Mercado de Vegueta
De oudste markt van de Canarische Eilanden, van rond 1856, met een binnenplaats omringd door galerijen. Er zijn kraampjes waar je tapas kunt eten met wat je ernaast koopt.

Aardappelrassen die in de 16e eeuw uit Amerika kwamen, geroosterd meel van vóór de verovering en geitenkazen die de archipel bijna niet verlaten.
🎧 In de route Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijkDe Canarische keuken lijkt op geen enkele andere Spaanse keuken, en de reden is geografisch: deze eilanden lagen eeuwenlang dichter bij Amerika dan het vasteland, en alles wat de Atlantische Oceaan overstak, moest hier aanleggen. Het resultaat is een voorraadkast met ingrediënten die nergens anders in het land dagelijkse kost zijn.
Papas arrugadas, gerimpelde aardappeltjes, zijn het boegbeeld van de keuken: kleine aardappelen die ongeschild in veel zout worden gekookt tot het water verdampt en de schil gerimpeld is en bedekt met een dun zoutkorstje. Je eet ze heel, met schil, en je doopt ze.
Het interessante zijn de rassen. De oude Canarische papas stammen af van knollen die in de 16e eeuw uit Amerika werden meegebracht, en veel ervan zijn in hun land van herkomst zo goed als verdwenen: hier worden ze nog op kleine perceeltjes geteeld, met namen als papa negra, bonita of borralla.
De mojos zijn de twee sauzen die bij bijna alles horen. De rode, of picón, bevat gedroogde peper, knoflook, komijn, olie en azijn, en hoort bij het vlees en de papas. De groene, met koriander of peterselie, hoort bij de vis. Ze worden apart geserveerd, in een schaaltje, en de regel is dat je doopt, niet dat je ze eroverheen giet.
Bij de vis is de vieja de koningin: een rotsvis met fijn vlees die hier gekookt wordt gegeten met papas en mojo, en die je buiten de archipel vrijwel niet vindt. Verder cherne, sama en bocinegro.
De oudste markt van de Canarische Eilanden, van rond 1856, met een binnenplaats omringd door galerijen. Er zijn kraampjes waar je tapas kunt eten met wat je ernaast koopt.
Download de app en ontdek Las Palmas offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijk met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Gofio is fijngemalen meel van geroosterd graan — tarwe of millo, de Canarische maïs — en het is het oudste voedsel van de Canarische Eilanden. De oude Canariërs aten, nog voordat er iemand uit Europa aankwam, een vergelijkbaar geroosterd graan dat ze “ahoren” noemden. We eten het al millennia.
Het wordt op duizend manieren gebruikt: gekneed met bouillon, over de stoofpot gestrooid, geklopt met melk of banaan, in desserts. Eerst brengt het je van je stuk, daarna blijkt het behoorlijk verslavend. Het bestellen is de snelste manier om iets echt prehispanisch te eten.
De kazen zijn het andere grote hoofdstuk. Canarische kazen zijn meestal van geitenmelk, met eigen beschermde herkomstbenamingen op verschillende eilanden, en ze worden vers, halfbelegen of gerookt gegeten. Ze verlaten de archipel nauwelijks.
Bij de stoofpotten zijn er de rancho canario en de puchero, met kikkererwten, vlees en groente. En als dessert bienmesabe, met amandel en honing, en frangollo, opnieuw op basis van millo. Dat alles vind je op de Mercado de Vegueta en op elke lokale kaart.
Om te drinken zijn er de Canarische wijnen, die een uitstekende periode doormaken: ze groeien op vulkanische bodem en de druivenrassen — listán negro, malvasía, marmajuelo — vind je nergens anders.
De Mercado de Vegueta is de eerste stop, en wel 's ochtends: hier zie je de hele voorraadkast en kun je gaan zitten om tapas te eten met wat er net bij het kraampje ernaast is gekocht. Na het middaguur verliest de markt haar charme.
In Vegueta en Triana zitten veel restaurants met Canarische keuken, in de straten parallel aan de calle Mayor en rond de Plaza de Santa Ana. Het is het gebied met de beste verhouding tussen kwaliteit en sfeer.
In het noorden is de Mercado del Puerto — van ijzer en glas, naast het Kasteel van La Luz — uitgegroeid tot een heel levendig culinair centrum, met tapaskraampjes en 's avonds flink wat sfeer.
En bij Las Canteras staat de boulevard vol restaurants met een terras aan zee. Op de eerste rij liggen de prijzen hoger, maar dineren met de zon die in de Atlantische Oceaan ondergaat, is het minstens één keer waard.
Een handige tip: op de Canarische Eilanden liggen de restaurantprijzen meestal iets lager dan op het vasteland, onder meer omdat het IGIC, de lokale indirecte belasting, lager is dan de btw op het vasteland.
In de parallelstraten vind je de grootste concentratie Canarische keuken van het centrum, tegen redelijke prijzen en met art-nouveaugevels op de koop toe.
De boulevard staat vol terrassen met uitzicht op de Atlantische Oceaan. Op de eerste rij liggen de prijzen hoger, maar dineren bij zonsondergang is het één keer waard.
Kleine aardappelen die ongeschild in veel zout worden gekookt tot het water verdampt en de schil gerimpeld is en bedekt met een dun zoutkorstje. Je eet ze heel, met schil, gedoopt in mojo. Veel van de gebruikte rassen stammen af van knollen die in de 16e eeuw uit Amerika werden meegebracht en die in hun land van herkomst bijna zijn verdwenen.
Rode mojo, of picón, bevat gedroogde peper, knoflook, komijn, olie en azijn, en hoort bij het vlees en de papas. Groene mojo bevat koriander of peterselie en hoort bij de vis. Ze worden apart geserveerd, in een schaaltje, en de lokale regel is eenvoudig: je doopt, je giet ze niet over het bord.
Fijngemalen meel van geroosterd graan — tarwe of millo — en het oudste voedsel van de Canarische Eilanden. De oude Canariërs aten vóór de verovering al een vergelijkbaar geroosterd graan dat ze “ahoren” noemden. Je eet het gekneed met bouillon, over de stoofpot gestrooid, geklopt met melk of banaan en in desserts.
De vieja, de koningin van de Canarische tafel: een rotsvis met fijn vlees die hier gekookt wordt gegeten met papas en mojo en die je buiten de archipel vrijwel niet vindt. Verder cherne, sama en bocinegro, allemaal van de dag als je aan de kust eet.
De Mercado de Vegueta 's ochtends, om de voorraadkast te leren kennen en tapas te eten. Om aan tafel te gaan hebben de straten parallel aan de calle Mayor de Triana en de omgeving van de Plaza de Santa Ana goede Canarische keuken tegen redelijke prijzen. En de Mercado del Puerto, in het noorden, is uitgegroeid tot een heel levendig culinair centrum.
Zeker, en hij maakt een uitstekende periode door. Hij groeit op vulkanische bodem en de druivenrassen — listán negro, malvasía, marmajuelo — vind je nergens anders ter wereld. Het is een van de dingen die je hier het best kunt proeven, want buiten de archipel is de distributie nog altijd schaars.
Meestal iets goedkoper dan op het vasteland, onder meer omdat het IGIC, de lokale indirecte belasting, lager is dan de btw op het vasteland. In Las Palmas werken de meeste restaurants bovendien voor mensen uit de stad en niet voor doortrekkende toeristen, behalve op de eerste rij aan het strand.
Download Viavoy en wandel offline door Las Palmas, wanneer je wilt.

Lees verder



