Το ιμαφρόντε του Καθεδρικού
Χτίστηκε ανάμεσα στο 1737 και στο 1754 από τον Χάιμε Μπορτ, με παραγγελία του καρδινάλιου Μπελιούγκα. Στάσου ακριβώς απέναντι για να νιώσεις την κοιλότητα.

Πίσω από την πιο θεατρική μπαρόκ κύρια πρόσοψη της Ισπανίας υπάρχουν ένα γοτθικό κλίτος, η καρδιά του Αλφόνσου Ι΄ και ένας αστεροειδής θόλος που σου κόβει την ανάσα.
🎧 Στη διαδρομή Ο Καθεδρικός, η πλατεία Μπελλούγα και η μπαρόκ καρδιάΛίγα ισπανικά κτίρια ξεγελούν τόσο πολύ απέξω. Ο καθεδρικός της Μούρθιας δείχνει στον επισκέπτη μία από τις πιο θεαματικές προσόψεις του ευρωπαϊκού μπαρόκ, και από πίσω κρύβει έναν γοτθικό ναό δύο αιώνες παλαιότερο, ένα ταφικό παρεκκλήσι από τα καλύτερα της Χερσονήσου και έναν πύργο που χρειάστηκε σχεδόν τριακόσια χρόνια για να τελειώσει.
Χτίστηκε ανάμεσα στο 1737 και στο 1754 με παραγγελία του καρδινάλιου Μπελιούγκα, σε σχέδιο του Χάιμε Μπορτ. Η ιδέα είναι ρητή: να μεταφερθεί η γλώσσα του ρετάμπλο, του πιο θεαματικού επίπλου στο εσωτερικό ενός μπαρόκ ναού, στην πρόσοψη, για να τη βλέπει όλη η πόλη.
Το αποτέλεσμα έχει πραγματικό βάθος: επίπεδα που προχωρούν και υποχωρούν, ελεύθεροι κίονες, κόγχες και άγιοι, χωρίς ούτε μία επίπεδη επιφάνεια για να ξεκουράσεις το βλέμμα. Είναι αστική σκηνογραφία με την πιο κυριολεκτική έννοια.
Η κοίλη καμπυλότητα είναι αυτό που το κάνει μοναδικό. Αντί να παρουσιάζεται ως ένα μετωπικό επίπεδο, το ιμαφρόντε ανοίγει σαν μια μεγάλη κόγχη, τυλίγοντας όποιον στέκεται μπροστά του και σπρώχνοντάς τον προς την πόρτα.
Και ψηλά στην κορυφή, εκεί όπου σχεδόν κανείς δεν κοιτάζει, βρίσκονται οι άγιοι του τόπου: η Παναγία που στέφει το σύνολο και, στις πλαϊνές κόγχες, ο Φουλγέντιος και η Φλωρεντίνα, αδέλφια και προστάτες της Μούρθιας, μαζί με τον Λέανδρο και τον Ισίδωρο.
Χτίστηκε ανάμεσα στο 1737 και στο 1754 από τον Χάιμε Μπορτ, με παραγγελία του καρδινάλιου Μπελιούγκα. Στάσου ακριβώς απέναντι για να νιώσεις την κοιλότητα.
Ενενήντα τρία μέτρα, σχεδόν ενενήντα οκτώ με τον ανεμοδείκτη. Ξεκίνησε το 1519 και τελείωσε το 1793, με διακοπή διακοσίων χρόνων στο ενδιάμεσο.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Ο Καθεδρικός, η πλατεία Μπελλούγα και η μπαρόκ καρδιά με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το να περάσεις την πόρτα σημαίνει να αλλάξεις αιώνα. Το κλίτος είναι γοτθικό, του 14ου και 15ου αιώνα, με σταυροθόλια και μια δομική λιτότητα που δεν έχει καμία σχέση με τη θεατρικότητα απέξω. Αυτή η αντίθεση είναι το καλύτερο μάθημα αρχιτεκτονικής που προσφέρει η πόλη.
Κάτω από την κύρια Αγία Τράπεζα φυλάγεται η καρδιά του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού, που ζήτησε ρητά να ταφεί εν μέρει εδώ από την αγάπη που έτρεφε για την πόλη που είχε ενσωματώσει στην Καστίλη. Είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες βασιλικές ταφές της Ισπανίας.
Το καλλιτεχνικό κόσμημα είναι το Παρεκκλήσι των Βέλεθ, ταφικό παρεκκλήσι των μαρκησίων που έφεραν αυτόν τον τίτλο, με έναν αστεροειδή θόλο εξαιρετικής πολυπλοκότητας: ο πιο φιλόδοξος φλογόμορφος γοτθικός που έγινε στη Χερσόνησο, με εξωτερική διακόσμηση που μοιάζει κεντημένη στην πέτρα.
Συμπληρώνεται με τον χορό, που μεταφέρθηκε από άλλον ναό, το Μουσείο του Καθεδρικού και την ανάβαση στον πύργο.
Ο πύργος έχει ύψος περίπου ενενήντα τρία μέτρα, σχεδόν ενενήντα οκτώ με τον ανεμοδείκτη, και είναι από τους ψηλότερους της Ισπανίας. Ξεκίνησε το 1519, σε πλήρη Αναγέννηση, και δεν τελείωσε παρά μόνο το 1793.
