Imafronte katedry
Gigantyczne retabulum postawione pod gołym niebem, i to wklęsłe. Za nim gotycka katedra starsza o dwa stulecia, z sercem Alfonsa X.

Miasto płaskie, zwarte i dość nieznane, z jedną z wielkich fasad hiszpańskiego baroku i kulturą tapas z własnym słownictwem.
🎧 Na trasie Katedra, plac Belluga i barokowe serceMurcję odwiedza się rzadko, a pamięta długo. Jest płaska, zwarta i obejdziesz ją pieszo, a w jeden dzień zmieszczą się jedna z wielkich barokowych fasad Hiszpanii, mauretański pałac pod klasztorem klauzurowym, najwspanialsza rzeźba religijna w kraju i plac, na którym je się tak, jak nigdzie indziej.
Zacznij na Plaza del Cardenal Belluga, stając dokładnie naprzeciw imafronte katedry, jej głównej fasady. Zwróć uwagę, że fasada jest wklęsła, zagina się do środka jak otwarte ramiona: dlatego czujesz, że kamień cię otula. Wzniesiono ją między 1737 a 1754 rokiem według projektu Jaime Borta.
Wejdź do środka i przygotuj się na zmianę stulecia: za tą scenografią z XVIII wieku kryje się gotycka nawa, kaplica Capilla de los Vélez ze sklepieniem gwiaździstym, a pod ołtarzem głównym serce Alfonsa X. Potem wejdź na wieżę: dziewięćdziesiąt trzy metry, prawie trzy wieki budowy i najlepszy widok na miasto i huertę (nawadnianą równinę wokół miasta).
Przy tym samym placu stoi Rozbudowa ratusza Rafaela Moneo, pierwszego Hiszpana z Nagrodą Pritzkera: kamienny ekran z otworami ułożonymi jak linijki partytury, który odpowiada na barok naprzeciwko, nie naśladując go. I przez szacunek nie otwiera drzwi na plac.
Krok dalej stoi kościół San Juan de Dios na owalnym planie, pod którym widać pozostałości twierdzy muzułmańskich królów. Tutaj Alfons X kazał wznieść pierwszy chrześcijański kościół w Murcji po podboju.
Gigantyczne retabulum postawione pod gołym niebem, i to wklęsłe. Za nim gotycka katedra starsza o dwa stulecia, z sercem Alfonsa X.
Dziewięćdziesiąt trzy metry wznoszone między 1519 a 1793 rokiem. Zmienia styl w miarę, jak wchodzisz wyżej, a jej dzwony wyznaczały kolejność nawadniania w huercie.
Pobierz aplikację i odkrywaj Murcia offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Katedra, plac Belluga i barokowe serce z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Przejdź w górę calle Trapería – od podboju w 1266 roku główną ulicę miasta, przy której swoje sklepy mieli kupcy sukienni. Murcja żyła z jedwabiu: w huercie hodowano jedwabniki, a miasto było jedną z jedwabniczych stolic Hiszpanii. Podnieś wzrok znad witryn.
W połowie ulicy stoi Real Casino, najczęściej odwiedzany budynek świecki w regionie. Uważaj na słowo: w XIX wieku kasyno było prywatnym klubem dżentelmenów. Założono je w 1847 roku, a każde pokolenie członków dodawało jedną salę: Patio Árabe na wzór Alhambry, Bibliotekę Angielską, Salę Balową, Buduar Pań.
Niedaleko stoi Teatr Romea, otwarty w 1862 roku z Izabelą II w loży, na dawnym ogrodzie klasztoru, który uwolniła kasata dóbr kościelnych. Podobno pewien zakonnik przeklął go trzema pożarami – i rzeczywiście płonął więcej niż raz.
A w porze obiadu – Plaza de Santa Catalina: to był główny plac Murcji, gdzie zbierała się rada miejska, a dziś to centrum rund po barach z tapas. Zamów marinerę – obwarzanek z chleba z sałatką jarzynową i anchois – i naucz się języka: bez anchois to „bicicleta”, z boquerónem w occie to „marinero”.
Obok leżą Plaza de las Flores i Mercado de Verónicas, secesja z lat 1912-1916, z huertą Europy na lodzie. Te trzy miejsca tworzą gastronomiczny trójkąt miasta.
