Βασιλικό Καζίνο της Μούρθιας
Ιδρύθηκε το 1847, με κτίριο που ξεκίνησε το 1853. Εθνικό Μνημείο από το 1983 και το πιο πολυεπισκεπτόμενο αστικό κτίριο της περιφέρειας. Σαράντα πέντε λεπτά.

Εδώ δεν παίχτηκε ποτέ ρουλέτα. Κάθε γενιά μελών από το 1847 πρόσθεσε μια αίθουσα πιο εντυπωσιακή από την προηγούμενη, και το αποτέλεσμα είναι ένα ταξίδι σε όλες τις μόδες του 19ου αιώνα.
🎧 Στη διαδρομή Το Καζίνο, η Τραπερία και το Θέατρο ΡομέαΕίναι το πιο πολυεπισκεπτόμενο αστικό κτίριο της Περιφέρειας της Μούρθιας και ένας από τους καλύτερους τρόπους να καταλάβεις τον ισπανικό 19ο αιώνα. Πίσω από την πρόσοψή του με τους κίονες, τις γιρλάντες και τις καρυάτιδες υπάρχουν μισή ντουζίνα αίθουσες, η καθεμιά σε διαφορετικό ρυθμό, χτισμένες από διαδοχικές γενιές μελών σε έναν διακοσμητικό ανταγωνισμό.
Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1847 και το κτίριο ξεκίνησε το 1853. Από τότε, κάθε γενιά μελών πρόσθετε αίθουσες, η μία πιο εντυπωσιακή από την άλλη, και αυτή η σωρευτική διαδικασία είναι που εξηγεί τον χαρακτήρα του: δεν υπάρχει ένας ρυθμός, υπάρχει μια συλλογή από διαδοχικές φιλοδοξίες.
Το πρότυπο του καζίνο ως αστικής λέσχης επαναλήφθηκε σε όλη την Ισπανία στη διάρκεια του 19ου αιώνα: ένας ιδιωτικός χώρος όπου η ανώτερη μεσαία τάξη διάβαζε εφημερίδες, έπαιζε μπιλιάρδο, έκανε δουλειές και οργάνωνε χορούς. Λίγα διατηρούν το σύνολο τόσο πλήρες και τόσο φροντισμένο όσο αυτό.
Ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό-Καλλιτεχνικό Μνημείο το 1983, και από τότε είναι επισκέψιμο με εισιτήριο, αν και παραμένει ενεργή εταιρεία με τα μέλη της.
Βρίσκεται στην καρδιά της οδού Τραπερία, του κεντρικού δρόμου της Μούρθιας από την κατάκτηση του 1266, και η θέση αυτή δεν είναι τυχαία: η εταιρεία θέλησε να στηθεί στον πιο περιζήτητο δρόμο της πόλης.
Ιδρύθηκε το 1847, με κτίριο που ξεκίνησε το 1853. Εθνικό Μνημείο από το 1983 και το πιο πολυεπισκεπτόμενο αστικό κτίριο της περιφέρειας. Σαράντα πέντε λεπτά.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Καζίνο, η Τραπερία και το Θέατρο Ρομέα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Η πιο διάσημη είναι η Αραβική Αυλή, εμπνευσμένη από την Αλάμπρα, με γύψινα διακοσμητικά, καμάρες και έναν γυάλινο τρούλο που γεμίζει φως έναν χώρο φτιαγμένο για να θαμπώνει μόλις μπεις. Είναι το νεομουδέχαρ του 19ου αιώνα στην πιο φιλόδοξη εκδοχή του.
Η Αγγλική Βιβλιοθήκη είναι το αντίθετο: σκούρο ξύλο, ράφια ως το ταβάνι, περίπου είκοσι χιλιάδες τόμοι και μια ατμόσφαιρα λονδρέζικης λέσχης. Είναι η γωνιά όπου το κτίριο χαμηλώνει τη φωνή του.
Η Αίθουσα Χορού, κάτω από τους πολυελαίους της, είναι ο κατεξοχήν χώρος επίδειξης. Και το Μπουντουάρ των Κυριών —με ζωγραφισμένο ταβάνι, καθρέφτες και αέρα γυναικείου ιδιαίτερου— συνοψίζει την κοινωνία που το έχτισε: ένας δικός τους χώρος για τις γυναίκες, λεπτός και προσεκτικά χωριστός.
Τη διαδρομή συμπληρώνουν η Πομπηιανή Αυλή, με ιωνικούς μαρμάρινους κίονες και κεντρική κρήνη, και η Αίθουσα Μπιλιάρδου. Αν τις διασχίσεις τη μία μετά την άλλη, κάνεις ένα ταξίδι σε όλες τις διακοσμητικές μόδες του 19ου αιώνα σε λιγότερο από μία ώρα.
Αυτό το μείγμα αναφορών —αραβικών, αγγλικών, πομπηιανών, βερσαλλιέζικων— δεν είναι ασυνέπεια: είναι ακριβώς αυτό που επεδίωκε ο εκλεκτικισμός του 19ου αιώνα, που έβλεπε τους ιστορικούς ρυθμούς σαν έναν κατάλογο από τον οποίο διάλεγες ανάλογα με τη χρήση κάθε αίθουσας.
