Wielkie skrzyżowanie dróg w Valladolid, gdzie zbiega się naraz pięć ulic, a pośrodku szumi woda fontanny. Plac nie zawsze nosił tę nazwę: przez stulecia była tu brama Puerta del Campo, wyjście z miasta na otwarte pola, i to tutaj stało szafot.
Brama Puerta del Campo
Tędy wjeżdżali królowie podczas swoich wizyt, tu odbywały się przeglądy wojsk i tu też, bez żadnych ozdobników, publicznie wykonywano wyroki na skazańcach. Wszystko to działo się pod tymi płytami.
Ta podwójna rola – bramy ceremonialnej i miejsca kaźni – była normą w miastach epoki ancien régime: główne wejście służyło zarówno do witania króla, jak i do pokazywania kary, a jedno i drugie było przekazem władzy.
Obecna nazwa pochodzi od José Zorrilli, poety romantycznego, który urodził się w Valladolid w 1817 roku i napisał dramat „Don Juan Tenorio”, recytowany przez pół Hiszpanii co roku w noc zaduszkową. Kiedy zmarł, w 1893 roku, miasto nadało placowi jego imię.
I tu kryje się ironia: Zorrilla napisał „Don Juana Tenorio” w zaledwie kilka tygodni, gdzieś w 1844 roku, i sprzedał prawa wydawcy za grosze. Sztuka stała się teatralnym fenomenem, który wciąż wypełnia sale, a do niego nie trafił z tego ani grosz.
Posąg zrobiony z maski pośmiertnej
Brązowy posąg, który góruje nad placem, przedstawia poetę w trakcie recytacji, z kartką w dłoni. Podpisał go rzeźbiarz Aurelio Carretero, a odsłonięto go w 1900 roku.
A oto szczegół, o którym prawie nikt nie wie: żeby uchwycić podobieństwo, Carretero pracował na podstawie maski zdjętej z twarzy poety po śmierci, odlewu jego twarzy już bez życia. Dlatego oblicze jest tak prawdziwe.
Zorrilla był sławny już za życia: w 1889 roku uroczyście koronowano go na poetę narodowego w Granadzie, w Alhambrze, wieńcem laurowym i z całym przepychem, jaki można sobie wyobrazić – zaszczyt niemal bez precedensu w Hiszpanii. Smutny jest kontrast: obsypany zaszczytami, a zawsze bez pieniędzy.
Fontanna, która bulgocze pośrodku, stanęła tu w 1999 roku i skrywa tajemnicę: pod spodem, wykopany kilka lat później, jest ogromny parking podziemny.
Nie do przegapienia
Była tu brama Puerta del Campo
Wyjście z miasta. Tędy wjeżdżali królowie i tutaj stał szafot.
Nazwa pochodzi od poety
José Zorrilla, urodzony w Valladolid w 1817 roku, autor „Don Juana Tenorio”.
Sprzedał „Don Juana” za grosze
Napisał go w kilka tygodni w 1844 roku i odstąpił prawa. Z tamtego sukcesu nigdy nic nie dostał.
Twarz pochodzi z maski pośmiertnej
Carretero pracował na podstawie maski zdjętej z twarzy poety po śmierci. Dlatego jest tak prawdziwa.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
To węzeł miasta: zbiegają się tu park Campo Grande, Acera de Recoletos i ulice prowadzące na stare miasto i na Plaza Mayor.
Postój trwa dziesięć albo piętnaście minut. Ruch na placu jest duży, więc uważaj przy przechodzeniu przez jezdnię.
Stąd zaczyna się trasa po Valladolid z XIX wieku: park, Acera ze swoimi okazałymi fasadami i Academia de Caballería.
Najczęstsze pytania
A na tym Don Juanie się wzbogacił?
Gdzie tam, i w tym cały smutek. Zorrilla napisał „Don Juana Tenorio” w zaledwie kilka tygodni, gdzieś w 1844 roku, i sprzedał prawa swojemu wydawcy za psie pieniądze. Sztuka stała się fenomenem teatralnym, który do dziś wypełnia całe sale, ale do niego nie dotarł ani grosz z całej tej chwały. Sam się na to uskarżał z przekąsem w swoich wspomnieniach: stworzył największy sukces hiszpańskiego teatru i umarł, nie widząc złamanego centa.
Czy za życia był sławny?
I to jak. W 1889 roku uroczyście koronowano go na poetę narodowego w Granadzie, w Alhambrze, wieńcem laurowym i z całym przepychem, jaki można sobie wyobrazić, co było zaszczytem niemal bez precedensu w Hiszpanii. Piękny, a zarazem smutny jest ten kontrast: na zewnątrz obsypany zaszczytami, a w środku zawsze bez grosza. Był ostatnim wielkim poetą romantycznym, tym, który recytował z pamięci i doprowadzał do łez całe teatry prostych ludzi.
