Kolegium San Gregorio
Museo Nacional de Escultura, z retabulum San Benito Berruguetego, Złożeniem do grobu Juana de Juni i Chrystusem leżącym Gregoria Fernándeza.
Szklane oczy, zęby z kości słoniowej i korek na rany. Jak trzech mistrzów sprawiło, że drewno wygląda jak cierpiące ciało, i gdzie zobaczyć ich dzieła.
🎧 Na trasie San Pablo, San Gregorio i Muzeum RzeźbyW XVI i XVII wieku Valladolid było światową stolicą rzeźby w polichromowanym drewnie. Tu pracowali Berruguete, Juan de Juni i Gregorio Fernández i tu stworzyli dzieła, które do dziś wychodzą na ulice w Wielkim Tygodniu. Dlatego muzeum narodowe jest właśnie tutaj.
Pierwszy jest Alonso Berruguete. Syn malarza Pedra Berruguetego, młodo wyjechał do Włoch i w 1506 roku był w Rzymie, w dniu, w którym winogrodnicy przypadkiem wykopali Laokoona. Ten bezpośredni kontakt z rzeźbą antyczną i z kręgiem Michała Anioła tłumaczy jego napięty, skręcony manieryzm.
Juan de Juni, z pochodzenia Francuz, wniósł dramatyzm: jego postacie wyginają się, krzyczą i cierpią z intensywnością, jakiej Kastylia wcześniej nie znała. Dowodem jest jego Virgen de las Angustias z około 1561 roku.
A Gregorio Fernández zamyka ten szereg w baroku, z realizmem doprowadzonym do skrajności i spokojem w śmierci, który cztery stulecia później wciąż zapiera dech.
Wszyscy trzej pracowali tutaj, bo tutaj był rynek: miasto z dworem, najwyższym sądem królewskim (chancillería), uniwersytetem, dziesiątkami klasztorów i zamożnym mieszczaństwem było najlepszym miejscem w Kastylii, żeby dostawać zamówienia.
Museo Nacional de Escultura, z retabulum San Benito Berruguetego, Złożeniem do grobu Juana de Juni i Chrystusem leżącym Gregoria Fernándeza.
Przechowuje Virgen de los Cuchillos („Matkę Bożą od Noży”), którą Juan de Juni wyrzeźbił około 1561 roku, z siedmioma mieczami przeszywającymi jej pierś. Robi ogromne wrażenie.
Pobierz aplikację i odkrywaj Valladolid offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę San Pablo, San Gregorio i Muzeum Rzeźby z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Realizm Gregoria Fernándeza bierze się z konkretnych i dość zaskakujących zabiegów: szklane oczy, zęby z kości słoniowej albo z kości, paznokcie z rogu. Po co rzeźbić szczegół w drewnie, skoro można wstawić prawdziwy materiał.
Na rany i zakrzepłą krew używał korka i kawałków kory drzew, przyklejonych i pomalowanych, a na łzy i grube krople krwi żywicy, która zostaje błyszcząca i wypukła.
Ten repertuar odróżnia kastylijską rzeźbę religijną od każdej innej rzeźby europejskiej tamtych czasów: nie szuka idealnego piękna, szuka prawdopodobieństwa cierpienia, bo te figury powstawały po to, żeby poruszyć każdego, kto zobaczy, jak przechodzą nocą w blasku świec.
Jego Cristo Yacente, czyli leżący Chrystus, z 1627 roku jest w kościele San Miguel y San Julián i należy do najbardziej wstrząsających wizerunków hiszpańskiego baroku. Inne jego dzieło, Cristo de la Luz, jest w Pałac Santa Cruz.
Głównym przystankiem jest Colegio de San Gregorio, siedziba Museo Nacional de Escultura, z retabulum San Benito Berruguetego, Złożeniem do grobu Juana de Juni i Chrystusem leżącym Gregoria Fernándeza. Dobre dwie godziny.
Muzeum obejmuje też Palacio de Villena z szopką neapolitańską liczącą sześćset figur i Casa del Sol z kolekcją odlewów rzeźby antycznej.
Potem kościoły: Las Angustias z Virgen de los Cuchillos Juana de Juni; San Miguel y San Julián z Cristo Yacente Fernándeza; Santiago z retabulum Objawienia Pańskiego Berruguetego; i San Pablo z kolejnymi rzeźbami Fernándeza.
A jeśli przyjedziesz w Wielkim Tygodniu, wszystko to wychodzi na ulice. Wielki Tydzień w Valladolid uznano za święto o międzynarodowym znaczeniu turystycznym i należy do najbardziej poruszających na świecie właśnie dlatego, że w procesjach niesie się dzieła muzealne.
To argument, który wyjaśnia, dlaczego muzeum narodowe jest tutaj: zebranie kolekcji rzeźby hiszpańskiej w mieście, w którym powstała spora jej część, jest w pełni logiczne, nawet jeśli łamie zwyczaj skupiania wszystkiego w Madrycie.
Cristo Yacente Gregoria Fernándeza z 1627 roku: szklane oczy, korek na rany i spokój, który zapiera dech.
Retabulum Objawienia Pańskiego, które Berruguete wyrzeźbił w 1537 roku, w bocznej kaplicy, którą wiele osób przeoczy.
Bo w XVI i XVII wieku to miasto było światową stolicą rzeźby w polichromowanym drewnie. Tu mieli swoje pracownie Berruguete, Juan de Juni i Gregorio Fernández i tu stworzyli swoje najważniejsze dzieła. Zebranie kolekcji narodowej w mieście, w którym narodziła się ta sztuka, jest w pełni logiczne.
Sztuczkami genialnego rzemieślnika. Dawał swoim Chrystusom szklane oczy, zęby z kości słoniowej albo z kości i paznokcie z rogu. Na rany i zakrzepłą krew używał przyklejonego korka i kawałków kory drzew, a na łzy i grube krople krwi żywicy, która zostaje błyszcząca i wypukła.
Wielkim rzeźbiarzem hiszpańskiego renesansu, synem malarza Pedra Berruguetego. Jako młody człowiek wyjechał do Włoch i w 1506 roku był w Rzymie, w dniu, w którym przypadkiem wykopano Laokoona. Ten kontakt z rzeźbą antyczną i z kręgiem Michała Anioła tłumaczy jego napięty, skręcony styl.
To Virgen de las Angustias, którą Juan de Juni wyrzeźbił około 1561 roku, z siedmioma mieczami przeszywającymi jej pierś – siedem boleści – i wyrazem bólu, który robi wrażenie. Stoi w kościele Nuestra Señora de las Angustias i należy do najbardziej poruszających figur procesyjnych w Hiszpanii.
Bo nie szuka idealnego piękna, tylko prawdopodobieństwa cierpienia. Te figury powstawały po to, żeby nieść je w procesjach nocą, w blasku świec, a ich zadaniem było poruszyć każdego, kto zobaczy, jak przechodzą. Cały repertuar techniczny – szklane oczy, korek, żywica – służy temu emocjonalnemu celowi.
W kościołach w centrum: Las Angustias z Virgen de los Cuchillos Juana de Juni; San Miguel y San Julián z Cristo Yacente Gregoria Fernándeza z 1627 roku; Santiago z retabulum Objawienia Pańskiego Berruguetego; i San Pablo z kolejnymi rzeźbami Fernándeza. A Palacio de Santa Cruz przechowuje Cristo de la Luz.
Uznano go za święto o międzynarodowym znaczeniu turystycznym i należy do najbardziej poruszających na świecie właśnie dlatego, że w procesjach niesie się dzieła, które przez resztę roku stoją w muzeach. Zobaczyć Gregoria Fernándeza niesionego nocą na ramionach ulicami to zupełnie inne przeżycie niż oglądać go w gablocie.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Valladolid offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej


