Siedzi na swojej ławce jak jedna z nas, z tą miną pyskatej dziewczynki. To Mafalda z komiksów, ta, która nienawidziła zupy i martwiła się o świat, a ławka jest pomyślana tak, żebyś mógł usiąść obok niej. Ma też siostrę bliźniaczkę w Buenos Aires.
Z Argentyny do Oviedo dzięki nagrodzie
W 2014 roku jej twórca, rysownik Quino, odebrał w tym mieście Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie komunikacji i nauk humanistycznych, jedno z wielkich wyróżnień, które Oviedo wręcza co jesień w Teatro Campoamor.
W hołdzie miasto chciało na zawsze zatrzymać u siebie jego najsłynniejszą postać i zamówiło ten pomnik u rzeźbiarza Pabla Irrganga. To dokładnie ten sam mechanizm, który jedenaście lat wcześniej dał miastu pomnik Woody'ego Allena.
I szczegół, który wszystko dopełnia: ta Mafalda ma identyczną siostrę bliźniaczkę, siedzącą na ławce w dzielnicy San Telmo w Buenos Aires. Tę ławkę w Oviedo i tamtą na drugim końcu świata łączy ta sama dziewczynka.
Quino rysował ją znacznie krócej, niż się wydaje: tylko od 1964 do 1973 roku, ledwie dziewięć lat. Porzucił ją, bo – jak opowiadał – bał się, że zacznie się powtarzać.
Dziewięć lat pasków komiksowych i pół wieku podróży
Ta garść pasków wystarczyła, żeby dziewczynka podróżowała po świecie przez kolejne pół wieku. Mafaldę przetłumaczono na dziesiątki języków i wciąż jest wznawiana bez przerwy.
Jej aktualność wynika z tonu: to komiks z humorem o polityce międzynarodowej, nierównościach i absurdach świata dorosłych, opowiadany przez dziecko, a te tematy przez sześćdziesiąt lat się nie przeterminowały.
Pomnik działa przy tym jak prawdziwa ławka: ludzie siadają, robią sobie zdjęcie i idą dalej. To codzienne użycie jest dokładnie tym, o co chodzi w miejskich rzeźbach Oviedo, a miasto ma ich ponad sto, rozsianych po ulicach i placach.
Stoi w parku Campo de San Francisco, wielkim parku miasta, wśród innych rzeźb i popiersi: to muzeum pod gołym niebem, bez dachu i bez biletów.
Nie do przegapienia
Za nagrodę dla Quina w 2014 roku
Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie komunikacji i nauk humanistycznych. Wyrzeźbił ją Pablo Irrgang.
Ma bliźniaczkę w Buenos Aires
Identyczną, siedzącą na ławce w dzielnicy San Telmo. Obie ławki łączy ta sama dziewczynka.
Tylko dziewięć lat pasków
Od 1964 do 1973 roku. Quino porzucił ją, bo bał się, że zacznie się powtarzać.
Ławka jest prawdziwa
Jest pomyślana tak, żebyś mógł usiąść obok niej. To najczęściej fotografowana rzeźba w parku.
Jak wpleść ją w zwiedzanie Oviedo
Stoi w parku Campo de San Francisco, parku w centrum, kilka minut od calle Uría i od Teatro Campoamor.
Przystanek to pięć minut plus zdjęcie na ławce obok niej. Dostęp wolny, o każdej porze.
Pasuje do trasy rzeźb po mieście, obok Woody'ego Allena, pomnika La Regenta i Culis Monumentalibus.
Najczęstsze pytania
Jak długo Quino rysował Mafaldę?
Krócej, niż się wydaje: tylko od 1964 do 1973 roku, zaledwie dziewięć lat. Quino ją porzucił, bo – jak sam opowiadał – bał się, że zacznie się powtarzać. Ta garść pasków wystarczyła, żeby dziewczynka podróżowała po świecie przez kolejne pół wieku, aż do tej ławki.
