Mercado Central
Wciąż działa jako targ, z prawie trzystoma stoiskami i wesołym gwarem na co dzień. Wejdź na schody i spójrz na fasadę ze świadomością tego, co te mury widziały 25 maja 1938 roku w środku przedpołudnia.

Ostatnie wielkie republikańskie miasto, które upadło, bombardowanie ukrywane przez dziesięciolecia i angielski statek, który uratował 2638 osób. Dwugodzinna trasa, której prawie nikt nie przechodzi.
🎧 Na trasie Explanada, port i PostiguetAlicante było ostatnim wielkim miastem Republiki, które upadło, w marcu 1939 roku, i właśnie dlatego stało się miejscem, w którym zbiegło się wszystko, co uciekało. W jego centrum zachowały się cztery sceny tamtej historii, przez które dziś codziennie się przechodzi, nie zwracając na nie uwagi: targ, plac, arena walk byków i nabrzeże.
Tego dnia, w środku przedpołudnia, włoskie bombowce Aviación Legionaria, które Mussolini oddał do dyspozycji Franco, wystartowały ze swoich baz na Majorce, przeleciały nad morzem i zrzuciły bomby na centrum Alicante. Nadleciały z zaskoczenia i ledwie zdążono ogłosić alarm.
Trafiły w Mercado Central, pełen ludzi robiących zakupy, i w targ warzywny na sąsiednim Plaza de Balmes. Skutkiem była masakra: ponad trzysta zabitych, w tym dziesięcioro dzieci, i blisko tysiąc rannych.
To jedno z najkrwawszych bombardowań ludności cywilnej w całej wojnie w Hiszpanii, a mimo to prawie nie ma go w ogólnej opowieści o konflikcie. Przez dziesięciolecia dyktatura przedstawiała je jako wypadek, i to przemilczenie tłumaczy jego nieobecność w zbiorowej pamięci.
Uznanie przyszło bardzo późno: w 2010 roku plac zmienił nazwę, żeby nosić wyrytą datę, a w 2013 roku, w siedemdziesiątą piątą rocznicę, w nawierzchni umieszczono pomnik pamięci. Co roku 25 maja mieszkańcy zbierają się tutaj.
Wciąż działa jako targ, z prawie trzystoma stoiskami i wesołym gwarem na co dzień. Wejdź na schody i spójrz na fasadę ze świadomością tego, co te mury widziały 25 maja 1938 roku w środku przedpołudnia.
Dawniej nazywał się Plaza de Balmes i był tu targ warzywny. Pomnik pamięci jest w nawierzchni, to dzieło Eleny Albajar i Ruth Céspedes, umieszczone w 2013 roku. Przechodząc przez plac, spójrz pod nogi.
Pobierz aplikację i odkrywaj Alicante offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Explanada, port i Postiguet z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Kiedy reszta Hiszpanii była już zajęta, Alicante wciąż się broniło, i do jego portu ruszyli wszyscy uciekający. Przybywali z połowy Hiszpanii w tym, co mieli na sobie, z dziećmi na rękach, w nadziei, że zdążą wsiąść na statek, zanim nadejdą wojska.
Ale statki nie przypływały. Tysiące ludzi tłoczyły się na nabrzeżach całymi dniami, bez jedzenia, bez snu, wpatrzone w horyzont. 28 marca pojawił się jeden: Stanbrook, stary brytyjski węglowiec, którego kapitan, Walijczyk Archibald Dickson, postanowił złamać rozkazy i zabrać wszystkich, którzy się zmieszczą.
Wypłynął tej nocy z 2638 osobami stłoczonymi nawet w ładowni na węgiel, tak głęboko zanurzony, że wyglądał, jakby miał zatonąć. Był ostatnim, któremu udało się wyjść z portu. Dotarł do Oranu we francuskiej Algierii, gdzie władze przez prawie miesiąc trzymały pasażerów stłoczonych na pokładzie, nie pozwalając im zejść na ląd.
Dickson zginął kilka miesięcy później, storpedowany razem z całą załogą. Kiedy wiadomość dotarła do obozów wygnańców, uchodźcy, których uratował, uczcili go minutą ciszy.