Przejdź dziesięć minut do Muzeum Salzillo, serca Wielkiego Tygodnia w Murcji. Tu jest „Modlitwa w Ogrójcu” z 1754 roku i szopka z ponad pięciuset maleńkimi figurkami, w której Salzillo ubrał pasterzy jak chłopów z Murcji z XVIII wieku, a nie jak mieszkańców Ziemi Świętej.
Obok stoi kościół Jesús, który jest okrągły: bractwo zaprojektowało go jak szkatułę, z promienistymi kaplicami, w których spoczywa każde paso (feretron procesyjny). Spod tych drzwi nad ranem w Wielki Piątek wyrusza procesja „los moraos”, czyli „fioletowych”.
I największa niespodzianka: klasztor Santa Clara la Real, gdzie leżą trzy miasta jedno na drugim. Na dole tętni islamski pałac z XIII wieku z sadzawką i stiukami, zamieniony potem w królewską twierdzę, a w końcu w klasztor klarysek, które wciąż żyją tu w klauzurze.
Na koniec zejdź na Glorietę, salon Murcji ze stuletnimi fikusami, i przejdź przez Stary Most, zbudowany między 1718 a 1742 rokiem, bo powódź porwała poprzedni. Po drugiej stronie stoi León del Malecón, strażnik wału, który chronił miasto przed rzeką.
Dzieło największego rzeźbiarza religijnego hiszpańskiego baroku, z szopką liczącą pięćset figur. Dobra godzina, a zarezerwuj sobie chwilę tylko na szopkę.
Islamski pałac z XIII wieku pod wciąż działającym klasztorem klauzurowym. Odkryto go podczas wykopalisk pod koniec XX wieku.
Najstarszy kamienny most na rzece Segura, z lat 1718-1742. Przez prawie dwa stulecia jedyny, przetrwał wielką powódź Santa Teresa z 1879 roku.
Tak, i to z zapasem. Miasto jest płaskie i zwarte, a wszystko, co najważniejsze, leży niecałe piętnaście minut pieszo od siebie: katedra z wieżą, Trapería z Real Casino, Teatro Romea, Museo Salzillo, klasztor Santa Clara i Glorieta. W dwa dni zmieszczą się bez pośpiechu muzea i drugi brzeg rzeki.
Klasztoru Santa Clara la Real, gdzie pod wciąż działającym klasztorem klauzurowym kryje się kompletny islamski pałac z XIII wieku – z sadzawką i stiukami; oraz szopki Salzilla, z ponad pięciuset maleńkimi figurkami ubranymi jak chłopi z Murcji z XVIII wieku. Ani jednego, ani drugiego nikt się nie spodziewa.
Bo to jedno z wielkich dzieł hiszpańskiego baroku i bo jest wklęsła: zagina się do środka jak otwarte ramiona, co na fasadzie zdarza się niezwykle rzadko. Gdy staniesz naprzeciw, czujesz, że kamień cię otula. A za nią nie ma barokowej świątyni, tylko gotycka katedra starsza o dwa stulecia.
Obwarzanek z chleba z sałatką jarzynową i anchois na wierzchu: królowa tapas w Murcji. Ma własne słownictwo i warto je znać: jeśli zdejmiesz anchois, nazywa się „bicicleta”, a jeśli zamiast niego położysz boquerón w occie – „marinero”. Ludzie docenią, jeśli zamówisz ją poprawnie.
Wiosną i jesienią. Latem upał jest poważny – to jedno z najgorętszych miast Hiszpanii – i warto ułożyć dzień odwrotnie: wnętrza i muzea w południe, ulica wcześnie rano i późnym popołudniem. W Wielkim Tygodniu miasto żyje tylko tym, ale jest zatłoczone do granic.
Tak. To dziewięćdziesiąt trzy metry, a wejście nie jest trudne. Z góry ogarniesz całe miasto, a dalej dolinę rzeki Segura, która jest powodem, dla którego Murcja w ogóle istnieje. Do tego sama wieża jest niezwykłym obiektem: zaczęto ją w 1519, a ukończono w 1793 roku, i zmienia styl w miarę, jak wchodzisz wyżej.
Dzielnica Carmen, która wyrosła wokół swojego kościoła i od niego wzięła nazwę. Tam stoi León del Malecón, strażnik wału, który chronił miasto przed wezbraniami, a także Jardín de Floridablanca i promenada Malecón, wyniesiona na dawnym murze, z widokiem na huertę. Wszystko płaskie i do obejścia w pół godziny.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Murcia offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



