Το ιμαφρόντε του Καθεδρικού
Ένα γιγάντιο ρετάμπλο στημένο στο ύπαιθρο, και κοίλο. Πίσω του, ένας γοτθικός καθεδρικός δύο αιώνες παλαιότερος με την καρδιά του Αλφόνσου Ι΄.

Μια πόλη επίπεδη, μαζεμένη και αρκετά άγνωστη, με μία από τις μεγάλες προσόψεις του ισπανικού μπαρόκ και μια κουλτούρα τάπας με δικό της λεξιλόγιο.
🎧 Στη διαδρομή Ο Καθεδρικός, η πλατεία Μπελλούγα και η μπαρόκ καρδιάΤη Μούρθια την επισκέπτονται λίγοι και τη θυμούνται πολύ. Είναι επίπεδη, μαζεμένη και τη γυρίζεις με τα πόδια, και σε μία μέρα χωράνε μία από τις μεγάλες μπαρόκ προσόψεις της Ισπανίας, ένα παλάτι του αλ-Άνταλους κάτω από ένα μοναστήρι κλειστής τάξης, η καλύτερη θρησκευτική γλυπτική της χώρας και μια πλατεία όπου τρως με έναν τρόπο που δεν επαναλαμβάνεται πουθενά αλλού.
Ξεκίνα από την πλατεία του Καρδινάλιου Μπελιούγκα, στημένος ακριβώς απέναντι από το ιμαφρόντε του καθεδρικού. Πρόσεξε ότι η πρόσοψη είναι κοίλη, καμπυλώνει προς τα μέσα σαν ανοιχτή αγκαλιά: γι' αυτό νιώθεις ότι η πέτρα σε τυλίγει. Χτίστηκε ανάμεσα στο 1737 και στο 1754 σε σχέδιο του Χάιμε Μπορτ.
Μπες μέσα και ετοιμάσου για την αλλαγή αιώνα: πίσω από αυτή τη σκηνογραφία του 18ου αιώνα υπάρχει ένα γοτθικό κλίτος, το Παρεκκλήσι των Βέλεθ με τον αστεροειδή θόλο του και, κάτω από την κύρια Αγία Τράπεζα, η καρδιά του Αλφόνσου Ι΄. Μετά ανέβα στον πύργο: ενενήντα τρία μέτρα, σχεδόν τρεις αιώνες δουλειάς και η καλύτερη θέα της πόλης και των περιβολιών.
Στην ίδια πλατεία βρίσκεται η Επέκταση του Δημαρχείου του Ραφαέλ Μονέο, του πρώτου Ισπανού με βραβείο Pritzker: ένα πέτρινο πέτασμα με ανοίγματα τακτοποιημένα σαν τις γραμμές μιας παρτιτούρας, που απαντά στο μπαρόκ απέναντι χωρίς να το μιμείται. Και δεν ανοίγει πόρτα προς την πλατεία, από σεβασμό.
Ένα βήμα πιο πέρα βρίσκεται η εκκλησία του Σαν Χουάν ντε Δίος, με ωοειδή κάτοψη, κάτω από την οποία φαίνονται τα κατάλοιπα του αλκάθαρ των μουσουλμάνων βασιλιάδων. Εδώ ο Αλφόνσος Ι΄ διέταξε να χτιστεί η πρώτη χριστιανική εκκλησία της Μούρθιας μετά την κατάκτηση.
Ένα γιγάντιο ρετάμπλο στημένο στο ύπαιθρο, και κοίλο. Πίσω του, ένας γοτθικός καθεδρικός δύο αιώνες παλαιότερος με την καρδιά του Αλφόνσου Ι΄.
Ενενήντα τρία μέτρα που υψώθηκαν ανάμεσα στο 1519 και στο 1793. Αλλάζει ρυθμό όσο ανεβαίνεις, και οι καμπάνες του όριζαν τις βάρδιες του ποτίσματος στα περιβόλια.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Ο Καθεδρικός, η πλατεία Μπελλούγα και η μπαρόκ καρδιά με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Ανέβα την οδό Τραπερία, τον κεντρικό δρόμο από την κατάκτηση του 1266, όπου είχαν τα μαγαζιά τους οι έμποροι υφασμάτων. Η Μούρθια ζούσε από το μετάξι: τα περιβόλια έτρεφαν τους μεταξοσκώληκες και αυτή ήταν μία από τις πρωτεύουσες του μεταξιού στην Ισπανία. Σήκωσε το βλέμμα από τις βιτρίνες.
