Κάστρο ντε λα Λουθ
Το παλαιότερο φρούριο των Καναρίων, του 1494. Απέκρουσε τον Ντρέικ το 1595. Σήμερα στεγάζει το ίδρυμα του γλύπτη Μαρτίν Τσιρίνο, που γεννήθηκε σε αυτή τη γειτονιά.

Το 1883 άρχισαν τα έργα του Πουέρτο ντε λα Λουθ και σε είκοσι χρόνια η πόλη άλλαξε από άκρη σε άκρη. Από εκεί βγήκαν σχεδόν όλα: ο τουρισμός, οι μοντερνιστικές προσόψεις, ακόμη και η μπάλα.
🎧 Στη διαδρομή Σάντα Καταλίνα, το λιμάνι και το Καστίγιο δε λα ΛουθΣχεδόν όλα όσα σήμερα ορίζουν το Λας Πάλμας —ο ανοιχτός χαρακτήρας, το ανακάτεμα των ανθρώπων, οι μοντερνιστικές προσόψεις της Τριάνα, το παλαιότερο ξενοδοχείο των Καναρίων, ακόμη και το πάθος για το ποδόσφαιρο— προέρχονται από μια πολιτική απόφαση που πάρθηκε στη Μαδρίτη στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτή είναι η ιστορία του πώς ένα λιμάνι ξαναεπινόησε μια πόλη.
Για αιώνες εδώ υπήρχε μόνο ο κόλπος των Λας Ισλέτας, ένα φυσικό αγκυροβόλιο όπου τα πλοία προφυλάσσονταν στη σκέπη του βράχου. Ήταν το μόνο σημείο σε όλη την ακτή όπου μπορούσαν να προστατευτούν από τον άνεμο και τη θάλασσα.
Για να το υπερασπιστούν, έχτισαν το Κάστρο ντε λα Λουθ, το παλαιότερο φρούριο των Καναρίων: ένα ξύλινο οχυρό το 1478, όταν αποβιβάστηκε ο Χουάν Ρεχόν για να ξεκινήσει την κατάκτηση, και πάνω του ένας πέτρινος πύργος το 1494.
Και δουλειά είχε, όπως φαίνεται. Το 1595 απέκρουσε την αγγλική μοίρα του Ντρέικ και του Χόκινς, και εκείνη η νίκη, που ο λαός την απέδωσε στην Παναγία ντε λα Λουθ, του έδωσε το όνομά του. Τέσσερα χρόνια αργότερα η τύχη δεν ήταν τόσο καλή: το 1599 ο ολλανδικός στόλος του Βαν ντερ Ντους κατέλαβε την πόλη, τη λεηλάτησε και της έβαλε φωτιά.
Η λεπτομέρεια που σχεδόν κανείς δεν προσέχει είναι ότι αυτός ο πύργος υπεράσπιζε την ακτή και σήμερα η θάλασσα είναι μακριά του: ήταν το ίδιο το λιμάνι, κερδίζοντας στεριά από το νερό, που άφησε το παλιό κάστρο στην ενδοχώρα.
Το παλαιότερο φρούριο των Καναρίων, του 1494. Απέκρουσε τον Ντρέικ το 1595. Σήμερα στεγάζει το ίδρυμα του γλύπτη Μαρτίν Τσιρίνο, που γεννήθηκε σε αυτή τη γειτονιά.
Έργα που ξεκίνησαν το 1883 και ολοκληρώθηκαν το 1903. Έκανε την πόλη έναν από τους μεγάλους σταθμούς ανθρακοδότησης του Ατλαντικού.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Σάντα Καταλίνα, το λιμάνι και το Καστίγιο δε λα Λουθ με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το άλμα ήρθε χάρη σε δύο αδέλφια από τη Γκραν Κανάρια: τον Φερνάντο ντε Λεόν ι Καστίγιο, υπουργό, και τον αδελφό του τον Χουάν, μηχανικό. Ο Φερνάντο κινούσε τα πολιτικά νήματα από τη Μαδρίτη και ο Χουάν σχεδίασε το έργο, και μαζί έπεισαν το κράτος να χτίσει εδώ ένα μεγάλο λιμάνι καταφυγίου.
