Het grote theater van Murcia, in 1862 geopend in aanwezigheid van koningin Isabella II. Dit terrein was de tuin van een oud dominicanenklooster, en pas na de desamortizaciones, de onteigeningen van kerkgoederen in de 19e eeuw, kon hier een tempel voor een andere eredienst verrijzen: die van het toneel. En er hangt een vuurlegende aan vast.
Een theater op een kloostertuin
De desamortización van Mendizábal, in 1836, bracht de bezittingen van de kloosterorden in heel Spanje in de verkoop en maakte enorme hoeveelheden stedelijke grond vrij in het centrum van de steden. Een groot deel van de Spaanse theaters, markten en pleinen uit de 19e eeuw staat op voormalige kloosters.
Hier gebeurde precies dat: de tuin van de dominicanen werd het grote theater van de stad, met de koningin in de loge op de dag van de opening, in 1862.
Tien jaar later kreeg het de naam van Julián Romea, een acteur uit Murcia die een ster van zijn tijd was en een van de grote figuren van het Spaanse toneel van de 19e eeuw. Dat de stad haar theater naar een plaatselijke acteur vernoemde, zegt veel over de trots die ze voor hem voelde.
Vanbuiten is het eclectisch, met die mengeling van klassieke verwijzingen die zo typisch is voor de 19e eeuw; vanbinnen is het een compleet theater in Italiaanse stijl: vestibule, trap naar de loges, hoefijzervormige zaal in rood en goud met een beschilderd plafond, voordoek en toneel.
De vloek van de monnik
Volgens de legende vervloekte een monnik van het onteigende klooster het theater met drie branden. En het opvallende is dat er echte branden waren: het Romea brandde in de 19e eeuw meer dan eens af en moest na de vlammen worden herbouwd.
Die echte branden waren de perfecte brandstof om de legende krachtig te laten oplaaien. Het is een heel gewoon mechanisme: bijgeloof klampt zich vast aan controleerbare feiten, en vanaf dat moment krijgt niemand het nog ontmanteld.
En er is een gewoonte die nog leeft: er wordt gezegd dat bij elke voorstelling één kaartje uit de verkoop wordt gehaald, zodat het theater nooit helemaal vol raakt en de vloek niet uitkomt. Of het nu een echt ritueel is of een goed verteld verhaal, het hoort bij het gebouw.
Theaterbranden waren bovendien een structureel probleem van de 19e eeuw in heel Europa: decors van doek, gasverlichting en houten constructies. De moderne veiligheidsvoorschriften voor het toneel zijn juist uit die rampen voortgekomen.
Niet te missen
Geopend in 1862
In aanwezigheid van koningin Isabella II, op de voormalige tuin van een dominicanenklooster.
Mogelijk gemaakt door de desamortización
Die van Mendizábal, in 1836, maakte kloostergrond vrij in de centra van half Spanje.
Het draagt de naam van een acteur
Julián Romea, uit Murcia en een ster van het Spaanse toneel van de 19e eeuw. Het werd in 1872 omgedoopt.
De vloek van de monnik
Drie aangekondigde branden, en het is echt meer dan eens afgebrand. Per voorstelling wordt één kaartje uit de verkoop gehaald.
Hoe het past in je bezoek aan Murcia
Het staat aan de Plaza de Julián Romea, naast de calle Trapería en op een paar minuten van het Real Casino. Het hoort bij de as van het historische centrum.
De rondleiding door het interieur duurt ongeveer veertig minuten en is de moeite waard om de hoefijzervormige zaal te zien. Controleer het programma en de tijden: het is nog altijd een werkend theater.
Vlakbij liggen de Plaza de Santo Domingo, met haar monumentale ficus, en de Plaza de Santa Catalina, het epicentrum van de tapas in Murcia.
Veelgestelde vragen
Oké, de vloek is een legende… maar is het echt afgebrand?
Echt, en meer dan eens. Het Romea kreeg in de 19e eeuw echte branden te verduren en moest na de vlammen worden herbouwd. Die echte branden waren de perfecte brandstof voor de legende van de monnik en zijn vloek om zo hevig op te vlammen.