Στη μέση του δρόμου βρίσκεται το Βασιλικό Καζίνο, το πιο πολυσύχναστο μη θρησκευτικό κτίριο της περιοχής. Πρόσεξε τη λέξη: τον 19ο αιώνα ένα καζίνο ήταν ιδιωτική λέσχη κυρίων. Ιδρύθηκε το 1847 και κάθε γενιά μελών πρόσθεσε μια αίθουσα: την Αραβική Αυλή σε ύφος Αλάμπρα, την Αγγλική Βιβλιοθήκη, την Αίθουσα Χορού, το Μπουντουάρ των Κυριών.
Κοντά βρίσκεται το Θέατρο Ρομέα, που εγκαινιάστηκε το 1862 με την Ισαβέλλα Β΄ στο θεωρείο, πάνω στον κήπο ενός μοναστηριού που ελευθέρωσε η απαλλοτρίωση. Λένε ότι ένας μοναχός το καταράστηκε με τρεις πυρκαγιές, και κάηκε στ' αλήθεια περισσότερες από μία φορές.
Και την ώρα του φαγητού, η πλατεία της Σάντα Καταλίνα: ήταν η κεντρική πλατεία της Μούρθιας, όπου συνεδρίαζε το δημοτικό συμβούλιο, και σήμερα είναι το επίκεντρο των τάπας. Ζήτα μια μαρινέρα —κουλούρι με ρώσικη σαλάτα και αντζούγια— και μάθε τη γλώσσα: χωρίς αντζούγια είναι «μπισικλέτα», με γαύρο μαρινάτο είναι «μαρινέρο».
Δίπλα βρίσκονται η πλατεία των Λουλουδιών και η Αγορά Βερόνικας, μοντερνισμός του 1912-1916, με τα περιβόλια της Ευρώπης πάνω στον πάγο. Οι τρεις μαζί σχηματίζουν το γαστρονομικό τρίγωνο της πόλης.
Περπάτα δέκα λεπτά ως το Μουσείο Σαλθίγιο, την καρδιά της Μεγάλης Εβδομάδας της Μούρθιας. Εδώ βρίσκεται «Η Προσευχή στον Κήπο», του 1754, και μια Φάτνη με πάνω από πεντακόσιες μικροσκοπικές μορφές, όπου ο Σαλθίγιο έντυσε τους βοσκούς σαν χωρικούς της Μούρθιας του 18ου αιώνα, όχι σαν ανθρώπους των Αγίων Τόπων.
Δίπλα, η εκκλησία του Ιησού, που είναι στρογγυλή: η αδελφότητα τη σχεδίασε σαν θήκη, με ακτινωτά παρεκκλήσια όπου αναπαύεται κάθε πάσο. Από αυτή την πόρτα ξεκινά τα ξημερώματα της Μεγάλης Παρασκευής η λιτανεία των «μοράος».
Και η μεγαλύτερη έκπληξη: η Μονή της Σάντα Κλάρα λα Ρεάλ, όπου υπάρχουν τρεις πόλεις στοιβαγμένες. Από κάτω ζει ένα ισλαμικό παλάτι του 13ου αιώνα με τη δεξαμενή του και τα γύψινα διακοσμητικά του, που έγινε αργότερα βασιλικό αλκάθαρ και τελικά μοναστήρι Κλαρισσών, που μένουν ακόμη εδώ σε κλειστή τάξη.
Τελείωσε κατεβαίνοντας στη Γκλοριέτα, το σαλόνι της Μούρθιας με τους αιωνόβιους φίκους της, και περνώντας την Παλιά Γέφυρα, που χτίστηκε ανάμεσα στο 1718 και στο 1742 επειδή μια πλημμύρα παρέσυρε την προηγούμενη. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται το Λιοντάρι του Μαλεκόν, φύλακας του αναχώματος που προστάτευε την πόλη από το ποτάμι.
Το έργο του μεγαλύτερου γλύπτη θρησκευτικών αγαλμάτων του ισπανικού μπαρόκ, με μια Φάτνη πεντακοσίων μορφών. Πάνω από μία ώρα, και κράτα ξεχωριστό χρόνο μόνο για τη Φάτνη.
