Osiemset metrów piasku smaganego wzburzonym morzem, które w niczym nie przypomina łagodnej wody zatoki. Zurriola patrzy prosto na otwarte Morze Kantabryjskie, bez wyspy i gór, które by ją osłaniały, i dlatego fale wchodzą tu z siłą. To młoda plaża miasta i sanktuarium surfingu w San Sebastián: o każdej porze widać sylwetki w piankach, wiosłujące w głąb morza.
Dlaczego fale łamią się tutaj, a nie na La Concha
Różnica między dwiema plażami San Sebastián jest czysto geograficzna, a dzieli je dziesięć minut. La Concha leży w zatoce zamkniętej dwiema górami, z wyspą Santa Clara zatykającą wejście; Zurriola jest poza tą osłoną, wystawiona na fale prosto z Zatoki Biskajskiej.
W efekcie w jednym mieście są dwa różne morza: jedno do kąpieli, drugie do surfowania. Taka dwoistość jest rzadka i tłumaczy, dlaczego klasyczne uzdrowiskowe letnie wakacje współistnieją tu z kulturą deski, która zapełnia plażę przez cały rok, także zimą.
Warto wiedzieć, że prąd bywa silny i zdarzają się dni, kiedy kąpiel nie jest zalecana. Flag przestrzega się tu bardziej niż na innych plażach z prostego powodu: morze zachowuje się inaczej, a prąd wsteczny zaskakuje każdego, kto przychodzi z plaży w zamkniętej zatoce.
Plaża, którą trzeba było odbudować
Ta plaża w obecnym kształcie jest stosunkowo nowa. Przez dużą część XX wieku sztormy zjadały piasek, aż plaża niemal przestała istnieć, i trzeba było zbudować falochron, żeby okiełznać fale i odtworzyć plażę do obecnej szerokości.
Surfing dotarł na to wybrzeże z północy, z Biarritz, a historia opowiadana w całej okolicy jest ta sama: w połowie lat pięćdziesiątych scenarzysta z Hollywood, który kręcił tam film, sprowadził sobie deskę z Kalifornii, a chłopcy, którzy widzieli, jak pruje fale, skopiowali wynalazek. Od tego wszystko się zaczęło.
Dziś na samej promenadzie działa kilka szkół surfingu i wypożyczalni sprzętu, a zawody wypełniają plażę publicznością. To jedna z najbardziej ruchliwych miejskich plaż na północy Półwyspu Iberyjskiego i działa przez cały rok, zimą w piankach.
Nie do przegapienia
Dwa morza w jednym mieście
Zurriola leży poza zatoką i przyjmuje fale prosto z Morza Kantabryjskiego. Osłonięta La Concha – nie.
Trzeba było ją odtworzyć
Sztormy XX wieku zjadły piasek i trzeba było zbudować falochron, żeby przywrócić jej szerokość.
Surfing przyszedł z Biarritz
W połowie lat pięćdziesiątych, na wzór scenarzysty z Hollywood, który sprowadził sobie deskę z Kalifornii.
Uważaj na flagi
Prąd bywa silny, a prąd wsteczny zaskakuje tych, którzy przychodzą z plaży w zamkniętej zatoce. Tutaj naprawdę się ich przestrzega.
Jak to wpleść w zwiedzanie San Sebastián
Leży w dzielnicy Gros, po drugiej stronie Urumei, pięć minut od Starej Części przez most Zurriola. Z jednej strony zamyka ją centrum kongresowe Kursaal, z drugiej cypel Sagüés z Gołębicą Pokoju rysującą się na tle nieba.
Gros to także dzielnica z najlepszym połączeniem jakości i atmosfery, jeśli chodzi o pintxos: mniej tłoczna niż Stara Część i z bardziej miejscową publicznością. Po plaży oczywistym planem jest runda po uliczkach wokół Plaza de Cataluña.
Z końca plaży rusza ścieżka na Monte Ulía, górę dużo mniej uczęszczaną niż Urgull, ze szlakami wzdłuż wybrzeża w stronę Pasai. Jeśli planujesz wędrówkę, to jest dobra strona miasta.
Najczęstsze pytania
Od kiedy uprawia się tu surfing?
Surfing dotarł na to wybrzeże z północy, z Biarritz, tuż obok, po drugiej stronie granicy. Opowiada się, że w połowie lat pięćdziesiątych hollywoodzki scenarzysta Peter Viertel kręcił tam film i kazał sobie przywieźć deskę z Kalifornii; chłopcy, którzy widzieli, jak sunie po falach, byli zachwyceni, i tak iskra przeskoczyła na całe wybrzeże. Z Biarritz surfing schodził na plaże baskijskie, a to wzburzone, otwarte morze stało się miejscem, w którym naprawdę zapuścił korzenie.
