San Julián de los Prados
Największy kościół asturyjskiego stylu przedromańskiego, z początku IX wieku, z najważniejszym w Europie zespołem przedromańskiego malarstwa ściennego.

Dworska sztuka z IX wieku, niepodobna do niczego innego, w stolicy królestwa, które przetrwało, kiedy pół Półwyspu Iberyjskiego było al-Andalus.
🎧 Na trasie Uniwersytet, Santullano i stara VetustaW VIII wieku, gdy pół Półwyspu Iberyjskiego znajdowało się pod panowaniem muzułmańskim, król imieniem Alfons II wybrał wzgórze i zbudował stolicę. Po tamtym królestwie Asturii została własna sztuka, bez odpowiednika w Europie, a w Oviedo zachowały się dwa dzieła, jakich nie ma nigdzie indziej na kontynencie.
Alfons II Czysty panował ponad pięćdziesiąt lat, od 791 do 842 roku, co jest jednym z najdłuższych panowań w całym średniowieczu na Półwyspie Iberyjskim. Właśnie tyle czasu potrzebował, by zbudować od zera całą stolicę.
Nazwano go „Czystym”, bo nigdy się nie ożenił i nie zostawił potomstwa, co u średniowiecznego króla było rzadkością. Wybrał to wzgórze i wzniósł zespół pałaców i świątyń, który uczynił z Oviedo siedzibę dworu.
Z tamtego zespołu niewiele stoi do dziś: ze świątyni Zbawiciela wyrosła katedra, która jest gotycka; kościół San Tirso el Real przebudowywano tyle razy, że zachowało się w nim tylko jedno oryginalne okno.
I wyszło od niego coś jeszcze: w IX wieku Alfons II osobiście udał się, by modlić się przy niedawno odkrytym grobie apostoła Jakuba. Był pierwszym udokumentowanym pielgrzymem w historii, a jego szlak to dziś Camino Primitivo, pierwotna trasa Drogi św. Jakuba (Camino de Santiago), od 2015 roku wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa.
Największy kościół asturyjskiego stylu przedromańskiego, z początku IX wieku, z najważniejszym w Europie zespołem przedromańskiego malarstwa ściennego.
Fontanna z IX wieku, która wciąż działa: jedyna zachowana budowla świecka użytku publicznego z całego europejskiego wczesnego średniowiecza.
Pobierz aplikację i odkrywaj Oviedo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Uniwersytet, Santullano i stara Vetusta z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Kościół San Julián de los Prados – dla mieszkańców Oviedo po prostu Santullano – to największy zachowany kościół asturyjskiego stylu przedromańskiego. Wzniósł go Alfons II na początku IX wieku, razem ze swoim zaufanym architektem, Tiodą.
Z zewnątrz jest z prostego, masywnego kamienia, prawie bez ozdób. W środku jest w całości pokryty freskami, z malowanymi iluzjonistycznymi architekturami, draperiami i motywami geometrycznymi, i nie ma w nim ani jednej ludzkiej postaci.
Ten całkowity brak postaci czyni go wyjątkowym i od dziesięcioleci podsyca dyskusję: wpływ anikonizmu, dziedzictwo rzymskiego malarstwa iluzjonistycznych architektur czy świadoma decyzja teologiczna. Zgody nie ma.
Bezsporne są skala i stan zachowania: to najważniejszy w Europie zespół przedromańskiego malarstwa ściennego i powód, dla którego od 1998 roku kościół jest na Liście Światowego Dziedzictwa. Ma też ukrytą komorę nad skrzyżowaniem naw, o której przeznaczenie wciąż się spierają.
Fontanna Foncalada wygląda jak mała kapliczka przycupnięta przy ziemi i jest jedyna na świecie z bardzo konkretnego powodu: to jedyna budowla świecka użytku publicznego, jaka zachowała się z całego europejskiego wczesnego średniowiecza.
