Szeroka, prosta, z kamienicami o oszklonych galeriach, które lśnią, kiedy słońce wychodzi zza chmur. To handlowa arteria Oviedo i wizytówka miasta, gdzie przychodzi się pospacerować, popatrzeć i pokazać się innym: mieszkańcy Oviedo mają na to osobne wyrażenie, „dar la vuelta”, czyli „zrobić rundkę”.
Ulica wytyczona, żeby dotrzeć do pociągu
Wszystko to jest stosunkowo młode. Ulicę wytyczył inżynier Salustio González Regueral według projektu zatwierdzonego w 1868 roku, z bardzo jasnym celem: połączyć stare miasto z nowym dworcem Estación del Norte, który przywoził pociąg i postęp.
Budowano ją w dwóch odcinkach; pierwszy był gotowy w 1874 roku, żeby połączyć się z dworcem. Innymi słowy, to ulica-narzędzie: istnieje po to, by połączyć historyczne miasto z infrastrukturą, która miała je przeobrazić.
Nosi imię José Francisca Urii, Asturyjczyka, który z kierownictwa robót publicznych popychał naprzód kolej w prowincji. Aleja czci człowieka, który pomógł sprowadzić tory, i kończy się dokładnie przy dworcu. Nic tu nie jest przypadkowe.
Pod koniec lat pięćdziesiątych ulicę poszerzono i straciła wiele z tamtych pierwszych budynków, więc to, co widzisz, jest mozaiką epok. Wystarczy podnieść głowę, żeby to dostrzec: każdy odcinek opowiada o innym momencie z życia miasta.
Oszklone galerie
Elementem, który najbardziej określa te fasady, są oszklone galerie, czyli te skrzynie z drewna i szkła wysunięte nad ulicę. To asturyjska odpowiedź na deszcz i na skąpe światło.
Działają jak mała szklarnia przyklejona do fasady: łapią ciepło słońca, kiedy się pokaże, chronią przed wiatrem i pozwalają patrzeć na ulicę, nie moknąc. W mieście z takimi opadami jak w Oviedo to nie luksus, tylko zdrowy rozsądek.
Na północy Półwyspu Iberyjskiego przeszły drogę od mieszczańskiego luksusu do architektonicznego znaku rozpoznawczego i powtarzają się w A Coruña, Gijón, Santanderze czy Bilbao. Cieśle okrętowi – ci, którzy robili okna statków – mieli wielki udział w ich udoskonaleniu.
A dwa kroki stąd stoi pomnik Woody'ego Allena, postawiony po tym, jak reżyser odebrał w mieście nagrodę i powiedział, że Oviedo wydaje mu się urocze, egzotyczne i jakby nie z tego świata.
Nie do przegapienia
Wytyczona, żeby dotrzeć do pociągu
Projekt zatwierdzony w 1868 roku, by połączyć stare miasto z nowym dworcem Estación del Norte.
Nazwa czci człowieka od kolei
José Francisco Uría, który z kierownictwa robót publicznych popychał naprzód kolej w prowincji.
Oszklone galerie
Asturyjska odpowiedź na deszcz: szklarnia przyklejona do fasady, żeby patrzeć, nie moknąc.
Mozaika epok
Poszerzono ją w latach pięćdziesiątych i straciła wiele pierwotnych budynków. Każdy odcinek jest inny.
Jak wpleść ją w zwiedzanie Oviedo
Biegnie przez dziewiętnastowieczne nowe miasto od okolic parku Campo de San Francisco aż do dworca Estación del Norte. To oś Oviedo XIX i XX wieku.
Przejście nią zajmuje kwadrans bez zatrzymywania się. Ze sklepami i postojami przy rzeźbach – dobrą godzinę.
To zawias między starym miastem a nowoczesnym: na jednym końcu są Teatro Campoamor i park, a na drugim dworzec i północne dzielnice.
Najczęstsze pytania
Dlaczego tyle budynków ma oszklone galerie?
To asturyjska odpowiedź na deszcz i skąpe światło: galeria działa jak mała szklarnia przyklejona do fasady, łapie ciepło słońca, kiedy wyjrzy zza chmur, i pozwala patrzeć na ulicę bez moknięcia. Na północy z mieszczańskiego luksusu stały się znakiem rozpoznawczym i dlatego zobaczysz je powtarzane w całym mieście.
Czy wiesz, że Woody Allen ma pomnik o krok stąd?
Przy calle Milicias Nacionales, bardzo blisko calle Uría, stoi Woody Allen z brązu, w swoich okularach w grubych oprawkach. Postawiono go po tym, jak reżyser odebrał tu nagrodę i powiedział, że Oviedo wydaje mu się miastem rozkosznym, egzotycznym i jakby nie z tego świata. Zdanie tak się spodobało, że miasto je sobie zatrzymało.
