Plaza del Mercado Chico
Salon miasta, z podcieniami i ogródkami, i najlepsze miejsce na przerwę na obiad w obrębie murów. Wokół skupia się spora część restauracji starego miasta, a targ wciąż się tu odbywa, tak jak od dwóch tysięcy lat.

Dwie własne chronione nazwy i kuchnia wysokiego płaskowyżu, którą tłumaczy klimat. Co zamówić, ile waży prawdziwy chuletón i dlaczego yemas noszą imię świętej.
🎧 Na trasie Ávila w murach: miasto murów i Świętej TeresyÁvila leży na wysokości ponad tysiąca stu metrów, jest najwyżej położoną stolicą prowincji w Hiszpanii i ma długie zimy ze stałym wiatrem. Jej kuchnia odpowiada na to bez żadnych subtelności: wołowina z bydła hodowanego w górach, rośliny strączkowe z wysokich upraw i dania z resztek, pełne tłuszczu i kalorii. To nie jest lekka kuchnia i nie udaje, że nią jest.
Rasa avileña i góry.
Wołowina z Ávili ma chronione oznaczenie geograficzne i pochodzi w dużej części od rasy avileña-negra ibérica, rodzimej w tych górach, hodowanej ekstensywnie na wysokogórskich pastwiskach. Taki system daje zwierzę, które rośnie wolniej, i mięso bardziej marmurkowe i o pełniejszym smaku.
Charakterystycznym kawałkiem jest chuletón, stek wołowy krojony bardzo grubo – na trzy albo cztery palce – i pieczony na żarze z gruboziarnistą solą, krótko z obu stron, tak żeby z zewnątrz miał skórkę, a w środku był czerwony. Kawałek waży około kilograma i podaje się go do podziału na dwie osoby.
Miejscowa zasada brzmi: nie zamawiaj go mocno wysmażonego. Przy kawałku tej grubości dłuższe pieczenie oznacza tylko wysuszenie środka, bez żadnego zysku, i powie ci to każdy poważny asador (restauracja z piecem opalanym drewnem). Zwykle podaje się go też już pokrojonego, na rozgrzanej płycie, żeby każdy dopiekł go po swojemu.
Oprócz chuletón jest polędwica, antrykot, a w karcie wielu asadores także koźlę i jagnię karmione mlekiem, pieczone kastylijską metodą w piecu opalanym drewnem, tą samą co w Segowii czy w Burgos.
Salon miasta, z podcieniami i ogródkami, i najlepsze miejsce na przerwę na obiad w obrębie murów. Wokół skupia się spora część restauracji starego miasta, a targ wciąż się tu odbywa, tak jak od dwóch tysięcy lat.
Drugie skupisko restauracji jest na zewnątrz, na Mercado Grande, placu, który otwiera się przed tą bramą. Jest przestronniejszy, z ogródkami w słońcu i z murami naprzeciwko, i świetnie sprawdza się na aperitif przed wejściem do miasta w murach.
Pobierz aplikację i odkrywaj Avila offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Ávila w murach: miasto murów i Świętej Teresy z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Judías del Barco de Ávila, fasola uprawiana w dolinie rzeki Tormes na sporej wysokości, to drugi produkt z własną chronioną nazwą. Są białe, duże i mają bardzo cienką skórkę, co czyni je wyjątkowo kremowymi, a dusi się je z compango: chorizo, morcillą, hiszpańską kaszanką, i uchem wieprzowym.
Patatas revolconas to danie z resztek par excellence: ugotowane i utłuczone ziemniaki z papryką, czosnkiem i tłuszczem, podawane z chrupiącymi torreznos, czyli skwarkami, na wierzchu. To zimowe jedzenie, sycące i u swoich początków bardzo tanie, a dziś pojawia się w prawie wszystkich kartach w prowincji.
Jest i więcej kuchni płaskowyżu: zupa czosnkowa, cocido, morcilla i dziczyzna w sezonie, bo całe pasmo Sierra de Gredos to teren łowiecki. Warzywa schodzą na drugi plan z oczywistego powodu klimatycznego, choć w krótkim sezonie jest zielona fasolka i papryka.
