Pałac Vivero
Tu w 1469 roku pobrali się Izabela i Ferdynand. Później mieściła się w nim Real Chancillería, wielki trybunał sprawiedliwości królestwa, a dziś przechowuje Archiwum Historyczne Prowincji.

Tu potajemnie pobrali się Królowie Katoliccy, urodził się Filip II, zmarł Kolumb i mieszkał Cervantes. A potem władza odeszła do Madrytu, by już nigdy nie wrócić.
🎧 Na trasie San Pablo, San Gregorio i Muzeum RzeźbyNiewiele hiszpańskich miast skupia tyle przełomowej historii na tak niewielu ulicach. I niemal cała ta gęstość ma jedno źródło: Valladolid o mało nie zostało stolicą Hiszpanii, było nią przez pięć lat, a potem patrzyło, jak władza odchodzi.
19 października 1469 roku w Palacio de los Vivero pobrali się Izabela Kastylijska i Ferdynand Aragoński. I wszystko w tym małżeństwie odbyło się wbrew regułom.
Ferdynand musiał wjechać do Kastylii przebrany za sługę, udając poganiacza mułów we własnym orszaku, bo w Kastylii i Aragonii roiło się od przeciwników tego związku i gdyby go rozpoznano, mogło się to skończyć bardzo źle.
Byli kuzynami, a bez dyspensy papieskiej małżeństwo było nieważne. Posłużyli się sfałszowaną bullą, żeby pobrać się jak najszybciej. Prawdziwa przyszła dopiero w 1471 roku, za sprawą legata Rodriga Borgii, przyszłego papieża Aleksandra VI.
Pałac zbudował około 1440 roku Alonso Pérez de Vivero, królewski rachmistrz, którego życie skończyło się tragicznie: w 1453 roku zamordowano go, zrzucając z wieży, a skandal przyspieszył upadek i ścięcie don Álvara de Luna na Plaza Mayor.
Tu w 1469 roku pobrali się Izabela i Ferdynand. Później mieściła się w nim Real Chancillería, wielki trybunał sprawiedliwości królestwa, a dziś przechowuje Archiwum Historyczne Prowincji.
Tu 21 maja 1527 roku urodził się Filip II, w skromnych murach z gliny obłożonej cegłą. Dziś jest siedzibą Rady Prowincji (Diputación).
Pobierz aplikację i odkrywaj Valladolid offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę San Pablo, San Gregorio i Muzeum Rzeźby z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Filip II urodził się 21 maja 1527 roku w Palacio de Pimentel, masywnym, ziemistym budynku z gliny obłożonej cegłą, który dziś jest siedzibą Rady Prowincji. Jego matką była cesarzowa Izabela Portugalska, która rządziła Hiszpanią jako regentka, gdy Karol V wojował w Europie.
Filip IV urodził się 8 kwietnia 1605 roku w Palacio Real, razem ze swoją siostrą Anną Austriaczką, która miała poślubić Ludwika XIII, króla Francji, i zostać matką Ludwika XIV, Króla Słońce.
Obaj zostali ochrzczeni kilka metrów dalej, w kościele San Pablo, tej górze rzeźbionego kamienia, która robi większe wrażenie niż katedra.
I tu kryje się wielka ironia miasta: Filip II, urodzony właśnie tutaj, był tym królem, który w 1561 roku na zawsze ustanowił stolicę w Madrycie. Jego rodzinne miasto zostało, patrząc, jak władza odchodzi.
Powrót był krótki. W 1601 roku wszechmocny książę Lerma, faworyt Filipa III, przekonał króla, by przeniósł cały dwór z Madrytu do Valladolid, a jego siedzibą stał się Palacio Real.
Niektórzy twierdzą, że Lerma nie zrobił tego z miłości do miasta, lecz dlatego, że wykupił pół Valladolid i liczył, że obłowi się na wzroście cen ziemi. W 1606 roku dwór wrócił do Madrytu, gdy także Madryt złożył swoje oferty.
Przez te pięć lat Plaza de San Pablo była politycznym centrum imperium: defilowali po niej ambasadorowie, a dworskie uroczystości oglądano z balkonów pałaców.
I właśnie w tych latach mieszkał tu Miguel de Cervantes, w skromnym domu przy calle del Rastro, akurat wtedy, gdy wydał pierwszą część „Don Kichota”. Trafił do więzienia, bo pod jego drzwiami zasztyletowano pewnego szlachcica.
Przed nim inne wielkie nazwisko: Krzysztof Kolumb zmarł w Valladolid 20 maja 1506 roku, biedny i uwikłany w procesy z koroną, w mieście w głębi lądu, z dala od jakiegokolwiek wybrzeża. Jego postać przypomina muzeum.
Siedziba dworu między 1601 a 1606 rokiem, kiedy miasto było stolicą Hiszpanii. Tu urodził się Filip IV i tu w 1809 roku spał Napoleon.
Mieszkał tu między 1604 a 1606 rokiem, gdy w mieście rezydował dwór, akurat wtedy, gdy ukazała się pierwsza część „Don Kichota”.
Oficjalnie między 1601 a 1606 rokiem, kiedy książę Lerma, faworyt Filipa III, przekonał króla, by przeniósł dwór z Madrytu. Wcześniej przez dużą część XVI wieku miasto było zwykłą siedzibą dworu kastylijskiego, choć bez formalnego statusu stolicy, bo dwór był wędrowny.
Oficjalnie ze względów politycznych. Ale często powtarza się mniej szlachetne wyjaśnienie: książę Lerma wykupił pół Valladolid i liczył, że obłowi się na wzroście cen ziemi. W 1606 roku dwór wrócił do Madrytu, gdy także Madryt złożył swoje oferty.
W Palacio de Pimentel, 21 maja 1527 roku, w masywnym, ziemistym budynku z gliny obłożonej cegłą, który dziś jest siedzibą Rady Prowincji. Został ochrzczony kilka metrów dalej, w kościele San Pablo. Jego matką była cesarzowa Izabela Portugalska, która rządziła Hiszpanią jako regentka.
Tak. Izabela i Ferdynand byli kuzynami i potrzebowali dyspensy papieskiej, której nie mieli. Posłużyli się sfałszowaną bullą, żeby móc się pobrać w 1469 roku, a prawdziwa przyszła dopiero w 1471 roku: udzielił jej Sykstus IV za sprawą swojego legata Rodriga Borgii, przyszłego papieża Aleksandra VI.
Tak, 20 maja 1506 roku, biedny i uwikłany w procesy z koroną. Dom, w którym zmarł, zniknął przed wiekami, ale miasto wzniosło muzeum ku jego pamięci. Jego szczątki odbyły potem jeszcze cztery podróże: do Sewilli, Santo Domingo, Hawany i znów do Sewilli.
Cała dzielnica San Pablo, która jest najlepszym dziedzictwem: plac jako dziedziniec honorowy dworu, z kościołem San Pablo, Palacio Real, Palacio de Pimentel i Colegio de San Gregorio. Wszystko to zbudowano, by robiło wrażenie, i wciąż działa.
Valladolid weszło w długi okres upadku, z którego podniosło się dopiero w XIX wieku, wraz z nadejściem kolei i przemysłu. Ten zastój wyjaśnia, dlaczego jego stare miasto tak wiele zachowało: nie było pieniędzy, by je przebudować, a to, co wzniesiono w wiekach świetności, zostało takie, jakie było.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Valladolid offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej