Real Casino de Murcia
Opgericht in 1847, met een gebouw waaraan in 1853 werd begonnen. Nationaal monument sinds 1983 en het meest bezochte burgerlijke gebouw van de regio. Vijfenveertig minuten.

Hier is nooit roulette gespeeld. Elke generatie leden sinds 1847 voegde een zaal toe die spectaculairder was dan de vorige, en het resultaat is een reis door alle modes van de 19e eeuw.
🎧 In de route Het Casino, de Trapería en het Teatro RomeaHet is het meest bezochte burgerlijke gebouw van de Región de Murcia en een van de beste manieren om de Spaanse 19e eeuw te begrijpen. Achter de gevel met zuilen, guirlandes en kariatiden liggen een half dozijn zalen, elk in een andere stijl, gebouwd door opeenvolgende generaties leden in een decoratieve wedstrijd.
De Sociëteit werd in 1847 opgericht en met het gebouw werd in 1853 begonnen. Sindsdien voegde elke generatie leden zalen toe, de een nog spectaculairder dan de ander, en dat stapsgewijze proces verklaart het karakter: er is niet één stijl, er is een verzameling opeenvolgende ambities.
Het model van het casino als burgerlijke club werd in de 19e eeuw in heel Spanje nagevolgd: een besloten ruimte waar de hogere middenklasse kranten las, biljartte, zaken deed en bals organiseerde. Weinig ervan bewaren het geheel zo compleet en zo goed verzorgd als dit.
Het werd in 1983 uitgeroepen tot Nationaal Historisch-Artistiek Monument en is sindsdien tegen betaling te bezoeken, al is het nog altijd een actieve sociëteit met eigen leden.
Het staat midden in de calle Trapería, de hoofdstraat van Murcia sinds de verovering van 1266, en die ligging is geen toeval: de sociëteit wilde zich vestigen in de meest begeerde straat van de stad.
Opgericht in 1847, met een gebouw waaraan in 1853 werd begonnen. Nationaal monument sinds 1983 en het meest bezochte burgerlijke gebouw van de regio. Vijfenveertig minuten.
Download de app en ontdek Murcia offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het Casino, de Trapería en het Teatro Romea met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De bekendste is de Patio Árabe, de Arabische patio, geïnspireerd op het Alhambra, met stucwerk, bogen en een glazen koepel die een ruimte vol licht zet die is bedacht om je te verblinden zodra je binnenkomt. Het is de neomudéjar van de 19e eeuw in zijn meest ambitieuze vorm.
De Biblioteca Inglesa, de Engelse bibliotheek, is het tegendeel: donker hout, boekenkasten tot aan het plafond, zo'n twintigduizend banden en de sfeer van een Londense club. Het is de hoek waar het gebouw zijn stem laat zakken.
De Salón de Baile, de balzaal, onder zijn kroonluchters, is de representatieve ruimte bij uitstek. En de Tocador de Señoras, het damesboudoir —met een beschilderd plafond, spiegels en de allure van een boudoir— vat de sociëteit samen die het bouwde: een eigen ruimte voor de vrouwen, verfijnd en zorgvuldig afgescheiden.
De ronde wordt afgesloten met de Patio Pompeyano, de Pompejaanse patio, met Ionische marmeren zuilen en een fontein in het midden, en de Salón de Billar, de biljartzaal. Ze na elkaar doorlopen is een reis door alle decoratieve modes van de 19e eeuw in minder dan een uur.
Die mengeling van verwijzingen —Arabisch, Engels, Pompejaans, Versailles— is geen inconsequentie: het is precies wat het eclecticisme van de 19e eeuw zocht, dat de historische stijlen zag als een catalogus waaruit je koos naar gelang de functie van elke zaal.
De Trapería is de ruggengraat van de oude binnenstad sinds de christelijke stichting van de stad in 1266. De naam komt van de traperos, de handelaars in laken en stoffen, die samen met de zilversmeden de twee soeks vormden die van de medina waren overgeërfd.
Murcia leefde eeuwenlang van de zijde: de huerta kweekte de rupsen en de stad was een van de grote zijdehoofdsteden van Spanje. Daarom was de straat van het laken de rijkste en meest begeerde, en daarom zijn de gevels zo goed.
Eeuwenlang was ze bovendien het toneel van de paseo, de avondwandeling: hier paradeerde de hele stad in haar beste kleren, werd er gevrijd en werden er zaken gesloten. Nu is ze autovrij en heeft ze nog die allure van een voorname straat die weet dat ze belangrijk is.
Op een paar minuten ligt het Teatro Romea, in 1862 geopend met Isabella II in de loge, op de tuin van een dominicanenklooster die door de desamortización, de onteigening van kerkgoederen, vrij was gekomen. Er hangt een vuurlegende omheen: er wordt verteld dat een monnik het vervloekte met drie branden, en het is echt meer dan eens afgebrand.
De hoofdstraat van Murcia sinds 1266, waar de lakenhandelaars verkochten. Kijk omhoog, boven de etalages uit.
Geopend in 1862 met koningin Isabella II. Nog altijd wordt er per voorstelling één kaartje uit de verkoop gehaald, zodat de zaal niet vol raakt en de vloek van de monnik niet uitkomt.
Nee, en er is nooit roulette gespeeld. In de 19e eeuw was een casino een besloten herensociëteit: een club waar de burgerij de krant las, zaken deed, biljartte en bals organiseerde. Het is een heel ander gebruik van het woord dan nu, en dat is goed om te weten voor je naar binnen gaat.
De Sociëteit werd in 1847 opgericht en met het gebouw werd in 1853 begonnen. Sindsdien voegde elke generatie leden zalen toe, de een nog spectaculairder dan de ander, en dat stapsgewijze proces verklaart waarom er geen eenheidsstijl is maar een verzameling opeenvolgende ambities.
De Patio Árabe, geïnspireerd op het Alhambra en met een glazen koepel, is de bekendste; de Biblioteca Inglesa, met twintigduizend banden en de sfeer van een Londense club, is er het exacte tegendeel van. En verder de Salón de Baile, de Tocador de Señoras, de Patio Pompeyano en de Salón de Billar.
Omdat het puur eclecticisme van de 19e eeuw is: die eeuw zag de historische stijlen als een catalogus waaruit je koos naar gelang de functie van elke zaal. Arabisch om bij de ingang te verblinden, Engels voor de bibliotheek, Pompejaans voor de patio. Het is geen inconsequentie, het is methode.
De toegang is betaald tegen een bescheiden prijs en het bezoek duurt zo'n vijfenveertig minuten. Het is nog altijd een actieve sociëteit, dus controleer de openingstijden, want er zijn dagen met beperkte toegang vanwege activiteiten van de leden.
Omdat hier de traperos, de handelaars in laken en stoffen, hun winkels hadden. Samen met de calle Platería, die van de zilversmeden, vormde ze de twee soeks die van de islamitische medina waren overgeërfd en na de verovering van 1266 het commerciële hart van de christelijke stad werden.
Volgens de legende vervloekte een monnik van het dominicanenklooster op wiens grond het theater staat het met drie branden. En er waren echte branden: het Romea brandde in de 19e eeuw meer dan eens af. Nog altijd wordt er per voorstelling één kaartje uit de verkoop gehaald, zodat het theater nooit vol raakt en de vloek niet uitkomt.
Download Viavoy en wandel offline door Murcia, wanneer je wilt.

Lees verder



