Muzeum Salzillo
Serce Wielkiego Tygodnia w Murcji. Dobra godzina, a osobną chwilę zarezerwuj tylko na szopkę.

Największy rzeźbiarz hiszpańskiego baroku ma własne muzeum, okrągły kościół pomyślany jak szkatuła i procesję, która co roku w Wielki Piątek wyrusza nad ranem.
🎧 Na trasie Salzillo, Jesús i Santa ClaraFrancisco Salzillo wyrzeźbił w polichromowanym drewnie twarze, przed którymi Murcja modli się w każdy Wielki Piątek, i zrobił to z takim wyczuciem gestu, że stawia go to wśród trzech czy czterech szczytów hiszpańskiej rzeźby religijnej. Jego dzieła wciąż są w mieście, w budynku, dla którego powstały, i wciąż wychodzą na ulice.
Kościół Jesús, wzniesiony między 1675 a 1696 rokiem, to jeden z bardzo nielicznych okrągłych kościołów w Hiszpanii. A jego kształt nie jest kaprysem: wokół nawy otwierają się promieniste kaplice, jak szprychy koła, i w każdej spoczywa jedno paso.
Innymi słowy, cały budynek pomyślano jako stałą ekspozycję Wielkiego Tygodnia bractwa. Zwykle pasos trzyma się w magazynach; tutaj architektura stanęła na usługach obrzędu, co czyni z całego zespołu przypadek wart osobnego studium.
Spod tych drzwi nad ranem w Wielki Piątek wyrusza Procesja Salzillów, procesja penitentów w fioletowych tunikach, „los moraos”. To najważniejsze wydarzenie w kalendarzu miasta i to, które najlepiej tłumaczy Murcję.
Trasa w środku prowadzi od pracowni Salzilla i jego szopki do pasos, które wychodzą na ulice: „Modlitwa w Ogrójcu”, „Pojmanie”, „Biczowanie”, „Upadek” i ten „Nazarejczyk” z krzyżem na ramieniu i spojrzeniem, które łamie serce.
Serce Wielkiego Tygodnia w Murcji. Dobra godzina, a osobną chwilę zarezerwuj tylko na szopkę.
Okrągły kościół z lat 1675-1696, z promienistymi kaplicami, w których spoczywa każde paso. Stąd nad ranem w Wielki Piątek wyruszają „los moraos”.
Pobierz aplikację i odkrywaj Murcia offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Salzillo, Jesús i Santa Clara z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Najważniejsze dzieło to „Modlitwa w Ogrójcu” z 1754 roku, z aniołem, który zdaje się za chwilę wzbić w powietrze, by pocieszyć wyczerpanego Chrystusa. Wielu uważa ją za jego arcydzieło i wystarczy spojrzeć na fałdy płaszcza, żeby zrozumieć dlaczego.
Hiszpańska rzeźba procesyjna to gatunek, którego poza Półwyspem prawie nie ma: rzeźba z polichromowanego drewna pomyślana tak, by oglądać ją w ruchu, nocą, w świetle świec i od dołu. To warunkuje wszystko, od gestu po polichromię.
Salzillo należy do tej pierwszej ligi obok Gregoria Fernándeza, Martíneza Montañésa i Alonsa Cano, i jest jedynym z tej czwórki, którego dzieło można zobaczyć niemal w całości w jednym budynku w jego własnym mieście.
I szczegół techniczny, który wszystko tłumaczy: pasos są wydrążone, puste w środku, z klejonych tkanin. Dzięki temu ogromną grupę da się nieść na ramionach wąskimi ulicami, nikomu nie łamiąc kręgosłupa. Konstrukcję od początku pomyślano z myślą o tym użyciu.
Drugim klejnotem muzeum jest szopka: ponad pięćset maleńkich figurek, które Salzillo wymodelował między 1776 a 1783 rokiem dla pewnego szlachcica z miasta. Cały świat pasterzy, targów i domków w miniaturze, a każda twarzyczka inna od poprzedniej.
