De beroemdste winkelslagader van het eiland en ruim een eeuw lang de grote etalage van Las Palmas. Ze is autovrij en altijd vol, maar het echte schouwspel zit niet in de etalages: het zit erboven, in een buitengewone verzameling art-nouveaugevels van begin 20e eeuw.
Kijk omhoog
Glazen erkers, lijstwerk, guirlandes, bewerkt smeedijzer, hoekkoepels. Toen de handel op het eiland bloeide dankzij de haven en de banaan, wilde de burgerij een straat die bij haar ambitie paste, en ze huurde de besten in om die aan te kleden.
Het resultaat is een museum in de openlucht waar je doorheen loopt zonder het te merken. Loop langzaam, steek over van de ene stoep naar de andere en vergelijk de balkons: het is de enige manier om het te zien, want vanaf één stoep heb je geen perspectief.
Dat is de ziel van Triana: handel en schoonheid hand in hand, zaken en kunst op dezelfde stoep. De stad komt hier om te winkelen, maar vooral om te zien en gezien te worden, op wat al generaties lang de natuurlijke catwalk van de bewoners van Gran Canaria is.
Waar het geld vandaan kwam
Vóór de banaan was er een piepklein beestje dat de bewoners van Gran Canaria rijk maakte: de cochenille, een insect dat op de vijgcactus leeft en waaruit een peperdure rode kleurstof werd gewonnen, die in het Europa van de 19e eeuw zeer gewild was.
Toen de chemische kleurstoffen die handel de das omdeden, namen de banaan en de tomaat het over. Die cyclus van exportmonoculturen – suikerriet, wijn, cochenille, banaan – is de economische geschiedenis van de Canarische Eilanden in vier woorden.
En dan is er de haven. Achter de Puerto de la Luz staat een naam die hier heilig is: Fernando de León y Castillo, politicus en diplomaat uit Gran Canaria, die vanuit Madrid aan de touwtjes trok om hem vanaf 1883 te laten aanleggen. De werken stonden onder leiding van zijn broer Juan, ingenieur.
Die haven maakte van de stad een grote tussenstop in de Atlantische Oceaan, en daaruit kwam het kapitaal dat deze gevels betaalde. Zonder haven geen art-nouveau-Triana: het verband is direct.
Niet te missen
Een art-nouveaumuseum in de openlucht
Glazen erkers, lijstwerk, guirlandes en hoekkoepels van begin 20e eeuw.
De cochenille betaalde het
Een insect van de vijgcactus waaruit in het Europa van de 19e eeuw een peperdure rode kleurstof werd gewonnen.
En daarna de banaan
Toen de chemische kleurstoffen de cochenille de das omdeden, kwamen de banaan en de tomaat.
Zonder haven geen Triana
De Puerto de la Luz, vanaf 1883 doorgedrukt,, bracht het kapitaal dat deze gevels betaalde.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
De straat begint naast het Teatro Pérez Galdós en het Guiniguada-ravijn en loopt door heel Triana tot het Parque de San Telmo. Het is de ruggengraat van de wijk.
Je loopt haar in een kwartier zonder te stoppen, of in ruim een uur als je naar de gevels kijkt en winkels binnengaat. Het tweede is de bedoeling.
Onderweg liggen de Casa-Museo de Galdós, in de calle Cano, en de kerk San Francisco. En op vijf minuten, aan de overkant van het ravijn, begint Vegueta.
Veelgestelde vragen
Waar kwam het geld voor deze gevels vandaan?
Vóór de banaan was er een piepklein beestje dat de bewoners van Gran Canaria rijk maakte: de cochenille, een insect dat op de vijgcactus leeft en waaruit een peperduur rood pigment werd gewonnen, zeer gewild in het Europa van de 19e eeuw. Toen de chemische kleurstoffen haar de nek omdraaiden, namen de banaan en de tomaat het fortuin over. Met dat geld kleedde de burgerij, generatie na generatie, de straat aan. Pure luxe, voortgekomen uit een bescheiden vijgcactus.
Wie zit er achter de haven?
Een naam die hier heilig is: Fernando de León y Castillo, politicus en diplomaat uit Gran Canaria, die vanuit Madrid aan de touwtjes trok zodat vanaf 1883 de Puerto de la Luz werd gebouwd. De werken werden geleid door zijn broer Juan, ingenieur. Die haven maakte van de stad een grote tussenstop van de Atlantische Oceaan en vulde haar met schepen, steenkool en handel. Zonder de León y Castillo zou deze straat niet stralen zoals ze straalt. Achter elke gevel zit eigenlijk een kade.
