Een zittende bronzen figuur, het hoofd licht gebogen en de blik verloren aan de horizon. Het is het monument voor Benito Pérez Galdós, een van de meest geliefde beelden van de stad, en de beeldhouwer wilde dat hij zou zitten met zijn blik op de Atlantische Oceaan, “als een vuurtoren”.
De denker van Las Palmas
Het is van de hand van Victorio Macho en werd onthuld op 28 september 1930. Kroniekschrijvers uit die tijd vergeleken het meteen met De denker van Rodin, en ze hadden geen ongelijk: het heeft dezelfde serene concentratie, die van een man die alles heeft gezien en nu nadenkt.
Victorio Macho was een van de groten van de Spaanse beeldhouwkunst van de 20e eeuw. Hij werd in 1887 in Palencia geboren en zijn leven is een roman waard: met de Burgeroorlog ging hij in ballingschap en woonde jarenlang in Peru, tot hij terugkeerde en zich in Toledo vestigde, in een huis dat boven de Taag hangt en dat nu een museum is.
Ook van hem is het beeld van Galdós dat bewaard wordt in het bijgebouw van de Casa-Museo, in de calle Cano, waar de schrijver in 1843 werd geboren.
Kijkend naar de zee die hij overstak
Het mooiste detail van zijn geschiedenis is de oriëntatie. Macho wilde dat Galdós zou zitten met zijn blik op de Atlantische Oceaan, met zijn gezicht naar de zee die de schrijver op zijn negentiende, in 1862, overstak om naar Madrid te gaan en bijna nooit meer terug te komen.
Tientallen jaren stond het op de oude kade, precies waar de vertrekkers inscheepten. In 1960 werd het hierheen verplaatst, naar het Parque de San Telmo, dat is aangelegd op de opgehoogde grond van diezelfde aanlegplaats.
Ga op zijn hoogte staan en volg de richting van zijn blik. Even deel je zijn horizon: die van de wijk die hem zag geboren worden en die hem nu, in brons, voor altijd laat kijken naar de zee die hij overstak.
Het gebaar heeft bovendien een collectieve echo. Vanaf ditzelfde punt vertrokken tientallen jaren lang duizenden Canariërs naar Cuba en Venezuela, met een kartonnen koffer. Galdós die daar zit, staat niet alleen voor zichzelf.
Niet te missen
Van de hand van Victorio Macho
Onthuld op 28 september 1930, door een van de grote Spaanse beeldhouwers van de 20e eeuw.
Vergeleken met Rodin
Kroniekschrijvers uit die tijd zagen er meteen een Denker in: dezelfde serene concentratie.
Het kijkt naar de Atlantische Oceaan, “als een vuurtoren”
Met het gezicht naar de zee die Galdós op zijn negentiende overstak, in 1862.
Het stond op de oude kade
Precies waar de emigranten inscheepten. In 1960 werd het naar het park verplaatst.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
Het staat in het Parque de San Telmo, aan het eind van Triana, naast de kapel en de art-nouveaukiosk.
De stop duurt vijf of tien minuten. Het is een open openbare ruimte, dus je kunt het op elk uur zien.
Het sluit de Galdós-route door de stad af, die begint bij de Casa-Museo in de calle Cano en langs het Teatro Pérez Galdós voert, naast het ravijn.
Veelgestelde vragen
Wie was de beeldhouwer?
Victorio Macho, een van de groten van de Spaanse beeldhouwkunst van de 20e eeuw. Hij werd in 1887 in Palencia geboren en zijn leven was een roman: met de Burgeroorlog ging hij in ballingschap en woonde hij jarenlang in Peru, tot hij terugkeerde en zich vestigde in Toledo, in een huis dat boven de Taag hangt en nu museum is. Hij liet bronzen na in half Spanje, maar deze zittende Galdós, kijkend naar de zee, is een van de meest geliefde. Een meester van buiten die onze schrijver begreep alsof hij van hier was.
