Piaszczysta plaża, z ręcznikami i parasolami, w samym sercu Kastylii i setki kilometrów od morza. To rzeczna plaża Valladolid, rozciągnięta na brzegu Pisuergi, a jej historia to czysty upór: rzeka zabiera ją każdej zimy, a miasto odbudowuje ją każdej wiosny.
Kaprys na brzegu rzeki
Powstała latem 1951 roku jako skromna plaża, na którą ludzie zaczęli schodzić, żeby się ochłodzić, a sukces był tak przytłaczający, że w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych przychodziły tu tysiące osób, żeby spędzić cały dzień, jakby jechały nad morze, nie wyjeżdżając z domu.
Trzeba to zrozumieć w kontekście: w Hiszpanii lat pięćdziesiątych wyjazd nad morze był luksusem dostępnym dla nielicznych. Miejska plaża, do której można było dojść pieszo, była po prostu jedyną formą letniego wypoczynku dla większości.
Co roku rzeka zabiera ją podczas jesiennych i zimowych wezbrań, a każdej wiosny miasto przywozi piasek i odbudowuje ją od nowa. Rezygnacja z plaży byłaby dla wielu mieszkańców Valladolid rezygnacją z kawałka dzieciństwa.
Swoją nazwę zawdzięcza morwom, drzewom, które ocieniały nadrzeczny deptak i przez wieki wypełniały tę część miasta.
Morwy i jedwabniki
Morwy mają ciekawą przeszłość: ich liśćmi żywi się jedwabnik, a w Hiszpanii XVIII wieku sadzono morwy w wielu miejscach, żeby spróbować hodować własny jedwab i nie zależeć od importu.
Ten oświeceniowy projekt krajowego jedwabnictwa niemal wszędzie się nie powiódł, ale zostawił morwy posadzone w pół Hiszpanii, także na tym odcinku brzegu. Tym, co naprawdę się tu przyjęło, był cień, a nie jedwab.
Z plaży roztacza się jeden z najpiękniejszych widoków na miasto, z wodą, drzewami i dawną sylwetką miasta w tle. To najlepsze miejsce, żeby zobaczyć Valladolid z zewnątrz.
A atmosfera w sierpniu jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać: pluskanie, krzyki dzieci, zapach kremu do opalania i rzeka płynąca spokojnie obok. Urocza anomalia w samym środku Mesety, kastylijskiego płaskowyżu.
Nie do przegapienia
Plaża 400 km od morza
Powstała latem 1951 roku, a w latach sześćdziesiątych przyjmowała tysiące osób dziennie.
Rzeka zabiera ją każdej zimy
A miasto uparcie odbudowuje ją każdej wiosny, z nowym piaskiem.
Nazwa pochodzi od morw
Drzew, które przez wieki ocieniały nadrzeczny deptak.
Posadzono je dla jedwabiu
Ich liśćmi żywi się jedwabnik. Oświeceniowy projekt z XVIII wieku się nie powiódł, ale został cień.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Leży na brzegu Pisuergi, kilka minut od Puente Mayor i od starego miasta.
Postój to dwadzieścia minut spaceru albo pół dnia, jeśli latem przyjdziesz w kostiumie kąpielowym. Wstęp jest wolny.
Dobrze zamyka trasę wzdłuż rzeki, która schodzi od Plaza del Val nadrzecznym deptakiem.
Najczęstsze pytania
A te moreras, czyli morwy, od których wzięła się nazwa?
To prawdziwe morwy, drzewa o gęstym cieniu i ciemnych owocach. I mają ciekawą przeszłość: ich liśćmi żywi się jedwabnik, a w Hiszpanii XVIII wieku sadzono morwy w wielu miejscach, żeby spróbować hodować własny jedwab. Tutaj, na brzegu Pisuergi, naprawdę rozkwitł jednak ich cień, i od tylu morw rosnących razem na zawsze została nazwa tej niemożliwej plaży pośrodku Kastylii.
