Pomnik La Regenta
Ana Ozores z brązu, dzieło Maura Álvareza z 1997 roku, na tych samych płytach, po których spacerowała w powieści. Ludzie dotykają jej dłoni, przechodząc obok.

Miasto, które Clarín bez litości obnażył w 1884 roku, a które dziś ma na ulicach ponad sto rzeźb, wiele z nich w podziękowaniu dla laureatów, którzy powiedzieli o nim coś miłego.
🎧 Na trasie Uniwersytet, Santullano i stara VetustaOviedo kryje piękną ironię. Miasto, które przez dziesięciolecia czuło się obrażone powieścią, która sportretowała je pod fałszywą nazwą, dziś uczyniło z niej swój symbol i zapełniło ulice rzeźbami z brązu – w tym kilkoma przedstawiającymi postacie fikcyjne i zagranicznych laureatów, którzy je chwalili.
Leopoldo Alas „Clarín” był profesorem prawa na Uniwersytecie w Oviedo, kiedy między 1884 a 1885 rokiem opublikował La Regenta. Wielu uważa ją za najlepszą hiszpańską powieść XIX wieku zaraz po „Don Kichocie”.
Sportretował w niej miasto pod fałszywą nazwą – Vetusta – i powiedział mu ostre prawdy. Ana Ozores, bohaterka, to wrażliwa i samotna kobieta, żona starszego mężczyzny, uwięziona między spowiednikiem a uwodzicielem i przytłoczona przez społeczeństwo, które ją obserwuje.
Powieść zaczyna się na wieży katedry: kanonik don Fermín de Pas ogląda miasto przez lunetę, jak ktoś, kto pilnuje stada. Clarín opisał tę wieżę jako „romantyczny poemat z kamienia, delikatny hymn o słodkich liniach niemego i wiecznego piękna”.
Kiedy się ukazała, zgorszyła Oviedo. Przez dziesięciolecia leżała odsunięta w kąt, z nielicznymi wydaniami i sporym niesmakiem miejscowych. Dopiero w drugiej połowie XX wieku krytyka postawiła ją tam, gdzie jest dziś: minęło prawie sto lat, zanim przestano ją czytać jak obrazę.
Ana Ozores z brązu, dzieło Maura Álvareza z 1997 roku, na tych samych płytach, po których spacerowała w powieści. Ludzie dotykają jej dłoni, przechodząc obok.
Tu Clarín był profesorem prawa. Założony za pieniądze z zapisu Wielkiego Inkwizytora i otwarty w 1608 roku, czterdzieści lat po jego śmierci.
Pobierz aplikację i odkrywaj Oviedo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Uniwersytet, Santullano i stara Vetusta z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Dziś Oviedo ma ponad sto rzeźb pod gołym niebem, rozsianych po ulicach i placach, w większości ustawionych od lat dziewięćdziesiątych. Dlatego mówi się, że stare miasto to muzeum bez dachu i bez biletów.
Pomnik La Regenta, dzieło Maura Álvareza, stanął w 1997 roku przed katedrą, na tych samych płytach, po których Ana spacerowała w powieści. Ludzie go fotografują i dotykają jej dłoni tak często, że brąz sukni się wytarł.
Dla wielu najsłynniejsze jest „Macierzyństwo” Fernanda Botera, krągła kobieta z brązu, która od połowy lat dziewięćdziesiątych leży na Plaza de la Escandalera. To ulubione miejsce spotkań mieszkańców Oviedo.
A najbardziej bezczelny jest Culis Monumentalibus: cztery metry tyłka z brązu, które Eduardo Úrculo postawił w 2001 roku naprzeciwko Teatr Campoamor. Kiedy się pojawił, niektórzy domagali się jego usunięcia już następnego dnia; dziś to jedna z najczęściej fotografowanych rzeźb.
Nazwę w udawanej łacinie Úrculo wziął z artykułu, który Camilo José Cela napisał w 1977 roku o jego zamiłowaniu do malowania tyłków, tych postaci „wyklętych w bardziej pruderyjnych czasach”.
Dwie z najbardziej lubianych rzeźb stoją tu dzięki Nagrodom Księżniczki Asturii, które co jesień wręcza się w Teatr Campoamor i które wielu nazywa małymi Noblami południa Europy.
