Masywna bryła złocistego kamienia z wieżami i herbami, która wygląda jak renesansowy pałac. Piaskowiec sprowadzono z Salamanki właśnie w tym celu. A powaga tego miejsca nie jest przypadkowa: stoisz przed sercem hiszpańskiej kawalerii, macierzystym domem jej oficerów.
Budynek zrodzony z pożaru
Od połowy XIX wieku Valladolid jest miastem, w którym kształcą się oficerowie kawalerii armii hiszpańskiej, a ta akademia jest ich historyczną siedzibą.
Ale to, co widzisz, nie jest pierwotnym budynkiem: pierwszy spłonął w straszliwym pożarze w 1915 roku, a z tamtych popiołów wyrósł ten, znacznie bardziej monumentalny od poprzedniego.
Wzniesiono go między 1921 a 1924 rokiem. Zaprojektował go major José de la Gándara w stylu, który nazywa się neoplatereskowym, wzorując się na kastylijskich pałacach renesansowych, takich jak pałac Monterrey w Salamance.
Kamień węgielny położyła sama królowa Wiktoria Eugenia Battenberg, wnuczka angielskiej królowej Wiktorii, która przyjechała do Hiszpanii, by w 1906 roku poślubić Alfonsa XIII. Ten ślub przeszedł do historii jako tragiczny: gdy orszak wracał z ceremonii, pewien anarchista rzucił w królewską karetę bombę ukrytą w bukiecie kwiatów.
Krzyże zakonów rycerskich
Przyjrzyj się dobrze fasadzie: wśród dekoracji wyrzeźbiono krzyże dawnych zakonów rycerskich – Alcántara, Santiago, Calatrava i Montesa – na znak, że wojenną tradycję traktuje się tu bardzo poważnie.
Zakony te powstały w średniowieczu jako zakony zakonno-rycerskie do walki na pograniczu z al-Andalus, a z czasem stały się instytucjami szlacheckimi o ogromnej władzy i wpływach, jeszcze długo w epoce nowożytnej.
Neoplateresk lat dwudziestych był owocem świadomych poszukiwań stylu narodowego: w ówczesnej Hiszpanii chciano przywrócić plateresk z XVI wieku jako własny język architektury, w opozycji do importowanych historyzmów.
To jeden z tych budynków, które robią tym większe wrażenie, im dłużej się im przyglądasz, a jego monumentalna skala jest obliczona właśnie na ten efekt: fasada jest też narzędziem instytucji.
Nie do przegapienia
Macierzysty dom hiszpańskiej kawalerii
Valladolid kształci jej oficerów od połowy XIX wieku.
Poprzedni spłonął w 1915 roku
Z tamtych popiołów wyrósł ten, znacznie bardziej monumentalny. Wzniesiony między 1921 a 1924 rokiem.
Neoplateresk po kastylijsku
Zaprojektował go major José de la Gándara, wzorując się na pałacach takich jak pałac Monterrey w Salamance.
Krzyże zakonów
Alcántara, Santiago, Calatrava i Montesa, wyrzeźbione wśród dekoracji fasady.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Stoi obok Plaza de Zorrilla i parku Campo Grande, na osi Valladolid z XIX i XX wieku.
Postój to dziesięć lub piętnaście minut z zewnątrz: to czynna siedziba wojskowa, więc wejście do środka jest bardzo ograniczone.
Pasuje do trasy, która wychodzi z Plaza de Zorrilla i biegnie wzdłuż Acera de Recoletos w stronę dworca, z parkiem obok.
Najczęstsze pytania
Kim była ta królowa, która położyła kamień węgielny?
Wiktoria Eugenia Battenberg, ni mniej, ni więcej, tylko wnuczka angielskiej królowej Wiktorii. Przyjechała do Hiszpanii, by w 1906 roku poślubić Alfonsa XIII, a jej ślub przeszedł do historii przez tragedię: gdy wracano z ceremonii, anarchista rzucił w królewską karetę bombę ukrytą w bukiecie kwiatów. Nowożeńcy cudem wyszli bez szwanku, ale w tłumie zginęły ze dwa tuziny ludzi. Piętnaście lat później, już jako królowa z ugruntowaną pozycją, przyjechała tutaj, by zainaugurować budowę.
