Zbudowano go w 1813 roku, w samym środku hiszpańskiej wojny o niepodległość, żeby wzmocnić obronę miasta przed Francuzami. I tu jest najlepsze: nigdy nie oddał ani jednego strzału. Wzniesiono go w pośpiechu i dość kiepsko, a kiedy był gotowy, zagrożenie już minęło. Urodził się stary, bezużyteczny i potwornie drogi.
Twierdza na wojnę, która nie nadeszła
Projekt przygotował inżynier wojskowy Pablo Ordovás y Sastre, a pomysł był podwójny: wzmocnić obronę Alicante od strony lądu i zarazem służyć jako więzienie. Nadano mu imię Ferdynanda VII, króla, który wtedy panował.
Ta nazwa nie była przypadkowa. W czasie wojny z Napoleonem Hiszpanie nazywali Ferdynanda VII Upragnionym, bo pragnęli, by wrócił na tron, z którego odsunął go Francuz, trzymający go w niewoli we Francji. Nadanie twierdzy jego imienia było deklaracją polityczną.
Francuzi jednak nigdy nie zdobyli Alicante. Miasto przetrwało oblężenie z 1812 roku, choć zamek nie był jeszcze ukończony, a kiedy go ukończono, wojna już dobiegała końca. To podręcznikowy przykład infrastruktury wojskowej, która zestarzała się jeszcze przed otwarciem.
Mroczny rozdział i to, czym jest dziś
Najcięższe zastosowanie znalazł znacznie później. Pod koniec hiszpańskiej wojny domowej, w 1939 roku, zamieniono go w obóz koncentracyjny dla więźniów republikańskich, stłoczonych tu na górze w bardzo ciężkich warunkach.
Nie był jedyny w mieście: tę samą funkcję pełniła arena walk byków, a na obrzeżach zaimprowizowano obóz wśród migdałowców. Alicante było ostatnim wielkim republikańskim miastem, które upadło, i zostało pełne ludzi uwięzionych w pułapce, co tłumaczy to nagromadzenie miejsc zamienionych w więzienia.
Dziś to otwarty, spokojny punkt widokowy, uznany za zabytek, gdzie słychać właściwie tylko wiatr. Z góry ogarniesz jednym spojrzeniem morze, port i całe miasto rozciągające się u twoich stóp.
A stąd widać naprzeciwko ten drugi zamek, ten słynny: Santa Bárbara, na górze Benacantil. Widok obu naraz – jednego muzułmańskiego pochodzenia, z tysiącletnią historią, i drugiego, który nigdy do niczego się nie przydał – to lekcja o tym, co decyduje, które budowle się liczą.
Nie do przegapienia
Nigdy nie oddał strzału
Zbudowano go w 1813 roku przeciw Francuzom, a kiedy był gotowy, zagrożenie już minęło.
Upragniony
Nosi imię Ferdynanda VII, którego tak nazywano, bo Napoleon trzymał go w niewoli we Francji.
Obóz koncentracyjny w 1939 roku
Podobnie jak arena walk byków i obóz wśród migdałowców. Alicante zostało pełne ludzi uwięzionych w pułapce.
Pusty punkt widokowy
Wolny wstęp, bez godzin zamknięcia i prawie nigdy nikogo. Spokojna alternatywa dla zamku Santa Bárbara.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Wieńczy górę Tossal, na zachód od centrum, a dojdziesz tu pieszo przez park Monte Tossal albo wspinając się od strony dzielnicy. To około dwudziestu minut marszu pod górę z wyżej położonej części miasta.
Wstęp jest wolny i bezpłatny, bez godzin zamknięcia. W środku nie ma nic do zwiedzania: przychodzi się tu po panoramę i ciszę, a jedno i drugie jest gwarantowane, bo prawie nikt tu nie wchodzi.
To spokojna alternatywa dla zamku Santa Bárbara, na którym w szczycie sezonu bywa dość tłoczno. Tutaj natomiast to normalne, że nie spotkasz nikogo.
Najczęstsze pytania
A ten wielki zamek, który widać naprzeciwko?
To ten drugi, ten słynny: zamek Santa Bárbara, osadzony na górze Benacantil, wielki masyw, który góruje nad całym miastem. Jego fundamenty pochodzą z czasów muzułmańskich, sprzed ponad tysiąca lat, i to jeden z wielkich symboli Alicante. Mówi się, że nazwa Santa Bárbara przylgnęła do niego, bo chrześcijanie zdobyli go w dniu tej świętej, 4 grudnia. Wystarczy więc odwrócić głowę, a masz przed oczami oba zamki miasta naraz.
Dlaczego nadano mu imię Ferdynanda VII?
Bo był królem tamtej chwili, a przede wszystkim królem, o którego toczyła się walka. W czasie wojny z Napoleonem Hiszpanie nazywali Ferdynanda VII „Upragnionym”, bo tęsknili za jego powrotem na tron, z którego odsunął go Francuz, trzymając go w niewoli we Francji. Nadać twierdzy takie imię to był niemal patriotyczny okrzyk. Ironia przyszła później: kiedy w końcu wrócił, rządził jako absolutysta twardej ręki i zawiódł pół Hiszpanii.
