Klasztor Santa Clara la Real
Islamski pałac z XIII wieku, potem kastylijska twierdza królewska, a od XIV wieku klasztor klarysek klauzurowych. Zwiedzanie zajmuje dobrą godzinę.

Przed 1266 rokiem było to jedno z wielkich miast al-Andalus. Jego śladu nie widać na powierzchni: jest pod spodem, a w dwóch miejscach można zejść i go zobaczyć.
🎧 Na trasie Salzillo, Jesús i Santa ClaraMurcję założyli muzułmanie w IX wieku i przez cztery stulecia była jednym z najbogatszych miast al-Andalus, z systemem nawadniania, który działa do dziś, i przemysłem jedwabniczym, na którym opierała się jej gospodarka. Z tamtego miasta prawie nic nie stoi, ale pod ziemią zostało sporo.
Pod klasztorem Santa Clara la Real tętni Alcázar Seguir, pałac wypoczynkowy muzułmańskich królów Murcji z XIII wieku, z dziedzińcami, sadzawką i stiukami niezwykłej delikatności.
Kiedy przyszli chrześcijanie, po podboju w 1266 roku, pałac stał się królewską twierdzą: królowie Kastylii używali dalej rezydencji swoich poprzedników, prawie jej nie zmieniając, tak jak robiono niemal zawsze.
A w XIV wieku klaryski zamieniły go w klasztor, który żyje do dziś, z działającą klauzurą. Trzy miasta ułożone jedno na drugim w jednym budynku, ze wspólnotą zakonną mieszkającą przez sześćset lat nad mauretańskim pałacem.
Pałac wyszedł na światło dzienne podczas wykopalisk i prac konserwatorskich w ostatnich dziesięcioleciach XX wieku: gdy zdejmowano posadzki i robiono odkrywki, pojawiły się dziedzińce, sadzawka i stiuki. Zespół otwarto jako muzeum dopiero w tym stuleciu, a trasa prowadzi od mauretańskiej sali do chóru zakonnic bez wychodzenia z budynku.
Islamski pałac z XIII wieku, potem kastylijska twierdza królewska, a od XIV wieku klasztor klarysek klauzurowych. Zwiedzanie zajmuje dobrą godzinę.
Na miejscu głównej twierdzy muzułmańskich królów. Tutaj Alfons X kazał wznieść pierwszy chrześcijański kościół w mieście, poświęcony Najświętszej Marii Pannie.
Pobierz aplikację i odkrywaj Murcia offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Salzillo, Jesús i Santa Clara z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Drugim miejscem jest kościół San Juan de Dios, obok katedry, a jego historia jest jeszcze bardziej symboliczna: stoi na miejscu głównej twierdzy, ośrodka władzy w czasach, gdy miasto było muzułmańskie.
Gdy Alfons X zdobył Murcję w XIII wieku, to właśnie tutaj, w obrębie twierdzy, kazał wznieść pierwszy chrześcijański kościół w mieście, poświęcony Najświętszej Marii Pannie. Postawienie pierwszego kościoła w pałacu poprzedniej władzy było najczytelniejszym sposobem, by powiedzieć, kto teraz rządzi.
Dziś kościół działa także jako muzeum: widać tu pozostałości archeologiczne twierdzy i fragment muru, który jej bronił, tuż pod twoimi stopami, obok barokowej budowli na planie owalu, wzniesionej między 1745 a 1781 rokiem.
Trzecia widoczna pozostałość jest obok kościoła Santa Eulalia, na wschodnim skraju starego miasta: odcinek średniowiecznych, islamskich murów, które zamykały miasto.
Choć budynki zniknęły, dwie mauretańskie rzeczy wciąż działają. Pierwsza to system nawadniania: sieć kanałów (acequias), która rozprowadza wodę z Segury po huercie (nawadnianej równinie wokół miasta), ma arabskie pochodzenie i wciąż jest w użyciu, a spory o wodę rozstrzyga zwyczajowy trybunał, Consejo de Hombres Buenos.
Druga to układ ulic. Po podboju medyny nie zburzono: podzielono ją na collaciones, okręgi parafialne, każdy z własnym kościołem, a te parafie przez stulecia organizowały życie sąsiedzkie. Islamski plan miasta przetrwał pod spodem nietknięty.
Jeszcze dziś dzielnice starego miasta rozpoznaje się po ich parafiach – Santa Eulalia, San Andrés, San Nicolás, San Miguel – a ta mapa to bezpośredni ślad podziału z 1266 roku. Spacer ulicą Trapería to spacer po przerobionym suku.
A jedwab, który był podstawą gospodarki mauretańskiej Murcji, pozostał nią przez stulecia pod panowaniem chrześcijan: w huercie hodowano jedwabniki, a miasto stało się jedną z jedwabniczych stolic Hiszpanii. Stąd nazwa ulicy traperos, kupców sukna.
Dał nazwę jednej z collaciones, na które po podboju podzielono medynę. Obok zachował się odcinek średniowiecznych, islamskich murów.
Suk kupców sukna, który po 1266 roku stał się główną ulicą. Murcja przez stulecia żyła z jedwabiu.
W IX wieku, a założyli ją muzułmanie. Przez cztery stulecia była jednym z najbogatszych miast al-Andalus, stolicą królestwa taifa i ośrodkiem niezwykle bogatego obszaru rolniczego dzięki systemowi nawadniania. Chrześcijański podbój przyszedł w 1266 roku, wraz z wojskami Jaime I Aragońskiego.
W dwóch głównych miejscach: pod klasztorem Santa Clara la Real, gdzie jest pałac wypoczynkowy z XIII wieku z dziedzińcami, sadzawką i stiukami; i pod kościołem San Juan de Dios, na miejscu głównej twierdzy, gdzie zachowały się pozostałości pałacu i fragment jego muru.
Podczas wykopalisk i prac konserwatorskich w ostatnich dziesięcioleciach XX wieku. Gdy zdejmowano posadzki i robiono odkrywki, pojawiły się dziedzińce, sadzawka i mauretańskie stiuki, których klaryski strzegły przez sześć wieków, nigdy nie widząc ich w całości. Zespół otwarto jako muzeum dopiero w tym stuleciu.
To okręgi parafialne, na które podzielono medynę, gdy w 1266 roku miasto przeszło w ręce chrześcijan. Każdy miał własny kościół i przez stulecia organizował życie sąsiedzkie. To ważny szczegół: muzułmańskiego miasta nie zburzono, tylko rozdzielono je na nowo, a jego plan przetrwał nietknięty pod nowym podziałem.
Tak, i to jedna z najbardziej niezwykłych ciągłości w Hiszpanii. Sieć kanałów (acequias), która rozprowadza wodę z Segury po huercie, ma arabskie pochodzenie i wciąż jest w użyciu, a zwyczajowy trybunał – Consejo de Hombres Buenos – rozstrzyga spory o wodę i jest uznany za niematerialne dziedzictwo.
Z dwóch powodów: huerty, nawadnianej systemem kanałów, który zwielokrotniał wydajność i tak już żyznej doliny; i jedwabiu, który był podstawą jej gospodarki. W huercie hodowano jedwabniki, a miasto stało się jednym z wielkich ośrodków jedwabniczych – ten handel pozostał decydujący także po podboju.
Niewiele, ale tak. Najlepiej zachowany odcinek jest obok kościoła Santa Eulalia, na wschodnim skraju starego miasta, z pozostałościami islamskich umocnień, które zamykały miasto. Fragment widać też pod kościołem San Juan de Dios, jako część obwodu twierdzy.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Murcia offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



