naturalny cydr asturyjski nie ma dodanego gazu. Dlatego stosuje się escanciar: cydr nalewa się z wysoka, tak żeby strumień uderzył o brzeg szklanki, rozbił się i napowietrzył. Tutaj mówią na to espalmar i to właśnie budzi jego aromat.
Praktyczna konsekwencja jest taka, że trzeba go wypić od razu, zanim zwietrzeje. Dlatego za każdym razem nalewa się niewiele – culín – i wypija jednym haustem.
I zawsze zostawia się w szklance odrobinę na dnie, culete, żeby opłukać brzeg, z którego piłeś, zanim podasz szklankę następnej osobie. Wylewa się ją na podłogę albo do rynienki w barze i stąd ten zapach jabłek, który wita cię, gdy tylko przekroczysz próg.
Cydru nie zamawia się dla jednej osoby: dzieli się nim. Jedna butelka, jedna szklanka krążąca od rąk do rąk i rozmowa bez zerkania na zegarek. Picie z własnej szklanki uchodzi tu po prostu za dziwactwo.
Nie do przegapienia
Bulwar Cydru
Ponad tuzin barów z cydrem na zaledwie kilkudziesięciu metrach, jeden za drugim.
Nazwa pochodzi od Camino
Tu, przy bramie w murach, osiedlili się Gaskończycy, francuscy pielgrzymi i kupcy.
Nalewa się z wysoka, żeby napowietrzyć
Naturalny cydr nie ma gazu: kiedy spada i uderza o szklankę, rozbija się i budzi się jego aromat.
Culete
Odrobina zostawiona w szklance, żeby opłukać brzeg, zanim poda się ją następnej osobie.
Jak wpleść ją w zwiedzanie Oviedo
Leży na skraju starego miasta, kilka minut od Plaza del Fontán i od fontanny Foncalada, przedromańskiej fontanny z IX wieku.
To nie przystanek na zwiedzanie, tylko na jedzenie: zarezerwuj sobie co najmniej półtorej godziny. Najlepiej sprawdza się od popołudnia i w weekendy.
To naturalne zakończenie trasy po starym mieście, po katedrze, hali Mercado del Fontán i Plaza de la Constitución.
Najczęstsze pytania
Dlaczego cydr nalewa się z tak wysoka?
Bo naturalny cydr nie ma dodanego gazu. Kiedy spada z wysoka i uderza o brzeg szklanki, rozbija się, napowietrza i budzi się jego aromat: tutaj mówią na to espalmar. Dlatego trzeba go wypić od razu, zanim zgaśnie.
A dlaczego trochę wylewa się na podłogę?
Bo w szklance zawsze zostawia się odrobinę na palec, culete, żeby opłukać brzeg, z którego piłeś, zanim podasz ją następnej osobie. Wylewa się ją na podłogę albo do rynienki w barze z cydrem – i stąd ten zapach jabłek, który wita cię, gdy tylko przekroczysz próg.
