Kamienno-ceglany okrąg z ponad piętnastoma tysiącami miejsc, jedna z najstarszych wciąż istniejących aren walk byków w regionie Walencji. Ale to tak radosne miejsce skrywa bardzo mroczny rozdział: po zakończeniu hiszpańskiej wojny domowej przestało być areną i stało się obozem koncentracyjnym.
Dwie areny, jedna na drugiej
Pierwszą arenę walk byków w Alicante zbudował w 1848 roku Emilio Jover, jedno z wielkich nazwisk architektury Alicante XIX wieku, ten sam, który zaledwie rok wcześniej wzniósł Teatro Principal. Świątynie kultury i świątynie corridy z tej samej pracowni.
Ta, którą widzisz dziś, to owoc wielkiej przebudowy z 1888 roku, którą przeprowadził José Guardiola Picó. Arenę otwarto ponownie tego lata, a wystąpili na niej najwięksi toreadorzy tamtych czasów: Lagartijo i Guerrita, dwie legendy z Córdoby. To, że arenę zainaugurowali właśnie oni, świadczy o ambicjach projektu.
Z ponad piętnastoma tysiącami miejsc był to obiekt na wielką skalę jak na ówczesne miasto, porównywalny pojemnością z nowoczesnym stadionem. W Hiszpanii XIX wieku arena walk byków była największym miejscem publicznych zgromadzeń, jakie miała stolica prowincji.
Obóz koncentracyjny w 1939 roku
Po zakończeniu wojny domowej w tych murach stłoczono republikańskich więźniów, w bardzo ciężkich warunkach, jeszcze długo w 1939 roku. Przestrzeń stworzona dla zabawy stała się więzieniem pokonanych, a to wiele mówi o tamtych latach.
Powód leży w geografii końca wojny. Alicante było ostatnim wielkim miastem Republiki, które upadło, pod koniec marca 1939 roku, a tysiące ludzi stłoczyły się w porcie w nadziei na ucieczkę drogą morską. Tylko jeden statek, Stanbrook, zdołał wypłynąć.
Tych, którzy zostali uwięzieni na lądzie, stłoczono w każdym dostępnym miejscu: na arenie walk byków, w zamku San Fernando, w prowizorycznych obozach na obrzeżach. Całe miasto przez tygodnie działało jak więzienie.
Dziś arena znów jest tym, czym była: miejscem walk byków, koncertów i masowych wydarzeń. Ale warto na nią spojrzeć, wiedząc, ile dźwigała na swoich barkach.
Nie do przegapienia
Dwie areny, jedna na drugiej
Pierwsza z 1848 roku, zaprojektował ją Emilio Jover; obecna to przebudowa z 1888 roku, którą przeprowadził Guardiola Picó.
Lagartijo i Guerrita
Ponownie otwarta w 1888 roku z udziałem dwóch największych toreadorów tamtych czasów, obu z Córdoby.
Była obozem koncentracyjnym
W 1939 roku, z republikańskimi więźniami stłoczonymi w bardzo ciężkich warunkach jeszcze długo w tym roku.
Ostatnie miasto, które upadło
Alicante broniło się do końca marca 1939 roku i dlatego właśnie tu zgromadzili się uciekający ludzie.
Jak wpleść ją w zwiedzanie Alicante
Stoi w centrum, blisko Plaza de los Luceros i hali Mercado Central, o krok od osi, którą wyznacza Rambla. To krótki przystanek podczas spaceru po centrum.
Z zewnątrz możesz ją oglądać swobodnie. Wnętrze zwiedza się razem z Museo Taurino, otwartym w określonych godzinach, a wejść można także w dni widowisk, którymi poza sezonem walk byków są zwykle koncerty.
Razem z Plaza del 25 de Mayo, halą Mercado Central i nabrzeżami wygnania tworzy trasę śladami pamięci o wojnie w Alicante, którą prawie nikt nie przechodzi, a na którą miasto zasługuje.
Najczęstsze pytania
Kim byli Lagartijo i Guerrita?
Dwiema legendami corridy, ni mniej, ni więcej, i obaj z Córdoby. Lagartijo, który nazywał się Rafael Molina, był wielkim mistrzem drugiej połowy XIX wieku, elegancki i chłodny na arenie jak nikt. A Guerrita, Rafael Guerra, był jego następcą, toreadorem, który panował nad bykiem i wyznaczył całą epokę. Ponowne otwarcie areny z nimi dwoma na afiszu to tak, jakby dziś inaugurować stadion z dwiema największymi gwiazdami chwili. Prawdziwe wydarzenie.
Dlaczego to właśnie tu zamknięto więźniów?
Bo Alicante było ostatnim wielkim miastem Republiki, które upadło, pod koniec marca 1939 roku. Tysiące ludzi stłoczyły się w porcie w nadziei na ucieczkę drogą morską; tylko jeden statek, Stanbrook, zdołał wypłynąć, przepełniony. Tych, którzy zostali na lądzie, w potrzasku, upychano w każdym dużym ogrodzonym miejscu, które mogło posłużyć za prowizoryczny obóz, a ta arena była jednym z nich, zanim powstały obozy Los Almendros i Albatera. Przegorzki koniec wojny.
