Het is de oudste markt van de Canarische Eilanden. Hij werd rond 1856 gebouwd, in de tijd van Isabella II, toen de stad de handel wilde ordenen en de straatverkopers van de straat wilde halen om ze samen te brengen in een waardige ruimte, naar het voorbeeld van de grote markten op het vasteland.
Een kloostergang vol kraampjes
Binnen is hij opgezet als een centrale binnenplaats omringd door galerijen, bijna als een kloostergang, met de kraampjes eromheen. Dat heel eenvoudige schema werkt al anderhalve eeuw zonder te veranderen, en het werkt omdat het het wezenlijke oplost: licht, ventilatie en doorloop.
Hij is uitgeroepen tot Bien de Interés Cultural, dat wil zeggen een beschermd monument. Het is niet alleen een plek om tomaten te kopen: het is een stuk architectuur en een stuk collectief geheugen van de stad.
De straathandel onderbrengen in een overdekt gebouw was in heel Europa een negentiende-eeuwse obsessie, om redenen van hygiëne en belastingcontrole. Hier werd het al vroeg toegepast, met een ontwerp van bescheiden schaal dat de tijd heel goed heeft doorstaan.
Wat je zoekt tussen de kraampjes
De verse vis op het ijs, het tropische fruit van het eiland, kazen en gofio. En kraampjes waar je inmiddels kunt gaan zitten om tapas te eten met wat er net bij het kraampje ernaast is gekocht, en dat is de beste manier om een markt te gebruiken.
Gofio is het voedsel van de Canarische ziel: fijngemalen meel van geroosterd graan, tarwe of millo, de Canarische maïs. En het interessante is waar het vandaan komt: de oude Canariërs aten, nog voordat er iemand aankwam, al een vergelijkbaar geroosterd graan dat ze “ahoren” noemden. We eten het al millennia.
Wat kazen betreft: de Canarische zijn meestal van geitenmelk, met eigen herkomstbenamingen op verschillende eilanden, en ze worden vers, halfbelegen of gerookt gegeten. Ze verlaten de archipel nauwelijks, dus het is een van die dingen die je alleen hier proeft.
Hier kruisen de buurtvrouw van altijd en de moderne kok elkaar, en die ontmoeting is wat het gebouw levend houdt. Het is Vegueta op zijn puurst, elke ochtend weer kloppend.
Niet te missen
De oudste markt van de Canarische Eilanden
Gebouwd rond 1856, in de tijd van Isabella II, om de straathandel van de straat te halen.
Een centrale binnenplaats als een kloostergang
Galerijen rond de binnenplaats, met de kraampjes eromheen. Anderhalve eeuw zonder dat het schema veranderde.
Bien de Interés Cultural
Beschermd monument: het is architectuur en collectief geheugen, niet alleen handel.
Proef gofio
Meel van geroosterd graan. De oude Canariërs aten al iets vergelijkbaars: “ahoren”.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
Hij ligt aan het uiteinde van Vegueta tegen het Guiniguada-ravijn aan, vlak bij de kapel van San Antonio Abad en op tien minuten van de Plaza de Santa Ana.
Het bezoek duurt tussen dertig minuten en een uur. Zoals alle markten leeft hij 's ochtends: 's middags verliest hij een groot deel van zijn charme.
Hij past heel goed als begin van de dag, voordat je de musea van Vegueta in duikt, of als pauze halverwege de ochtend om iets te eten. Vanaf hier steek je in een paar minuten het ravijn over naar Triana.
Veelgestelde vragen
Wat is die gofio die je hier zo vaak zult zien?
Het is ons zielenvoedsel: meel van geroosterd graan, van tarwe of van maïs, fijn gemalen. En het mooiste is waar het vandaan komt: al de oude Canariërs, voordat er iemand aankwam, aten een vergelijkbaar geroosterd graan dat ze “ahoren” noemden. Dus we eten het al duizenden jaren. We doen het in de bouillon, in de melk, gekneed met honing... Vraag ernaar bij een willekeurige kraam en je ziet hun gezicht oplichten. Het is pure smaak van thuis.
