To nie jest zwykły plac: to wielki dziedziniec honorowy otoczony monumentalnym kościołem i kilkoma pałacami, które patrzą na siebie nawzajem. Taka zawsze była jego rola – uroczystej sceny władzy – a między 1601 a 1606 rokiem był politycznym centrum monarchii hiszpańskiej.
Scena władzy
Kiedy Valladolid było stolicą, ten rozległy plac był politycznym centrum imperium. Przechodzili tędy w orszakach ambasadorowie, odbywały się proklamacje i dworskie uroczystości, a z balkonów tych pałaców rodzina królewska i szlachta przyglądały się widowisku.
Plac wytyczono swego czasu poza murami średniowiecznego miasta, a z biegiem stuleci z przedmieścia pełnego klasztorów stał się najbardziej arystokratyczną dzielnicą Valladolid.
Prawie wszystko, co go otacza, zbudowano po to, by robiło wrażenie: rzeźbiony kamień, wieże, ogromne portale kościoła San Pablo i Colegio de San Gregorio. W ten sposób bez słów mówiono, kto tu rządzi.
Dookoła stoją też Palacio Real, w którym mieszkał dwór, i Palacio de Pimentel, w którym urodził się Filip II.
Cervantes, poselstwo i nowo narodzony król
Miguel de Cervantes mieszkał w Valladolid właśnie w tych latach dworu, między 1604 a 1606 rokiem, kiedy dopiero co wydał pierwszą część „Don Kichota”, w skromnym domu, który jest dziś muzeum.
I tu wpakował się w poważne kłopoty: pewnej nocy pod drzwiami jego domu śmiertelnie raniono pewnego szlachcica, a wymiar sprawiedliwości uwięził jego samego i kobiety z jego rodziny tylko dlatego, że byli sąsiadami.
W 1605 roku przybyło do miasta wielkie poselstwo angielskie, setki osób, by zaprzysiąc pokój między Hiszpanią a Anglią po latach wojny. Zbiegło się to z narodzinami przyszłego Filipa IV i Valladolid wyległo na ulice: tygodnie świąt, walk byków i parad, o których mówiła cała Europa.
Wszystko to trwało pięć lat. W 1606 roku dwór wrócił do Madrytu, a ten plac pozostał taki, jaki jest: wspaniałą dekoracją do przedstawienia, którego już się nie gra.
Nie do przegapienia
Dziedziniec honorowy, nie plac
Monumentalny kościół i pałace patrzące na siebie nawzajem jako uroczysta scena władzy.
Był centrum imperium
Między 1601 a 1606 rokiem, kiedy Valladolid było stolicą monarchii hiszpańskiej.
Cervantes mieszkał kilka minut stąd
Między 1604 a 1606 rokiem, właśnie wtedy, gdy wydał pierwszą część „Don Kichota”.
1605: poselstwo angielskie i nowo narodzony król
Tygodnie świąt, o których mówiła cała Europa.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Leży dziesięć minut od Plaza Mayor i jest sercem dzielnicy pałaców, najbardziej imponującego zespołu zabytków w Valladolid.
Postój trwa dwadzieścia minut, jeśli powoli obracasz się dookoła, żeby objąć wzrokiem całość, plus tyle, ile poświęcisz otaczającym go budynkom.
Zarezerwuj pół dnia na całą okolicę: kościół San Pablo, Colegio de San Gregorio z Museo Nacional de Escultura, Palacio de Villena z neapolitańską szopką i Casa del Sol.
Najczęstsze pytania
Czy mieszkała tu jakaś słynna postać?
Owszem, i to z tych wielkich: Miguel de Cervantes mieszkał w Valladolid właśnie w tych latach dworu, między tysiąc sześćset czwartym a tysiąc sześćset szóstym rokiem, kiedy dopiero co wydał na świat swojego „Don Kichota”. I tu wpakował się w niezłą kabałę: pewnej nocy pod drzwiami jego domu śmiertelnie raniono pewnego szlachcica, a Cervantesa zatrzymano na kilka dni, dopóki sprawa się nie wyjaśniła. W końcu oczywiście wyszedł na wolność, ale wyobraź sobie ojca „Don Kichota” przechodzącego przez coś takiego dwa kroki od miejsca, w którym stoisz.
Co było najgłośniejszym wydarzeniem, jakie się tu rozegrało?
Opowiem ci o jednym, o którym plotkowała cała Europa. W tysiąc sześćset piątym roku przybyło do miasta wielkie poselstwo angielskie, setki osób, by zaprzysiąc pokój między Hiszpanią a Anglią po latach wojny. Zbiegło się to z narodzinami przyszłego Filipa Czwartego i Valladolid wyległo na ulice: tygodnie świąt, walk byków, fajerwerków i bankietów, po których skarbiec aż drżał. Ten pokój, przypieczętowany z takim przepychem w tych pałacach, przetrwał jakieś dwadzieścia lat.
