Niemal idealny półksiężyc objęty dwiema górami, z wyspą tuż u wejścia do zatoki, która jak korek zatrzymuje fale. Często uważa się ją za najlepszą miejską plażę Europy, a powodem nie jest tylko piasek: ten łuk działa jak fasada miasta, a promenada, biała balustrada i budynki za nimi tworzą jedną kompozycję.
Dlaczego woda jest zawsze spokojna
Całą robotę wykonuje geografia. Zatokę zamyka od wschodu Monte Urgull, a od zachodu Monte Igueldo, pośrodku wejścia zaś leży wyspa Santa Clara, która łamie fale napływające z Morza Kantabryjskiego. W efekcie powstaje tafla łagodnej wody kilka metrów od morza, które na sąsiedniej plaży uderza z całą siłą.
To właśnie ta naturalna osłona sprawiła, że narodziły się tu hiszpańskie letnie wakacje. W XIX wieku kąpiele morskie przepisywano jako leczenie i potrzebna była woda spokojna i płytka: La Concha spełniała oba warunki i leżała dzień drogi od Madrytu.
Pływy bardzo zmieniają plażę. Przy odpływie odsłania się ogromny pas twardego piasku, po którym można dojść prawie do wyspy; przy przypływie woda sięga niemal muru, a piasek kurczy się do wąskiego paska. Zanim zejdziesz na plażę, warto sprawdzić tabelę pływów.
Balustrada, zegar i pawilon kąpielowy
Biała balustrada z 1910 roku, która biegnie wzdłuż całej promenady, to prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalny element miejskiej małej architektury w Hiszpanii. Jej profil powtarza się potem w latarniach, zegarach i balustradach w całym mieście, aż stał się czymś w rodzaju graficznego podpisu San Sebastián, powielanego na pamiątkach i w logotypach.
Na zachodnim krańcu stoi La Perla, dawny pawilon kąpielowy, w którym arystokracja zażywała kąpieli w falach, dziś centrum talasoterapii. Na wschodnim krańcu – budynek ratusza, który był Wielkim Kasynem z epoki Belle Époque, dopóki Primo de Rivera nie zakazał hazardu w 1924 roku, a gmach nie został bez zajęcia.
Warto przejść całą promenadę od końca do końca, jakieś dwa kilometry po płaskim od ratusza do plaży Ondarreta, mijając Pico del Loro. Po południu to towarzyski deptak miasta i nie ma lepszego sposobu, by pojąć skalę tego miejsca.
Nie do przegapienia
Wyspa działa jak korek
Santa Clara łamie fale u wejścia do zatoki. Dlatego woda jest łagodna kilka metrów od wzburzonego morza.
Balustrada z 1910 roku
Jej profil powtarza się w latarniach i zegarach w całym mieście i działa jak graficzny podpis San Sebastián.
Pływy zmieniają plażę
Przy odpływie odsłania się ogromna, twarda łacha piasku; przy przypływie woda sięga niemal muru.
Ratusz był kasynem
Wielkie Kasyno z epoki Belle Époque, dopóki w 1924 roku nie zakazano hazardu. Zostało bez zajęcia i skończyło jako siedziba władz miasta.
Jak to wpleść w zwiedzanie San Sebastián
To oś, wokół której wszystko się układa. Od wschodniego krańca zaczyna się Stara Część, z Plaza de la Constitución pięć minut dalej; na zachód promenada prowadzi ku plaży Ondarreta i Peine del Viento. Z tyłu leży ensanche, dzielnica o szachownicowym układzie ulic, z katedrą Buen Pastor.
Na wyspę Santa Clara latem pływa łódź z portu, kursy są krótkie i częste. Jest tam mała latarnia morska, przystań i plaża, która istnieje tylko przy odpływie, a bardzo niewielu z tych, którzy spędzają w mieście kilka dni, przeprawia się na drugą stronę.
W szczycie sezonu piasek zapełnia się całkowicie, a alternatywą jest plaża Zurriola, po drugiej stronie rzeki. To zimą, przy odpływie i niemal pustej promenadzie, La Concha najbardziej przypomina swoje zdjęcia.
Najczęstsze pytania
Jak się tu kąpano w tamtych czasach?
Ze wstydliwością, która dziś wywołuje uśmiech. Mężczyźni i kobiety mieli osobne strefy, a żeby się nie obnażać, istniały kabiny kąpielowe: drewniane budki na kółkach, które wjeżdżały do wody, tak że można było się zanurzyć i nikt nie widział cię w stroju kąpielowym. Był nawet regulamin z godzinami dla każdej płci. Kąpiel była jednocześnie lekarstwem i ceremonią, nic wspólnego z leżeniem na piasku, jak robimy to dziś.