Woody Allen przyjechał w październiku 2002 roku odebrać nagrodę w dziedzinie sztuki i zamiast wygłosić cztery grzecznościowe zdania, rozpłynął się w pochwałach: powiedział, że Oviedo jest urocze, egzotyczne, piękne, czyste, spokojne, „jakby nie należało do tego świata”. Miasto oddało mu komplement, odlewając go w brązie w 2003 roku.
I nie skończyło się na słowach: w 2008 roku wrócił i nakręcił tu część filmu „Vicky Cristina Barcelona”, a miasto pojawia się na ekranie pod własną nazwą, co w jego kinie poza Nowym Jorkiem zdarza się rzadko.
Mafalda trafiła tu tą samą drogą: w 2014 roku Quino otrzymał nagrodę w dziedzinie komunikacji i nauk humanistycznych, a miasto zamówiło pomnik u Pabla Irrganga. Mafalda ma identyczną siostrę bliźniaczkę w dzielnicy San Telmo w Buenos Aires.
A na Plaza de Trascorrales stoi La Lechera, czyli Mleczarka, hołd o wiele bardziej lokalny: dla kobiet, które aż do lat siedemdziesiątych schodziły z wiosek z oślicami, żeby roznosić mleko od domu do domu.
Z 2003 roku, po tym, jak filmowiec pochwalił miasto, odbierając Nagrodę Księcia Asturii. Okulary ciągle mu kradną.
Siedzi na swojej ławce od 2014 roku, kiedy Quino otrzymał nagrodę. Ma identyczną siostrę bliźniaczkę w San Telmo w Buenos Aires.
Taką nazwę nadał mu Clarín – Leopoldo Alas – profesor prawa na Uniwersytecie w Oviedo, w powieści La Regenta, wydanej między 1884 a 1885 rokiem. Sportretował miasto pod fałszywą nazwą i powiedział mu ostre prawdy: o jego ambitnych księżach, próżniaczych paniczach, plotkarstwie i obłudzie.
Źle i na długo. Wielu się w niej rozpoznało i wcale im się to nie spodobało, a powieść przez dziesięciolecia leżała odsunięta w kąt, z nielicznymi wydaniami i sporym niesmakiem miejscowych. Dopiero w drugiej połowie XX wieku krytyka postawiła ją tam, gdzie jest dziś: minęło prawie sto lat, zanim przestano ją czytać jak obrazę.
Na Plaza de Alfonso II el Casto, przed katedrą, na tych samych płytach, po których Ana Ozores spacerowała w powieści. Wykonał go Mauro Álvarez w 1997 roku, a ludzie fotografują go i, przechodząc, dotykają jej dłoni tak często, że brąz sukni się wytarł.
Ponad sto pod gołym niebem, rozsianych po ulicach i placach, w większości ustawionych od lat dziewięćdziesiątych. To konsekwentna polityka miasta, dość niezwykła ze względu na swoją skalę, i dlatego mówi się, że stare miasto to muzeum bez dachu i bez biletów.
Bo w październiku 2002 roku przyjechał odebrać Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie sztuki i rozpłynął się w pochwałach nad miastem, mówiąc, że jest „urocze, egzotyczne, piękne, czyste, spokojne, jakby nie należało do tego świata”. Oviedo oddało mu komplement, odlewając go w brązie w 2003 roku. A w 2008 roku wrócił tu kręcić film.
Ten sam mechanizm: w 2014 roku rysownik Quino otrzymał tu Nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie komunikacji i nauk humanistycznych, a miasto zamówiło pomnik u Pabla Irrganga. Mafalda ma identyczną siostrę bliźniaczkę, siedzącą na ławce w dzielnicy San Telmo w Buenos Aires.
To cztery metry tyłka z brązu na granitowym cokole, dzieło Eduarda Úrcula, ustawione w 2001 roku naprzeciwko Teatro Campoamor. Nazwę w udawanej łacinie Úrculo wziął z artykułu, który Camilo José Cela napisał w 1977 roku o jego zamiłowaniu do malowania tyłków. Kiedy się pojawił, niektórzy domagali się jego usunięcia; dziś to jedna z najczęściej fotografowanych rzeźb.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Oviedo offline, kiedy chcesz.
