Plaza de la Constitución
Scena wciągnięcia flagi o północy, gdy plac i jego numerowane balkony są wypełnione po brzegi. To najbardziej zatłoczony moment roku w mieście i trzeba przyjść z dużym wyprzedzeniem, żeby znaleźć się na placu.

Największe święto San Sebastián narodziło się z drwin z armii najeźdźców. Co się dzieje 20 stycznia, gdzie być o północy i dlaczego wszyscy są przebrani za kucharzy.
🎧 Na trasie Stara Część i Monte UrgullO dwunastej w nocy z 19 na 20 stycznia na Plaza de la Constitución wciąga się flagę miasta i zaczyna się dwadzieścia cztery godziny bębnów bez przerwy. Tysiące mieszkańców Donostii, przebranych za kucharzy i napoleońskich żołnierzy, przemierza miasto, grając bez wytchnienia aż do następnej północy. To nie jest święto dla turystów: to święto, które miasto urządza samo sobie.
Beczki, woda i francuska okupacja.
Początki sięgają okupacji napoleońskiej z początku XIX wieku. Francuskie wojska odbywały zmiany warty i defilady przy dźwięku bębnów na ulicach miasta, a mieszkańcy, którzy chodzili do fontann po wodę, zaczęli wybijać krok, uderzając w swoje beczki – naśladowali i parodiowali tę wojskową dyscyplinę.
Ta spontaniczna drwina powtarzała się i obrastała rytuałem, aż stała się tradycją, a w ciągu XIX wieku przybrała formę kompanii z własnym mundurem, orkiestrą i marszem. To, że główne święto miasta polega na parodiowaniu armii najeźdźców, sporo mówi o miejscowym charakterze.
Stąd biorą się dwa przebrania. Żołnierze przedstawiają wojska napoleońskie i niosą bęben; kucharze przedstawiają mieszkańców i niosą beczkę, czyli pierwotny instrument, ten, w który uderzano w drodze do fontanny. Każda kompania łączy jednych i drugich.
Marsz, który się gra, jest zawsze ten sam: Marcha de San Sebastián, który w XIX wieku skomponował Raimundo Sarriegui. Rozbrzmiewa dosłownie przez dwadzieścia cztery godziny w całym mieście i jeśli spędzisz te dni w Donostii, nauczysz się go, czy chcesz, czy nie.
Scena wciągnięcia flagi o północy, gdy plac i jego numerowane balkony są wypełnione po brzegi. To najbardziej zatłoczony moment roku w mieście i trzeba przyjść z dużym wyprzedzeniem, żeby znaleźć się na placu.

Jedna z ulic, którymi przez cały dzień przechodzą kompanie, a dźwięk odbija się tu między fasadami w szczególnie imponujący sposób. Są tu też jedne z najstarszych barów, w których nabierzesz sił.
Pobierz aplikację i odkrywaj San Sebastián offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Stara Część i Monte Urgull z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Po wciągnięciu flagi kompanie rozchodzą się po mieście i nie przestają grać. Każda ma swoją trasę, swój rozkład i stałe przystanki, a o każdej porze nocy i poranka 20 stycznia gdzieś w centrum słychać bębny.
W połowie poranka nadchodzi jeden z najbardziej lubianych momentów: dziecięca Tamborrada, w której tysiące dzieci z miejskich szkół maszerują z własnymi bębnami i beczkami. Przyciąga tłumy, jest bardzo często fotografowana i znacznie łatwiej ją zobaczyć niż nocne wydarzenia.
Stowarzyszenia kulinarne (prywatne kluby kulinarne), które w tym mieście mają ogromne znaczenie społeczne, są strukturą, na której opiera się prawie wszystko: każde wystawia swoją kompanię, miesiącami prowadzi próby i wspólnie jada. W większości są zamknięte dla obcych i dlatego część święta odbywa się za zamkniętymi drzwiami.
O dwunastej w nocy, na koniec 20 stycznia, na tym samym placu opuszcza się flagę i wszystko kończy się nagle. To zakończenie, z tysiącami ludzi w ciszy po całym dniu hałasu, robi takie samo wrażenie jak otwarcie.