Z tamtej epoki przetrwały kościoły i jakieś resztki pałaców, bo to właśnie te budowle władza uważała za godne kamienia. Publiczna infrastruktura, która miała dawać wodę zwykłym ludziom, zachowana i działająca, nie istnieje nigdzie indziej.
Ukończyć ją kazał Alfons III Wielki nad naturalnym źródłem, choć jej początki sięgają czasów Alfonsa II. Stała poza murami, przy starej drodze, żeby mogli się napić wędrowcy przybywający do Oviedo.
Wyrzeźbiono na niej Krzyż Zwycięstwa z literami alfa i omega oraz łacińską inskrypcję, która mówi mniej więcej: „tym znakiem chroniony jest pobożny, tym znakiem pokonuje się wroga”. Była fontanną i talizmanem jednocześnie.
Oryginalny krzyż ze złota i drogich kamieni, wykonany około roku 908 na zamówienie samego Alfonsa III, przechowuje się w Cámara Santa, czyli Świętej Komnacie katedry. Dziś jest symbolem na fladze i w herbie Asturii.
W jej Cámara Santa przechowuje się Krzyż Zwycięstwa, Krzyż Aniołów i Arca Santa. W 1934 roku wysadzono je dynamitem, a potem odtworzono z fragmentów.
Przechowuje płaskorzeźby i kamienne kraty z przedromańskich budowli, które już nie istnieją. Wstęp wolny, a mieści się w klasztorze, w którym w 761 roku narodziło się miasto.
To sztuka dworu królestwa Asturii między VIII a X wiekiem, rozwijająca się wtedy, gdy pół Półwyspu Iberyjskiego znajdowało się pod panowaniem muzułmańskim. To styl własny, bez dokładnego odpowiednika w Europie, z osobliwymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi i dekoracyjnymi. Jego najważniejsze zabytki są na Liście Światowego Dziedzictwa.
To wielkie pytanie i nie ma w nim zgody. Proponowano wpływ anikonizmu, bezpośrednie dziedzictwo rzymskiego malarstwa iluzjonistycznych architektur albo świadomą decyzję teologiczną dworu Alfonsa II. Namalowane są budowle, draperie i motywy geometryczne, a nie pojawia się ani jedna osoba.
Bo to jedyna budowla świecka użytku publicznego, jaka zachowała się z całego europejskiego wczesnego średniowiecza. Z tej epoki przetrwały kościoły i jakieś resztki pałaców, ale publiczna infrastruktura, która miała dawać wodę zwykłym ludziom, zachowana i wciąż działająca, nie istnieje nigdzie indziej.
Królem, który uczynił Oviedo stolicą królestwa Asturii. Panował ponad pięćdziesiąt lat, od 791 do 842 roku, co jest jednym z najdłuższych panowań średniowiecza na Półwyspie Iberyjskim, i ten czas pozwolił mu zbudować całą stolicę. Nazwano go „Czystym”, bo nigdy się nie ożenił i nie zostawił potomstwa.
Tak, pierwszym udokumentowanym. W IX wieku Alfons II osobiście udał się z Oviedo, by modlić się przy niedawno odkrytym grobie apostoła. Jego szlak nazywa się dziś Camino Primitivo, jest najstarszy ze wszystkich i w 2015 roku trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, w ramach północnych Dróg św. Jakuba.
To klejnot ze złota i drogich kamieni wykonany około roku 908 na zamówienie Alfonsa III Wielkiego, przechowywany w Cámara Santa katedry. Dziś jest symbolem na fladze i w herbie Asturii, a jego wzór wyrzeźbiono w kamieniu fontanny Foncalada jako talizman chroniący wodę.
Na górze Naranco, na obrzeżach miasta, stoją Santa María del Naranco i San Miguel de Lillo, dwie perły tego stylu, również na Liście Światowego Dziedzictwa, z widokiem na Oviedo. Dojedziesz tam autobusem albo dojdziesz długim spacerem pod górę, i warto poświęcić im pół dnia.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Oviedo offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej