Mężczyzna z brązu naturalnej wielkości stoi na rogu, w okularach w grubych oprawkach, w wymiętej marynarce i z miną kogoś, kto zaraz rzuci błyskotliwe zdanie. Stoi tu od 2003 roku, a historia o tym, jak filmowiec z Nowego Jorku skończył w brązie w Oviedo, to najlepsza część.
Komplement, który miasto oddało w brązie
W październiku 2002 roku Allen przyjechał odebrać Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie sztuki w Teatro Campoamor i zamiast wygłosić parę grzecznościowych zdań, rozpłynął się w pochwałach.
Powiedział, że Oviedo to miasto urocze, egzotyczne, piękne, czyste, spokojne, jakby nie należało do tego świata, jakby nie istniało. Mieszkańców Oviedo ujęło to za serce i miasto postanowiło oddać mu komplement, odlewając go w brązie. Wyrzeźbił go Vicente Santarúa.
I nie skończyło się na miłych słowach: kilka lat później, w 2008 roku, Allen wrócił i nakręcił tu część filmu „Vicky Cristina Barcelona”. W tej historii bohaterki wyrywają się na kilka dni do Oviedo, więc miasto pojawia się na ekranie pod własną nazwą, co w jego kinie poza Nowym Jorkiem zdarza się dość rzadko.
Jest szczegół, który miejscowych bardzo bawi: temu pomnikowi kradziono i łamano okulary więcej razy, niż da się zliczyć. Co jakiś czas pojawia się bez nich i trzeba je uzupełniać, jakby poczciwy Woody gubił je od ciągłego spacerowania.
Muzeum bez dachu i bez biletów
Ten pomnik nie jest sam: Oviedo ma ponad setkę rzeźb pod gołym niebem, rozsianych po ulicach i placach, w większości ustawionych od lat dziewięćdziesiątych.
Dlatego mówi się, że stare miasto to muzeum bez dachu i bez biletów: idziesz i mimochodem co chwilę na nie trafiasz. To konsekwentna polityka miasta, dość niezwykła ze względu na swoją skalę.
Dla wielu najsłynniejsze jest „Macierzyństwo” Fernanda Botera, krągła kobieta z brązu leżąca na Plaza de la Escandalera od połowy lat dziewięćdziesiątych, obok parku Campo de San Francisco. To ulubione miejsce spotkań mieszkańców Oviedo.
Inne obowiązkowe to pomnik La Regenta przed katedrą, Mafalda na swojej ławce w parku i bezczelny Culis Monumentalibus, cztery metry tyłka z brązu naprzeciwko teatru.
Nie do przegapienia
Ustawiony w 2003 roku
Dzieło Vicentego Santarúi, po tym, jak Allen odebrał tu Nagrodę Księcia Asturii.
Za pamiętny komplement
Powiedział, że Oviedo jest „urocze, egzotyczne, piękne, czyste, spokojne, jakby nie należało do tego świata”.
I wrócił tu kręcić
Część filmu „Vicky Cristina Barcelona” w 2008 roku, z miastem występującym pod własną nazwą.
Bez przerwy kradną mu okulary
Co jakiś czas pojawia się bez nich i trzeba je uzupełniać.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi przy calle Milicias Nacionales, bardzo blisko calle Uría i kilka minut od starego miasta.
Przystanek to pięć minut: obowiązkowe zdjęcie z ręką na jego ramieniu, bo po to tu stoi i nikt się nie gniewa.
Pasuje do trasy rzeźb po mieście, którą da się przejść w całości w dobrą godzinę i która jest jednym z najlepszych sposobów, żeby chodzić po Oviedo bez zabytkowego celu.
Najczęstsze pytania
A jaki film tu nakręcił?
Część filmu „Vicky Cristina Barcelona”, w 2008 roku. W tej historii bohaterki wyrywają się na kilka dni do Oviedo, więc miasto pojawia się na ekranie pod własną nazwą, co w kinie Allena poza Nowym Jorkiem zdarza się dość rzadko.
Czy ten pan z brązu jest sam?
Bynajmniej. Oviedo ma ponad setkę rzeźb na wolnym powietrzu rozsianych po ulicach i placach, w większości ustawionych od lat dziewięćdziesiątych. Dlatego mówi się, że stare miasto to muzeum bez dachu i bez biletów: idziesz i mimochodem mijasz kolejne. Miej oczy szeroko otwarte, bo dziś natkniesz się na całkiem sporo.
Która rzeźba jest najsłynniejsza?
Dla wielu osób „Macierzyństwo” Fernanda Botera: krągła kobieta z brązu leżąca na Plaza de la Escandalera od połowy lat dziewięćdziesiątych, obok parku Campo de San Francisco. To miejsce spotkań mieszkańców Oviedo par excellence.