Τα έργα ξεκίνησαν το 1883, τα εκτέλεσε η βρετανική εταιρεία Swanston και θεωρήθηκαν ολοκληρωμένα το 1903. Στα αδέλφια τα πράγματα πήγαν καλά: ο Φερνάντο έγινε για χρόνια πρέσβης της Ισπανίας στο Παρίσι και το Στέμμα του απένειμε τον τίτλο του Μαρκήσιου του Μούνι επειδή διαπραγματεύτηκε με τη Γαλλία τα σύνορα της Ισπανικής Γουινέας.
Από εκεί και πέρα η αλλαγή ήταν τεράστια. Το Λας Πάλμας έγινε ένας από τους μεγάλους σταθμούς ανθρακοδότησης του Ατλαντικού: τα ατμόπλοια από τη μισή υφήλιο σταματούσαν εδώ για ανεφοδιασμό πριν διασχίσουν τον ωκεανό.
Μαζί τους ήρθαν βρετανικές εταιρείες, πρόξενοι, τράπεζες και μια χιονοστιβάδα ανθρώπων από παντού. Το πάθος αυτής της πόλης για το ποδόσφαιρο το έφεραν ακριβώς οι Άγγλοι του κάρβουνου, όπως έγινε στην Ουέλβα, στο Μπιλμπάο και στο Βίγο.
Και ο τουρισμός, νωρίτερα απ' ό,τι νομίζει κανείς: οι πρώτοι βικτωριανοί ταξιδιώτες, εύποροι άνθρωποι που έρχονταν να περάσουν τον χειμώνα ξεφεύγοντας από το κρύο και τον βήχα. Για να τους φιλοξενήσει άνοιξε το 1890 το Ξενοδοχείο Σάντα Καταλίνα, το παλαιότερο των Καναρίων που λειτουργεί ακόμη.
Η άλλη μεγάλη δουλειά ήταν οι μπανάνες. Το Μουσείο Έλντερ στεγάζεται σήμερα σε ό,τι ήταν η αποθήκη της βρετανικής ναυτιλιακής Elder Dempster Lines, που ιδρύθηκε το 1878 και εγκαταστάθηκε εδώ το 1884, και φόρτωνε καναρέζικα φρούτα με προορισμό τη Μεγάλη Βρετανία.
Την ιδέα την είχε ο Άγγλος επιχειρηματίας Σερ Άλφρεντ Τζόουνς, που από το Λίβερπουλ διηύθυνε αυτές τις ναυτιλιακές: να γεμίζουν με καναρέζικες μπανάνες τα αμπάρια πλοίων που έτσι κι αλλιώς έρχονταν για κάρβουνο. Στη βόρεια Ευρώπη η μπανάνα ήταν μια σχεδόν εξωτική πολυτέλεια.
Πριν από την μπανάνα υπήρξε μια άλλη ασυνήθιστη μονοκαλλιέργεια: η κοχενίλη, ένα έντομο που ζει στις φραγκοσυκιές και από το οποίο έβγαζαν μια πανάκριβη κόκκινη βαφή, πολύ περιζήτητη στην Ευρώπη του 19ου αιώνα. Όταν οι χημικές βαφές τη βύθισαν, ήρθαν η μπανάνα και η ντομάτα να πάρουν τη θέση της.
Με εκείνα τα χρήματα χτίστηκαν οι μοντερνιστικές προσόψεις της Κάγιε Μαγιόρ ντε Τριάνα και οι βίλες της Σιουδάδ Χαρδίν, όπου εγκαταστάθηκε η αστική τάξη του λιμανιού. Χωρίς λιμάνι δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Και έμεινε το Πάρκο Σάντα Καταλίνα, που γεννήθηκε μαζί με την αποβάθρα τη δεκαετία του ογδόντα του 19ου αιώνα και παραμένει το σημείο όπου η πόλη ανακατεύεται, σήμερα με το Καρναβάλι και το WOMAD αντί για ναυτικούς με σημαίες από όλο τον κόσμο.
