Park Canalejas
Poszukaj dwóch par kamiennych psów i lwów, które strzegą alei: pochodzą ze starej pańskiej posiadłości na obrzeżach. I małej fontanny z chłopcem grającym na flecie, skromnej, ale ujmującej.

Stuletnie figowce australijskie, wzgórze z zamkiem, który nigdy nie wystrzelił, i najlepsze panoramy miasta bez płacenia za wstęp i bez stania w kolejce.
🎧 Na trasie Canalejas, San Fernando i parkiW mieście, w którym słońce praży przez osiem miesięcy w roku, cień jest infrastrukturą. Alicante ma garść parków ze stuletnimi drzewami i parę darmowych, niemal pustych punktów widokowych, które rozwiązują problem najgorętszych godzin dnia dużo lepiej niż jakiekolwiek muzeum, i dlatego zasługują na miejsce w planie zwiedzania.
Park Canalejas jest najstarszy w mieście: zaprojektowano go w 1886 roku na miejscu dawnych stoczni, na skraju, gdzie Alicante wychodziło ku morzu, i dlatego ma ten wydłużony, wąski kształt biegnący równolegle do wody.
Jego cztery rzędy fikusów podają sobie ręce nad głową i tworzą katedralną nawę z liści. To figowce australijskie, Ficus macrophylla, sprowadzone z drugiego końca świata ponad sto lat temu, a niektóre mają ponad sto lat.
Spektakularne są dlatego, że wypuszczają korzenie powietrzne z gałęzi i z pnia: kiedy dotrą do ziemi, drewnieją i stają się nowymi podporami. Dlatego pień wygląda jak plątanina kolumn i dlatego korzenie podnoszą płyty chodnika.
Kilka minut dalej jest Plaza de Gabriel Miró, z kolejnymi stuletnimi fikusami objętymi ochroną i fontanną Fuente de la Aguadora („Nosicielka wody”) pośrodku. Bieżąca woda i gęsty cień tworzą prawdziwy mikroklimat: to najchłodniejszy zakątek centrum w samym środku sierpnia.
Poszukaj dwóch par kamiennych psów i lwów, które strzegą alei: pochodzą ze starej pańskiej posiadłości na obrzeżach. I małej fontanny z chłopcem grającym na flecie, skromnej, ale ujmującej.
Mieszkańcy Alicante nazywają go Plaza de Correos, od gmachu poczty, który góruje nad placem. Brązowa Aguadora z 1918 roku przedstawia prawdziwy zawód: noszenie wody z publicznych fontann do domów, od bramy do bramy.
Pobierz aplikację i odkrywaj Alicante offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Canalejas, San Fernando i parki z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Park Monte Tossal zajmuje sześćdziesiąt trzy tysiące metrów kwadratowych wspinających się po zboczu wzgórza wysokiego na osiemdziesiąt siedem metrów, na zachód od centrum. Otwarto go w 1995 roku, a za nim kryje się historia potknięć.
W latach dziewięćdziesiątych chciano tu urządzić prawdziwy park tematyczny. Ale grunt tego nie wytrzymał: zaczęły się osuwiska ziemi i obrywy skał, i trzeba było go rozebrać niemal przed ukończeniem. Natura wygrała partię, a na miejscu tamtej porażki zbudowano coś znacznie rozsądniejszego.
Dziś są tu ścieżki, punkty widokowe, minigolf, petanka, gigantyczne szachy, tor do jazdy na rolkach i ścianka wspinaczkowa. To park z największą ofertą w mieście na popołudnie z dziećmi, i jest darmowy.
A na szczycie stoi zamek San Fernando, który wieńczy wzgórze i zamyka spacer. Słowo tossal jest zresztą walenckie i znaczy wzgórze: nazywać go parkiem Monte Tossal to mówić dwa razy to samo.
Zamek San Fernando zbudowano w 1813 roku, w samym środku hiszpańskiej wojny o niepodległość, żeby wzmocnić obronę miasta. I nigdy nie oddał ani jednego strzału: wzniesiono go w pośpiechu, a kiedy był gotowy, francuskie zagrożenie już minęło. Urodził się stary, bezużyteczny i bardzo drogi.
Dziś to otwarty punkt widokowy, bezpłatny, bez godzin otwarcia i praktycznie pusty, gdzie słychać tylko wiatr. Z góry ogarniesz wzrokiem morze, port i całe miasto rozłożone u twoich stóp, a naprzeciwko zobaczysz zamek Santa Bárbara na jego skale.
Zobaczyć oba naraz to lekcja o tym, co decyduje, które budowle się liczą: jeden muzułmańskiego pochodzenia, z tysiącem lat historii i nieustannym napływem zwiedzających; drugi, który nigdy do niczego się nie przydał, pusty.
Kryje też mroczny rozdział: pod koniec hiszpańskiej wojny domowej służył jako obóz koncentracyjny dla więźniów republikańskich, tak samo jak arena walk byków. To jeszcze jeden przystanek na trasie śladami pamięci o wojnie w mieście.
Wstęp wolny, bez godzin otwarcia i bez wnętrz do zwiedzania. Przychodzi się tu po panoramę i ciszę, a obie są gwarantowane, bo prawie nikt tu nie wchodzi. Dwadzieścia minut wspinaczki przez park.
Park Canalejas, najstarszy, zaprojektowany w 1886 roku na miejscu dawnych stoczni. Jego cztery rzędy stuletnich figowców australijskich tworzą katedralną nawę z liści, a ich korzenie powietrzne podnoszą płyty chodnika. Latem to jedno z najchłodniejszych miejsc w centrum.
Bo to Ficus macrophylla, figowce australijskie, które wypuszczają korzenie powietrzne z gałęzi i z pnia. Kiedy te korzenie dotrą do ziemi, drewnieją i stają się nowymi podporami drzewa. Dlatego pień wygląda jak plątanina kolumn, a nawierzchnia w końcu się odkształca.
W zamku San Fernando, na górze Tossal, na zachód od centrum. Wstęp jest wolny, bezpłatny, bez godzin otwarcia, i praktycznie nigdy nikogo tam nie ma. Wejdziesz pieszo przez park Monte Tossal w około dwadzieścia minut, a z góry zobaczysz morze, port i naprzeciwko zamek Santa Bárbara.
Bo zbudowano go w 1813 roku, w pośpiechu i dość kiepsko, żeby bronić miasta przed Francuzami, a kiedy był gotowy, zagrożenie już minęło: Francuzi nigdy nie zajęli Alicante. Urodził się stary, bezużyteczny i bardzo drogi, twierdza na wojnę, która nie nadeszła.
To słowo walenckie, które znaczy wzgórze, pagórek albo kopiec, i używa się go na co dzień w całej okolicy Alicante, gdzie w krajobrazie pełno jest takich wzniesień. Nazwać park „del Monte Tossal” to dosłownie powiedzieć dwa razy to samo.
Parki to najlepsza odpowiedź, i są za darmo: park Canalejas i Plaza de Gabriel Miró w centrum mają gęsty cień stuletnich fikusów, a plac ma do tego bieżącą wodę, która tworzy prawdziwy mikroklimat. Klimatyzowaną alternatywą są muzea, z bezpłatnym MACA i z MARQ na północy.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Alicante offline, kiedy chcesz.
