Plaza del Val i hala Mercado del Val
Kulinarny pępek miasta: rano targ z produktami, po południu i wieczorem strefa barów. Odnowiony i ponownie otwarty w 2016 roku.

Miasto z własnym ogólnokrajowym konkursem tapas, z lechazo pieczonym w piecu opalanym drewnem i z Riberą, Ruedą, Toro i Cigales na wyciągnięcie ręki.
🎧 Na trasie Pasaje Gutiérrez, Pisuerga i tapasValladolid ma połączenie, któremu trudno dorównać: jedną z najlepszych kultur tapas w Hiszpanii, z ogólnokrajowym konkursem, który wyraźnie podniósł średni poziom, i cztery apelacje winiarskie niecałą godzinę drogi od centrum.
Sercem wszystkiego jest Plaza del Val z targiem z żelaza i szkła z lat 1878-1882, ponownie otwartym w 2016 roku: w połowie jako tradycyjny targ, w połowie jako strefa barów.
Wokół, w uliczkach prowadzących ku Plaza Mayor i Plaza de la Rinconada, skupiają się dziesiątki barów. To zwarta trasa, którą przejdziesz od końca do końca w pięć minut, a której wyczerpanie zajmie ci całą noc.
Valladolid wyróżnia poziom tapas autorskich. Ogólnokrajowy Konkurs Pinchos i Tapas odbywa się tu od dziesięcioleci i pchnął bary do rywalizacji na technicznie bardzo dopracowane propozycje, a nie tylko na kawałek tortilli.
Efekt to wysoki średni poziom i pewna lokalna obsesja na punkcie innowacji. Warto zapytać o tapę firmową: prawie każdy bar ma taką, którą zgłosił do konkursu.
Kulinarny pępek miasta: rano targ z produktami, po południu i wieczorem strefa barów. Odnowiony i ponownie otwarty w 2016 roku.
W podcieniach skupiają się kawiarnie i ogródki, a wokół zaczyna się trasa po barach z tapas. Punkt wyjścia każdego wieczoru w Valladolid.
Pobierz aplikację i odkrywaj Valladolid offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Pasaje Gutiérrez, Pisuerga i tapas z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Najważniejsze danie to pieczone lechazo: jagnię karmione mlekiem, rasy churra, z chronionym oznaczeniem geograficznym, pieczone w piecu opalanym drewnem w glinianym naczyniu, z niewiele więcej niż wodą i solą. To wielka kastylijska kuchnia asadorów (restauracji z piecem opalanym drewnem).
Rywalizuje z nim cochinillo, czyli prosię, zwłaszcza na osi Segowia-Valladolid, i tutaj też przyrządza się je bardzo dobrze. Asadory w prowincji to instytucja i są warte podróży.
Z dań na łyżkę: sopa castellana – chleb, czosnek, papryka, jajko w koszulce – i gulasze z roślin strączkowych. A z produktów: kastylijski ser owczy, morcilla, hiszpańska kaszanka, i wędliny.
Warzywa nie zostają w tyle: szparagi z Tudela de Duero i cebula z Palencii są niedaleko, a w sezonie pojawiają się w każdej karcie.
Na deser, oprócz sera, słodycze z klasztorów: w mieście były dziesiątki klasztorów, a kilka nadal sprzedaje wypieki przez torno, obrotowe okienko w furcie.
Ribera del Duero zaczyna się na południu, wokół Peñafiel i Arandy, z tempranillo – tinta del país – i winami o mocnej budowie. To z tych czterech apelacja najbardziej znana na świecie.
Rueda leży na południowym zachodzie, z verdejo: aromatycznymi i świeżymi białymi winami, które w trzy dziesięciolecia przeszły od zapomnienia do miejsca w każdej karcie win w Hiszpanii.
Toro jest na zachodzie, w prowincji Zamora, z czerwonymi winami o ogromnej mocy i koncentracji. A Cigales, tuż na północ od miasta, to najmniejsza apelacja i ta, która daje klasyczne dla okolicy wina różowe.
Takie skupisko to wyjątek: cztery ważne apelacje wokół jednej stolicy prowincji, każdą da się zwiedzić w ramach półdniowej wycieczki. Najpełniejszy wypad to Peñafiel z zamkiem, w którym mieści się muzeum wina.
Po jedzeniu najlepiej pójść na spacer: Plaza Mayor i jej podcienia, park Campo Grande z pawiami albo promenada nad rzeką aż do rzecznej plaży.
Spacer po sutym obiedzie: jedenaście i pół hektara ogrodu ze stawem, kaskadą i pawiami chodzącymi swobodnie między wiewiórkami.
Piaszczysta plaża w samym sercu Kastylii, setki kilometrów od morza. Powstała w 1951 roku, a rzeka co zimę ją zabiera.
Bez wątpienia jest wśród najlepszych. Ogólnokrajowy Konkurs Pinchos i Tapas odbywa się tu od dziesięcioleci i pchnął bary do rywalizacji na technicznie bardzo dopracowane propozycje. Efekt to wysoki średni poziom i pewna lokalna obsesja na punkcie innowacji.
Sercem jest Plaza del Val z żelaznym targiem z 1878 roku i okoliczne uliczki w stronę Plaza Mayor i Plaza de la Rinconada. To zwarta trasa, którą przejdziesz w pięć minut, a której wyczerpanie może zająć całą noc.
Jagnię karmione mlekiem, rasy churra, z chronionym oznaczeniem geograficznym, pieczone w piecu opalanym drewnem w glinianym naczyniu, z niewiele więcej niż wodą i solą. To wielka kastylijska kuchnia asadorów, a asadory w prowincji to instytucja warta podróży.
Cztery, niecałą godzinę drogi stąd: Ribera del Duero na południu, z tempranillo; Rueda na południowym zachodzie, z verdejo; Toro na zachodzie, z bardzo mocnymi czerwonymi winami; i Cigales tuż na północy, z klasycznymi dla okolicy winami różowymi. To prawdopodobnie największe takie skupisko wokół jakiejkolwiek hiszpańskiej stolicy prowincji.
Jeśli czerwone, to Ribera del Duero albo Toro. Jeśli białe, verdejo z Ruedy, które w trzy dziesięciolecia przeszło od zapomnienia do miejsca w każdej karcie win w Hiszpanii. A jeśli chcesz najbardziej lokalnego gestu, wino różowe z Cigales, najmniejszej apelacji i najbliższej miastu.
Bardzo, a najpełniejszy wypad to Peñafiel, jakieś pięćdziesiąt kilometrów stąd: w zamku mieści się Prowincjonalne Muzeum Wina, a miasteczko ma niezwykłą Plaza del Coso, otoczoną domami z drewnianymi balkonami. Samochodem zrobisz to w pół dnia.
Sopa castellana z chleba, czosnku i papryki z jajkiem w koszulce; gulasze z roślin strączkowych; kastylijski ser owczy; morcillę i wędliny. Do tego sezonowe warzywa, ze szparagami z Tudela de Duero tuż obok. Na deser słodycze z klasztorów, bo w mieście były ich dziesiątki, a kilka nadal sprzedaje wypieki.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Valladolid offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej