Szeroka promenada z wielkimi platanami dającymi cień po jednej stronie i reprezentacyjnymi fasadami po drugiej. To nie byle jaka ulica: to promenada zaprojektowana z pełną premedytacją, która łączy wielki plac miasta z dworcem kolejowym.
Od klasztorów do modnej dzielnicy
Nazwa pochodzi od dawnego klasztoru rekolektów, który stał gdzieś tutaj, bo cała ta okolica, dziś tak elegancka, przez stulecia była zajęta przez klasztory i ogrody warzywne na obrzeżach miasta.
Rekolekci byli zakonnikami zreformowanej gałęzi, która chciała żyć surowiej i w odosobnieniu, w skupieniu i ciszy, z dala od światowego zgiełku. Stąd to słowo i stąd to, że budowali swoje klasztory poza murami.
Gdy pod koniec XIX wieku Valladolid rozrosło się wraz z przybyciem kolei, ta ulica stała się wielką modną arterią, miejscem, w którym mieszczaństwo chciało mieszkać i się pokazywać.
Dlatego podczas gdy po jednej stronie otwiera się bezkresna zieleń parku Campo Grande, po drugiej ciągną się najbardziej wystawne budynki miasta, z oszklonymi wykuszami, żelaznymi balkonami i obrabianym kamieniem.
Architektura nowych pieniędzy
Najokazalszym przykładem jest Casa Mantilla, która sama zajmuje cały kwartał: kolumny, girlandy, naczółki i kariatydy, cały repertuar mieszczańskiej architektury, która chciała przypominać Paryż.
To zjawisko powtórzyło się w całej Hiszpanii pod koniec XIX wieku: kolej przynosiła przemysł i handel, mieszczaństwo się bogaciło i chciało prestiżowych mieszkań, a miasta wytyczały nowe dzielnice i promenady, by je pomieścić.
Tutaj projekt jest szczególnie udany, bo promenada ma naprzeciwko park: budynki patrzą na zieleń, a zieleń tłumi ruch uliczny. To dobrze rozwiązana urbanistyka XIX wieku.
Była i nadal jest ulicą do powolnego spaceru z głową zadartą do góry. Przyglądaj się fasadom, gdy idziesz: każda próbuje przewyższyć sąsiednią.
Nie do przegapienia
Nazwa pochodzi od klasztoru
Rekolekci, zakonnicy zreformowanej gałęzi, która chciała żyć w skupieniu i ciszy.
Tu był teren poza murami
Klasztory i ogrody warzywne poza miastem, dopóki pod koniec XIX wieku nie przybyła kolej.
Ulica mieszczaństwa
Oszklone wykusze, żelazne balkony i obrabiany kamień: tu chciały mieszkać nowe pieniądze.
Z parkiem naprzeciwko
Budynki patrzą na zieleń, a zieleń tłumi ruch uliczny. Dobrze rozwiązana urbanistyka XIX wieku.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Łączy Plaza de Zorrilla z okolicą dworca, biegnąc wzdłuż jednego z boków parku Campo Grande.
Przejście jej to piętnaście minut bez zatrzymywania się. Z fasadami i postojem w parku – dobra godzina.
To oś XIX-wiecznego Valladolid, razem z Academia de Caballería i samym parkiem. Stare miasto leży w przeciwnym kierunku.
Najczęstsze pytania
Co znaczy to „recoletos”?
Dobre pytanie, bo w tej nazwie kryje się sposób życia. Recoletos byli zakonnikami zreformowanej gałęzi, która chciała żyć surowiej i w odosobnieniu, w skupieniu i ciszy, z dala od światowego zgiełku. Stąd to słowo. Dlatego stawiali swoje klasztory na obrzeżach, jak ten, od którego nazwę wzięła ta ulica. Zauważ, że w Madrycie mają własny Paseo de Recoletos, i to z dokładnie tego samego powodu: tam też stał taki klasztor.