Najpierw warto zrozumieć, że to nie jest święto pomyślane dla odwiedzających. Nie ma trybun ani programu skierowanego do turystów, ani widowiska w zwykłym sensie: jest miasto, które robi coś swojego, a przyjezdny patrzy z chodnika. Właśnie to czyni je cennym.
Na wciągnięcie flagi o północy trzeba przyjść na Plaza de la Constitución z dużym wyprzedzeniem, bo plac wypełnia się po brzegi. Jeśli nie znajdziesz miejsca, okoliczne ulice i tak się zapełniają i atmosfera jest ta sama, choć samej ceremonii nie zobaczysz.
Przez resztę dnia najlepiej niczego nie planować: wystarczy spacerować po Starej Części i centrum, a kompanie same będą się pojawiać. Dziecięca Tamborrada w połowie poranka jest najłatwiejsza do zobaczenia i jest jedną z najlepszych.
Praktyczna uwaga: to styczeń, jest zimno i często pada, miasto się zapełnia, a noclegi mocno drożeją i wyprzedają się z wielomiesięcznym wyprzedzeniem. I nie pośpisz: bębny nie milkną przez całą noc, także na ulicy, przy której stoi twój hotel.
Droga ucieczki, gdy w centrum nie da się wytrzymać z powodu tłumu. Wejście na górę jest bezpłatne i pozostaje otwarte, a z góry słychać szum bębnów dochodzący z miasta – to zupełnie inny i całkiem piękny sposób przeżycia tego dnia.
W styczniu, przy odpływie i pustej promenadzie, plaża przeżywa jeden ze swoich najlepszych momentów w roku. To idealny spokojny kontrapunkt dla godzin bębnienia, pięć minut od epicentrum święta.
Zaczyna się o dwunastej w nocy z 19 na 20 stycznia wciągnięciem flagi miasta na Plaza de la Constitución i trwa dokładnie dwadzieścia cztery godziny, do północy 20 stycznia, kiedy flagę opuszcza się w tym samym miejscu. 20 stycznia to dzień św. Sebastiana, patrona miasta.
Żołnierze przedstawiają wojska napoleońskie, które na początku XIX wieku okupowały miasto, a kucharze – mieszkańców, którzy chodzili po wodę do fontann i wybijali krok, uderzając w swoje beczki, parodiując tamte wojskowe defilady. Z tej drwiny narodziło się święto i dlatego beczka jest pierwotnym instrumentem.
Na Plaza de la Constitución, gdzie wciąga się flagę, ale trzeba przyjść z dużym wyprzedzeniem, bo plac wypełnia się po brzegi i to najbardziej zatłoczony moment roku. Jeśli nie znajdziesz miejsca, okoliczne ulice i tak się zapełniają, a atmosfera jest praktycznie taka sama.
Przemarsz w połowie poranka 20 stycznia, w którym tysiące dzieci z miejskich szkół biorą udział z własnymi bębnami i beczkami, zorganizowane według szkół. Przyciąga tłumy, miejscowi bardzo go lubią i znacznie łatwiej go zobaczyć niż nocne wydarzenia, więc to najlepsza opcja, jeśli podróżujesz z rodziną.
Jeśli chcesz zobaczyć prawdziwe święto, a nie urządzone dla odwiedzających – bardzo. Trzeba się jednak pogodzić z tym, że to styczeń, z zimnem i prawdopodobnym deszczem, że miasto się zapełnia, że noclegi drożeją i wyprzedają się z wielomiesięcznym wyprzedzeniem i że nie pośpisz, bo bębny nie milkną przez całą noc.
Plaże, wzgórza i promenady pozostają otwarte i działają normalnie, a Monte Urgull to wręcz dobre miejsce, żeby uciec od tłumu i posłuchać bębnów z góry. Muzea i zabytki mogą mieć specjalne godziny otwarcia, a przez centrum trudno się przedostać przez dużą część dnia.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj San Sebastián offline, kiedy chcesz.