Dziś to czynna strefa portowa, z pomnikiem upamiętniającym, na który trzeba było czekać dziesięciolecia. Widać tylko kawałek spokojnej wody: cała wartość tego miejsca tkwi właśnie w tym kontraście.
Tych, którzy zostali na lądzie, dziesiątki tysięcy ludzi, schwytano i stłoczono w każdym dostępnym miejscu. Arena walk byków służyła jako obóz koncentracyjny jeszcze długo w 1939 roku, podobnie jak zamek San Fernando na szczycie góry Tossal.
Najsmutniej sławny był zaimprowizowany obóz na obrzeżach, pod drzewami migdałowymi, gdzie tysiące ludzi tygodniami cierpiały głód i pragnienie pod gołym niebem. Przetrwał w literaturze dzięki Maxowi Aubowi, który poświęcił mu powieść zatytułowaną właśnie Campo de los almendros, „pole migdałowców”.
Takie wykorzystanie obiektów sportowych i zabytkowych jako masowych więzień nie było niczym wyjątkowym dla Alicante, ale tutaj skupisko więźniów było wyjątkowo gęste, bo miasto było ostatnim punktem oporu i celem wszystkich uciekających.
Całą trasę (Mercado Central, Plaza del 25 de Mayo, arena walk byków, nabrzeża portu i, jeśli chcesz, zamek San Fernando) przejdziesz pieszo w około dwie godziny i nic cię nie kosztuje.
Jedna z najstarszych wciąż istniejących aren walk byków w regionie Walencji, otwarta na nowo w 1888 roku występem Lagartija i Guerrity. I obóz koncentracyjny w 1939 roku. To, że miejsce stworzone do zabawy stało się więzieniem dla pokonanych, sporo mówi o tamtych latach.
Włoskie bombowce Aviación Legionaria, stacjonujące na Majorce, zaatakowały z zaskoczenia centrum miasta w środku przedpołudnia, trafiając w Mercado Central i pobliski targ warzywny. Zginęło ponad trzysta osób, w tym dziesięcioro dzieci, a blisko tysiąc zostało rannych. Było to jedno z najkrwawszych bombardowań ludności cywilnej w tej wojnie.
Bo jego skala jest porównywalna z bombardowaniem Guerniki, a jego oddźwięk był za to prawie żaden. Przez dziesięciolecia dyktatura przedstawiała je jako zwykły wypadek, i to przemilczenie tłumaczy, dlaczego prawie nie ma go w ogólnej opowieści o konflikcie. Pomnik pamięci umieszczono w 2013 roku, siedemdziesiąt pięć lat później.
Starym brytyjskim węglowcem, którego kapitan, Walijczyk Archibald Dickson, postanowił złamać rozkazy i zabrać z portu w Alicante wszystkich, którzy się zmieszczą. Wypłynął w nocy 28 marca 1939 roku z 2638 osobami stłoczonymi nawet w ładowni na węgiel. Był ostatnim statkiem, któremu udało się wyjść z portu.
Zginął kilka miesięcy później, kiedy jego statek został zatopiony przez okręt podwodny z całą załogą na pokładzie. Kiedy wiadomość dotarła do obozów wygnańców w Afryce Północnej, uchodźcy, których uratował, uczcili go minutą ciszy.
Zaimprowizowanym obozem jenieckim na obrzeżach miasta, pod drzewami migdałowymi, gdzie tysiące ludzi schwytanych po upadku Alicante tygodniami cierpiały głód i pragnienie pod gołym niebem. Przetrwał w literaturze dzięki Maxowi Aubowi, który poświęcił mu powieść o właśnie takim tytule.
Około dwóch godzin pieszo, wszystko w centrum i bez żadnych kosztów: Mercado Central, Plaza del 25 de Mayo, arena walk byków i nabrzeża portu. Jeśli chcesz ją uzupełnić, zamek San Fernando na górze Tossal także służył jako obóz koncentracyjny i jest pół godziny drogi pieszo stąd.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Alicante offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej