Skromny dom przy calle del Rastro, w którym Miguel de Cervantes mieszkał między 1604 a 1606 rokiem, kiedy dwór Filipa III przeniósł się do Valladolid. Właśnie wtedy ukazała się pierwsza część „Don Kichota”. I wydarzyło się tu coś, o czym prawie nikt nie opowiada: pisarz trafił do więzienia za to, że był sąsiadem.
Noc 27 czerwca 1605 roku
Tamtej nocy pewien szlachcic, Gaspar de Ezpeleta, padł raniony pchnięciem szpady pod sąsiednimi drzwiami. Zmarł dwa dni później, a wymiar sprawiedliwości posunął się do uwięzienia Cervantesa i kobiet z jego rodziny tylko dlatego, że mieszkali obok miejsca zdarzenia.
Wypuszczono ich, ale dzięki tamtemu procesowi wiemy dziś z całą pewnością, że to był dom autora „Don Kichota”: akta sprawy zawierają nazwiska, zeznania i dokładny adres.
To jedna z tych ironii historii: dokumenty, dzięki którym potrafimy wskazać dom największego hiszpańskiego pisarza, powstały w śledztwie kryminalnym, w którym on sam był przypadkowym podejrzanym.
Cervantes zamieszkał tu z rodziną w małym pokoiku, bo dwór przeniósł się do Valladolid, a z nim wszyscy, którzy żyli z procesów, petycji i znajomości. Od lat próbował odzyskać długi i zdobyć jakąś posadę.
Dlaczego dwór był tutaj
Przez kilka lat to miasto było stolicą Hiszpanii. W 1601 roku wszechmocny książę Lerma, faworyt Filipa III, przekonał króla, by przeniósł dwór z Madrytu.
Niektórzy twierdzą, że nie zrobił tego z miłości do Valladolid, ale dlatego, że kupił pół Valladolid i liczył, że zbije fortunę na wzroście cen. W 1606 roku dwór wrócił do Madrytu, po tym jak Madryt również złożył swoje oferty.
Dom przetrwał i stał się muzeum dzięki markizowi de la Vega-Inclán, arystokracie zakochanemu w zabytkach, który na początku XX wieku był jednym z twórców turystyki w Hiszpanii. To on uratował też Casa del Greco w Toledo.
W środku czekają sień ze studnią, Biblioteca Cervantina, sala del estrado (salon na podwyższeniu), izba, w której mieszkał pisarz, i alkowa z łożem pod czerwonym baldachimem, wszystko urządzone meblami z epoki.
Nie do przegapienia
Cervantes mieszkał tu od 1604 do 1606 roku
Akurat wtedy, gdy ukazała się pierwsza część „Don Kichota”.
Trafił do więzienia, bo był sąsiadem
Pod sąsiednimi drzwiami zasztyletowano szlachcica, a wymiar sprawiedliwości uwięził pisarza razem z rodziną.
Dzięki temu wiemy, że to był jego dom
Akta sądowe zawierają nazwiska, zeznania i dokładny adres.
Dwór był tutaj
Książę Lerma przeniósł go w 1601 roku, a niektórzy mówią, że dlatego, że kupił pół Valladolid.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Stoi przy calle del Rastro, kilka minut od Plaza Mayor i parku Campo Grande.
Zwiedzanie trwa około czterdziestu pięciu minut, wstęp jest płatny, ale niedrogi. Sprawdź godziny otwarcia i dni z bezpłatnym wstępem.
Tworzy parę z Casa Museo de Colón: dwaj ludzie, którzy zmienili świat i zostawili ślad w tym mieście, jeden opisując go, drugi odkrywając.
Najczęstsze pytania
Dlaczego dwór był wtedy w Valladolid?
I tu jest ciekawostka: przez kilka lat to miasto było stolicą Hiszpanii. W 1601 roku wszechmocny książę Lerma, faworyt Filipa III, przekonał króla, by przeniósł dwór z Madrytu, i są tacy, którzy twierdzą, że nie zrobił tego z miłości do mojego miasta, tylko dlatego, że wykupił pół Valladolid i liczył, że ceny pójdą w górę. Eksperyment nie trwał długo: w 1606 roku dwór wrócił do Madrytu. Ale w tych latach Valladolid kipiało od pisarzy i dlatego w końcu zamieszkał tu Cervantes.
A jak ocalał ten dom?
Niewiele brakowało, a nie dotrwałby do naszych czasów. Przetrwał i stał się muzeum dzięki markizowi de la Vega-Inclán, arystokracie zakochanemu w zabytkach, który na początku XX wieku był jednym z twórców turystyki w Hiszpanii. To on uratował ten budynek, a także Casa del Greco w Toledo i inne zakątki, które dziś trzeba zobaczyć obowiązkowo. Gdyby nie tacy ludzie, z miejsca, gdzie wydrukowano „Don Kichota”, nie zostałoby dziś nawet wspomnienie.