Do picia nie ma ważnej własnej apelacji, więc w kartach królują wina z Ribera del Duero, Rueda i Toro, wszystkie niecałe dwie godziny stąd. Czerwone wino z Ribera do chuletón de Ávila to domyślne tutejsze połączenie.
Yemas de Santa Teresa to słodycz tego miasta: żółtko gotowane w syropie, formowane w kulki i obtaczane w cukrze. Wywodzą się z klasztornego cukiernictwa, jak prawie wszystkie kastylijskie słodycze, a związek ze świętą jest handlowy i późniejszy, z XIX wieku.
To klasztorne pochodzenie ma praktyczne i mało romantyczne wyjaśnienie: klasztory dostawały ogromne ilości zbędnych żółtek z winiarni, które używały białek do klarowania wina. Te żółtka trzeba było jakoś wykorzystać i tak powstały yemas, tocinos de cielo i połowa hiszpańskiego cukiernictwa.
Sprzedają je cukiernie na starym mieście, a także klasztory klauzurowe w mieście, i to ta druga opcja jest ciekawa: kupuje się przez torno, obrotowe okienko, bez oglądania się nawzajem, a produkt nie trafia do sklepów z pamiątkami. Warto zapytać w informacji turystycznej, które klasztory akurat sprzedają.
Co do okolic: w obrębie murów otoczenie Plaza del Mercado Chico; na zewnątrz Mercado Grande, przed bramą Puerta del Alcázar, z ogródkami i z murami naprzeciwko. W weekendy warto zarezerwować stolik, bo do Ávili przyjeżdża wiele jednodniowych wycieczek z Madrytu.
Yemas noszą jej imię za sprawą handlowego skojarzenia z XIX wieku, a nie dlatego, że to ona je wymyśliła. Ale klasztorne cukiernictwo w mieście rzeczywiście jest stare i kilka klasztorów klauzurowych wciąż sprzedaje słodycze przez torno, a te nie trafiają do sklepów.
Około kilograma, a często więcej, bo kroi się go bardzo grubo, na trzy albo cztery palce. Podaje się go do podziału na dwie osoby, a zamawianie go jako porcji dla jednej osoby to klasyczny błąd przyjezdnych. Zwykle przychodzi już pokrojony, na rozgrzanej płycie, żeby każdy dopiekł go po swojemu.
Ma chronione oznaczenie geograficzne i pochodzi w dużej części od rasy avileña-negra ibérica, rodzimej w tych górach i hodowanej ekstensywnie na wysokogórskich pastwiskach. Taki system daje zwierzę, które rośnie wolniej, z większą ilością tłuszczu przerastającego mięsień, a więc o pełniejszym smaku.
To ugotowane i utłuczone ziemniaki z papryką, czosnkiem i tłuszczem, podawane z chrupiącymi torreznos na wierzchu. To danie z resztek par excellence w tej prowincji, zimowe jedzenie, sycące i u swoich początków tanie. Dziś pojawia się w prawie wszystkich kartach w okolicy, czasem jako tapa.
Z praktycznego powodu, związanego z klasztornym pochodzeniem: winiarnie używały białek jaj do klarowania wina i wysyłały do klasztorów ogromne ilości zbędnych żółtek. Trzeba było je jakoś wykorzystać i tak powstały yemas, tocinos de cielo i spora część kastylijskiego cukiernictwa.
Nie. Ta słodycz wywodzi się z tradycji klasztornej, a związek z jej imieniem jest handlowy i znacznie późniejszy, z XIX wieku, kiedy jeden z miejscowych cukierników użył go jako marki. Nie odbiera to produktowi zalet, ale warto o tym wiedzieć: to dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, a nie przepis świętej.
W obrębie murów, w otoczeniu Plaza del Mercado Chico, pod podcieniami. Na zewnątrz, na Mercado Grande, placu przed bramą Puerta del Alcázar, z ogródkami w słońcu i z murami naprzeciwko. W weekendy warto zarezerwować stolik, bo do miasta przyjeżdża wiele jednodniowych wycieczek z Madrytu.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Avila offline, kiedy chcesz.