Ένα ισλαμικό παλάτι του 13ου αιώνα κάτω από ένα ενεργό μοναστήρι κλειστής τάξης. Αποκαλύφθηκε σε ανασκαφές του τέλους του 20ού αιώνα.
Η παλαιότερη πέτρινη γέφυρα πάνω από τον Σεγούρα, του 1718-1742. Η μόνη για σχεδόν δύο αιώνες, επέζησε από τη μεγάλη πλημμύρα της Αγίας Τερέζας του 1879.
Ναι, και με άνεση. Η πόλη είναι επίπεδη και μαζεμένη, και όλα τα βασικά απέχουν λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά με τα πόδια: ο καθεδρικός με τον πύργο του, η Τραπερία με το Βασιλικό Καζίνο, το Θέατρο Ρομέα, το Μουσείο Σαλθίγιο, η Μονή της Σάντα Κλάρα και η Γκλοριέτα. Με δύο μέρες χωράνε τα μουσεία χωρίς βιασύνη και η άλλη όχθη του ποταμού.
Τη Μονή της Σάντα Κλάρα λα Ρεάλ, όπου υπάρχει ένα ολόκληρο ισλαμικό παλάτι του 13ου αιώνα —με δεξαμενή και γύψινα διακοσμητικά— κάτω από ένα μοναστήρι κλειστής τάξης που λειτουργεί ακόμη· και τη Φάτνη του Σαλθίγιο, με πάνω από πεντακόσιες μικροσκοπικές μορφές ντυμένες σαν χωρικοί της Μούρθιας του 18ου αιώνα. Κανένα από τα δύο δεν το περιμένει κανείς.
Γιατί είναι ένα από τα μεγάλα έργα του ισπανικού μπαρόκ και γιατί είναι κοίλη: καμπυλώνει προς τα μέσα σαν ανοιχτή αγκαλιά, κάτι σπανιότατο σε πρόσοψη. Όταν στέκεσαι απέναντι, νιώθεις ότι η πέτρα σε τυλίγει. Και πίσω της δεν υπάρχει μπαρόκ ναός αλλά ένας γοτθικός καθεδρικός δύο αιώνες παλαιότερος.
Ένα κουλούρι από ψωμί με ρώσικη σαλάτα και μια αντζούγια από πάνω: η βασίλισσα των τάπας της Μούρθιας. Έχει δικό της λεξιλόγιο και καλό είναι να το ξέρεις: αν της βγάλεις την αντζούγια λέγεται «μπισικλέτα», και αν στη θέση της βάλεις γαύρο μαρινάτο, «μαρινέρο». Αν τη ζητήσεις σωστά, θα το εκτιμήσουν.
Άνοιξη και φθινόπωρο. Το καλοκαίρι η ζέστη είναι σοβαρή υπόθεση —είναι μία από τις πιο ζεστές πόλεις της Ισπανίας— και καλό είναι να οργανώσεις τη μέρα ανάποδα: εσωτερικοί χώροι και μουσεία το μεσημέρι, δρόμος νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα η πόλη ξεχύνεται στους δρόμους, αλλά είναι γεμάτη κόσμο.
Ναι. Είναι ενενήντα τρία μέτρα και η ανάβαση γίνεται άνετα. Από ψηλά αγκαλιάζεις με το βλέμμα ολόκληρη την πόλη και, πιο πέρα, την πεδιάδα του Σεγούρα, που είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει η Μούρθια. Επιπλέον ο ίδιος ο πύργος είναι ένα εξαιρετικό αντικείμενο: ξεκίνησε το 1519 και τελείωσε το 1793, και αλλάζει ρυθμό όσο ανεβαίνεις.
Η συνοικία Κάρμεν, που μεγάλωσε γύρω από την εκκλησία της και πήρε από αυτήν το όνομά της. Εκεί βρίσκονται το Λιοντάρι του Μαλεκόν, φύλακας του αναχώματος που προστάτευε την πόλη από τις πλημμύρες, ο Κήπος Φλοριδαμπλάνκα και ο περίπατος του Μαλεκόν, υπερυψωμένος πάνω στο παλιό τείχος και με θέα στα περιβόλια. Όλα επίπεδα και σε μισή ώρα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