I tu robi się ciekawie: choć szopka opowiada o narodzinach Chrystusa, Salzillo ubrał swoich pasterzy jak chłopów z Murcji z XVIII wieku i kazał im wędrować przez krajobrazy przypominające huertę, nawadnianą równinę wokół miasta, a nie Ziemię Świętą.
Wymodelował świat, który miał przed oczami. Dlatego rozpoznaje się w niej stroje, zawody, a nawet twarze z Murcji jego czasów, i dlatego szopka jest nie tylko dziełem sztuki, ale też dokumentem etnograficznym pierwszej klasy.
Można spędzić pół godziny na szukaniu szczegółów i zawsze pojawia się jakiś nowy. Wiele osób poświęca jej w końcu więcej czasu niż wielkim pasos i to całkiem rozsądna decyzja.
Drugi Salzillo w mieście, razem z dziełem jego ojca Nicolása, jest w kościele del Carmen, po drugiej stronie rzeki: Niepokalana Francisca i Virgen del Carmen przypisywana Nicolásowi, kanonicznie koronowana w 2008 roku.
Kryje Niepokalaną Francisca Salzilla, Virgen del Carmen przypisywaną jego ojcu Nicolásowi i Cristo de la Sangre Nicolása de Bussy z 1693 roku.
Na tej samej trasie: islamski pałac z XIII wieku pod klasztorem klarysek klauzurowych. Najbardziej zaskakujące miejsce do zwiedzania w mieście.
Rzeźbiarzem z Murcji z XVIII wieku, uważanym za jednego z największych twórców rzeźby religijnej hiszpańskiego baroku, na równi z Gregoriem Fernándezem, Martínezem Montañésem i Alonsem Cano. Specjalizował się w rzeźbie procesyjnej: figurach z polichromowanego drewna, które wychodzą na ulice w Wielki Tydzień. Murcja poświęciła mu całe muzeum.
Z czysto praktycznej potrzeby: wiele figur jest pustych w środku, z klejonych tkanin i polichromowanego drewna, żeby ważyły jak najmniej. Dzięki temu ogromną grupę można nieść na ramionach wąskimi uliczkami dzielnicy, nie robiąc krzywdy tragarzom. To w równym stopniu inżynieria procesyjna, co rzeźba.
Bo pomyślano go jako szkatułę na pasos. Wokół okrągłej nawy otwierają się promieniste kaplice, jak szprychy koła, i w każdej spoczywa jedna grupa procesyjna. To rzadki przypadek architektury zaprojektowanej na potrzeby jednego, konkretnego obrzędu.
To, że choć opowiada o narodzinach Chrystusa, Salzillo ubrał swoich pasterzy jak chłopów z Murcji z XVIII wieku i kazał im wędrować przez krajobrazy przypominające huertę, a nie Ziemię Świętą. To ponad pięćset figurek, każda z inną twarzą, i jest nie tylko dziełem sztuki, ale też dokumentem etnograficznym.
Dla większości „Modlitwa w Ogrójcu” z 1754 roku, z aniołem, który zdaje się za chwilę wzbić w powietrze, by pocieszyć wyczerpanego Chrystusa. Wystarczy spojrzeć na fałdy płaszcza i układ postaci, żeby zrozumieć dlaczego. Jest w Museo Salzillo, na Plaza de San Agustín.
To procesja, która nad ranem w Wielki Piątek wyrusza z kościoła Jesús, z penitentami w fioletowych tunikach, których w Murcji nazywa się „los moraos”; niosą oni na ramionach figury, które przez resztę roku stoją w muzeum. To najważniejsze wydarzenie w kalendarzu miasta.
W kościele del Carmen, po drugiej stronie rzeki, jest Niepokalana Francisca Salzilla i Virgen del Carmen przypisywana jego ojcu, Nicolásowi Salzillowi, kanonicznie koronowana w 2008 roku. W tej samej świątyni jest też Cristo de la Sangre Nicolása de Bussy z 1693 roku, kolejna poruszająca rzeźba.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Murcia offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