Η Τραπερία είναι η ραχοκοκαλιά του ιστορικού κέντρου από τη χριστιανική ίδρυση της πόλης το 1266. Το όνομα βγαίνει από τους «τραπέρος», τους εμπόρους υφασμάτων και πανιών, που μαζί με τους αργυροχόους σχημάτιζαν τα δύο παζάρια που κληρονομήθηκαν από τη μεδίνα.
Η Μούρθια έζησε για αιώνες από το μετάξι: τα περιβόλια έτρεφαν τους μεταξοσκώληκες και η πόλη ήταν μία από τις μεγάλες πρωτεύουσες του μεταξιού στην Ισπανία. Γι' αυτό ο δρόμος των υφασμάτων ήταν ο πλουσιότερος και ο πιο περιζήτητος, και γι' αυτό οι προσόψεις του έχουν τέτοια ποιότητα.
Για αιώνες ήταν επιπλέον το σκηνικό του περιπάτου: από εδώ παρήλαυνε όλη η πόλη με τα καλά της, εδώ γίνονταν τα φλερτ και έκλειναν οι συμφωνίες. Σήμερα είναι πεζόδρομος και διατηρεί εκείνον τον αέρα αρχοντικού δρόμου που ξέρει ότι είναι σημαντικός.
Λίγα λεπτά μακριά βρίσκεται το Θέατρο Ρομέα, που εγκαινιάστηκε το 1862 με την Ισαβέλλα Β΄ στο θεωρείο, πάνω στον κήπο ενός μοναστηριού Δομινικανών που άφησε ελεύθερο η απαλλοτρίωση. Κουβαλά έναν θρύλο φωτιάς: λένε ότι ένας μοναχός το καταράστηκε με τρεις πυρκαγιές, και κάηκε στ' αλήθεια περισσότερες από μία φορές.
Ο κεντρικός δρόμος της Μούρθιας από το 1266, όπου πουλούσαν οι έμποροι υφασμάτων. Σήκωσε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες.
Εγκαινιάστηκε το 1862 με τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄. Ακόμη και σήμερα αποσύρεται ένα εισιτήριο σε κάθε παράσταση, ώστε να μη γεμίσει και να μην εκπληρωθεί η κατάρα του μοναχού.
Όχι, και δεν παίχτηκε ποτέ ρουλέτα. Τον 19ο αιώνα ένα καζίνο ήταν μια ιδιωτική εταιρεία κυρίων: μια λέσχη όπου η αστική τάξη διάβαζε τον Τύπο, έκλεινε δουλειές, έπαιζε μπιλιάρδο και οργάνωνε χορούς. Είναι μια χρήση της λέξης εντελώς διαφορετική από τη σημερινή και καλό είναι να το ξέρεις πριν μπεις.
Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1847 και το κτίριο ξεκίνησε το 1853. Από τότε κάθε γενιά μελών πρόσθετε αίθουσες, η μία πιο εντυπωσιακή από την άλλη, και αυτή η σωρευτική διαδικασία εξηγεί γιατί δεν υπάρχει ένας μόνο ρυθμός αλλά μια συλλογή από διαδοχικές φιλοδοξίες.
Η Αραβική Αυλή, εμπνευσμένη από την Αλάμπρα με γυάλινο τρούλο, είναι η πιο διάσημη· η Αγγλική Βιβλιοθήκη, με είκοσι χιλιάδες τόμους και ατμόσφαιρα λονδρέζικης λέσχης, είναι το ακριβώς αντίθετό της. Και μετά η Αίθουσα Χορού, το Μπουντουάρ των Κυριών, η Πομπηιανή Αυλή και η Αίθουσα Μπιλιάρδου.
Επειδή είναι καθαρός εκλεκτικισμός του 19ου αιώνα: εκείνος ο αιώνας έβλεπε τους ιστορικούς ρυθμούς σαν έναν κατάλογο από τον οποίο διάλεγες ανάλογα με τη χρήση κάθε αίθουσας. Αραβικό για να θαμπώνει στην είσοδο, αγγλικό για τη βιβλιοθήκη, πομπηιανό για την αυλή. Δεν είναι ασυνέπεια, είναι μέθοδος.
Η είσοδος είναι επί πληρωμή σε λογική τιμή και η επίσκεψη κρατά περίπου σαράντα πέντε λεπτά. Παραμένει ενεργή εταιρεία, οπότε καλό είναι να ελέγξεις τα ωράρια, γιατί υπάρχουν μέρες με περιορισμένη πρόσβαση λόγω εκδηλώσεων των μελών.
Επειδή εδώ είχαν τα μαγαζιά τους οι «τραπέρος», οι έμποροι υφασμάτων και πανιών. Μαζί με την οδό Πλατερία, των αργυροχόων, σχημάτιζε τα δύο παζάρια που κληρονομήθηκαν από τη μουσουλμανική μεδίνα και έγιναν η εμπορική καρδιά της χριστιανικής πόλης μετά την κατάκτηση του 1266.
Ο θρύλος λέει ότι ένας μοναχός του μοναστηριού των Δομινικανών, στο οικόπεδο του οποίου βρίσκεται το θέατρο, το καταράστηκε με τρεις πυρκαγιές. Και υπήρξαν πραγματικές φωτιές: το Ρομέα κάηκε περισσότερες από μία φορές τον 19ο αιώνα. Ακόμη και σήμερα αποσύρεται ένα εισιτήριο από την πώληση σε κάθε παράσταση, ώστε το θέατρο να μη γεμίσει ποτέ και να μην εκπληρωθεί η κατάρα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