Μια αποθήκη μπανάνας της βρετανικής ναυτιλιακής Elder Dempster που έγινε το 1999 μουσείο επιστημών όπου αγγίζεις τα πάντα. Ιδανικό με παιδιά.
Άνοιξε τον Ιανουάριο του 1890 με αγγλικά κεφάλαια για να φιλοξενεί τους Ευρωπαίους «χειμερινούς παραθεριστές». Το παλαιότερο ξενοδοχείο των Καναρίων που λειτουργεί ακόμη.
Τα έργα ξεκίνησαν το 1883 και θεωρήθηκαν ολοκληρωμένα το 1903. Πολιτικά τα προώθησε ο Φερνάντο ντε Λεόν ι Καστίγιο, υπουργός από τη Γκραν Κανάρια, ο αδελφός του ο Χουάν τα σχεδίασε ως μηχανικός, και τα εκτέλεσε η βρετανική εταιρεία Swanston. Σε είκοσι χρόνια η πόλη άλλαξε από άκρη σε άκρη.
Ένα λιμάνι όπου τα ατμόπλοια ανεφοδιάζονταν με κάρβουνο πριν διασχίσουν τον ωκεανό. Το Λας Πάλμας έγινε ένας από τους μεγάλους του Ατλαντικού, και με εκείνα τα πλοία ήρθαν βρετανικές εταιρείες, πρόξενοι, τράπεζες και μια χιονοστιβάδα ανθρώπων από παντού που έδωσε στην πόλη τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της.
Ναι, και δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση: το ίδιο έγινε στην Ουέλβα, στο Μπιλμπάο και στο Βίγο, όλες λιμανίσιες πόλεις με βρετανική παρουσία δεμένη με το εμπόριο του 19ου αιώνα. Οι Άγγλοι εργάτες και ναυτικοί έπαιζαν στις αποβάθρες και το πάθος άναψε και στους ντόπιους.
Γιατί η θάλασσα έφυγε από κοντά του. Ο πύργος, χτισμένος το 1494, υπεράσπιζε την ακτή του κόλπου των Λας Ισλέτας, αλλά τα έργα του λιμανιού και οι διαδοχικές επιχωματώσεις κέρδισαν τόση γη από το νερό που σήμερα είναι χωμένος ανάμεσα σε δρόμους. Είναι ένα πολύ παραστατικό παράδειγμα του πόσο έχει μεγαλώσει η πόλη πάνω στη θάλασσα.
Μια ασυνήθιστη και πολύ προσοδοφόρα μονοκαλλιέργεια: η κοχενίλη είναι ένα έντομο που ζει στις φραγκοσυκιές και από το οποίο έβγαζαν μια πανάκριβη κόκκινη βαφή, πολύ περιζήτητη στην Ευρώπη του 19ου αιώνα. Όταν οι χημικές βαφές τη βύθισαν, ήρθαν η μπανάνα και η ντομάτα να πάρουν τη θέση της. Με εκείνα τα χρήματα χτίστηκαν οι μοντερνιστικές προσόψεις της Τριάνα.
Γιατί εδώ ευδοκιμούσαν θαυμάσια και στη βόρεια Ευρώπη ήταν μια σχεδόν εξωτική πολυτέλεια. Το κλειδί ήταν ο Άγγλος επιχειρηματίας Σερ Άλφρεντ Τζόουνς, που από το Λίβερπουλ διηύθυνε τις ναυτιλιακές και είχε την ιδέα να γεμίζει με μπανάνες τα αμπάρια πλοίων που έτσι κι αλλιώς έρχονταν για κάρβουνο. Η αποθήκη του είναι σήμερα το Μουσείο Έλντερ.
Το Κάστρο ντε λα Λουθ, που σήμερα στεγάζει το ίδρυμα του γλύπτη Μαρτίν Τσιρίνο· το Μουσείο Έλντερ, στην παλιά αποθήκη μπανάνας, που έγινε διαδραστικό μουσείο επιστημών· το Πάρκο Σάντα Καταλίνα, που γεννήθηκε μαζί με την αποβάθρα· και το Ξενοδοχείο Σάντα Καταλίνα, που άνοιξε το 1890 για τους πρώτους Άγγλους τουρίστες.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