Το πρώτο τμήμα, το πιο λιτό, το έχτισε ο Ιταλός Χακόμπο Φλορεντίνο και το συνέχισε ο Χερόνιμο Κιχάνο, με εκείνη τη μετρημένη αναγεννησιακή γεύση. Ύστερα το έργο σταμάτησε για σχεδόν δύο αιώνες, γιατί ο πύργος απειλούσε να γείρει: το έδαφος της Μούρθιας είναι προσχωσιγενές και το βάρος δημιουργούσε πραγματικό πρόβλημα.
Τον 18ο αιώνα ολοκληρώθηκε με το κωδωνοστάσιο και το κωνικό στέγαστρο, πια σε πλήρες μπαρόκ. Γι' αυτό, αν τον κοιτάξεις από κάτω προς τα πάνω, διαβάζεις την ιστορία της ισπανικής αρχιτεκτονικής σε ένα μόνο αντικείμενο.
Και οι καμπάνες του δεν ήταν διακοσμητικές: προειδοποιούσαν για τις πλημμύρες του Σεγούρα, χτυπούσαν συναγερμό σε πολέμους και γιορτές και όριζαν τις βάρδιες του ποτίσματος στα περιβόλια, για να ξέρει κάθε αγρότης πότε ήταν η σειρά του να πάρει νερό. Ψηλά υπάρχει επιπλέον ένα Κονχουρατόριο, από όπου ένας ιερέας έβγαινε να ξορκίσει τις καταιγίδες και τις επιδρομές ακρίδων.
Ο Ραφαέλ Μονέο, ο πρώτος Ισπανός με βραβείο Pritzker, απάντησε στο μπαρόκ απέναντι με ένα πέτρινο πέτασμα οργανωμένο σαν παρτιτούρα. Και δεν ανοίγει πόρτα προς την πλατεία.
Ωοειδής κάτοψη του 1745-1781 πάνω στο αλκάθαρ των μουσουλμάνων βασιλιάδων. Κάτω από το δάπεδο φαίνονται τα κατάλοιπα του παλατιού και του τείχους του.
Επειδή είναι κοίλη: καμπυλώνει προς τα μέσα σαν μια μεγάλη κόγχη ή σαν ανοιχτή αγκαλιά, κάτι σπανιότατο σε πρόσοψη. Όταν στέκεσαι απέναντι, η πέτρα σε τυλίγει και σε σπρώχνει οπτικά προς την πόρτα. Είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά σκηνογραφικά μέσα του ισπανικού μπαρόκ.
Το σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Χάιμε Μπορτ και χτίστηκε ανάμεσα στο 1737 και στο 1754 με παραγγελία του καρδινάλιου Μπελιούγκα, της μεγάλης πολιτικής και θρησκευτικής μορφής της Μούρθιας της εποχής του. Η ιδέα ήταν να μεταφερθεί στην πρόσοψη η γλώσσα του ρετάμπλο, του πιο θεαματικού επίπλου στο εσωτερικό ενός μπαρόκ ναού.
Ναι, και αυτή είναι η μεγάλη αντίθεση του κτιρίου. Πίσω από τη μπαρόκ σκηνογραφία του 18ου αιώνα υπάρχει ένα γοτθικό κλίτος του 14ου και 15ου αιώνα, με σταυροθόλια και μια λιτότητα που δεν έχει καμία σχέση με όσα βλέπεις απέξω. Το να περάσεις την πόρτα σημαίνει να αλλάξεις αιώνα.
Ναι, κάτω από την κύρια Αγία Τράπεζα, με ρητή επιθυμία του ίδιου του βασιλιά. Ο Αλφόνσος Ι΄ ο Σοφός, που ενσωμάτωσε τη Μούρθια στην Καστίλη, ζήτησε η καρδιά του να αναπαύεται σε αυτόν τον καθεδρικό από την αγάπη που ένιωθε για την πόλη. Είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες βασιλικές ταφές της Ισπανίας.
Σχεδόν τρεις αιώνες: ξεκίνησε το 1519 και δεν τελείωσε παρά μόνο το 1793, με μια διακοπή σχεδόν διακοσίων χρόνων στο ενδιάμεσο, γιατί ο πύργος απειλούσε να γείρει. Το έδαφος της Μούρθιας είναι προσχωσιγενές και το βάρος δημιουργούσε πραγματικό πρόβλημα καθίζησης. Γι' αυτό αλλάζει ρυθμό όσο ανεβαίνεις: Αναγέννηση κάτω, μπαρόκ στην κορυφή.
Σε πολύ περισσότερα από το να καλούν στη λειτουργία. Προειδοποιούσαν για τις φοβερές πλημμύρες του Σεγούρα όταν το ποτάμι κατέβαινε αγριεμένο, χτυπούσαν συναγερμό σε πολέμους και γιορτές, και όριζαν τις βάρδιες του ποτίσματος στα περιβόλια, για να ξέρει κάθε αγρότης πότε ήταν η σειρά του να πάρει νερό. Ο πύργος δεν στόλιζε την πόλη: την οργάνωνε.
Το ταφικό παρεκκλήσι των μαρκησίων των Βέλεθ, και το καλλιτεχνικό κόσμημα του εσωτερικού: έχει έναν αστεροειδή θόλο εξαιρετικής πολυπλοκότητας και εξωτερική διακόσμηση που μοιάζει κεντημένη στην πέτρα. Είναι ο πιο φιλόδοξος φλογόμορφος γοτθικός που έγινε στη Χερσόνησο και αξίζει να του αφιερώσεις λίγη ώρα χωριστά.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Murcia χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



