Stań dokładnie naprzeciwko i przyjrzyj się jego dziwnemu, nieregularnemu kształtowi – niemal jak statek wciśnięty między dwa place. Teatro Real ma dwie fasady: jedną zwróconą ku plaza de Isabel II i drugą, znacznie bardziej uroczystą, ku Palacio Real. Musiał się dostosować do piekielnie trudnego terenu, pełnego podziemnych strumieni, które omal go nie zrujnowały. Zainaugurowany przez Izabelę II w 1850 roku, zamknięty w 1925 roku, bo groził zawaleniem, i ponownie otwarty jako opera dopiero w 1997 roku, jest najważniejszą instytucją muzyczną Hiszpanii i jedną z najnowocześniejszych technicznie scen w Europie.
Teatr z dwoma stuleciami wstrząsów
Budowa ruszyła w 1818 roku i ciągnęła się trzy dekady z braku pieniędzy i przez zmiany projektu. Teatr otwarto wreszcie 19 listopada 1850 roku, a data nie była przypadkowa: były to imieniny królowej Izabeli II, dzień św. Elżbiety. Inauguracja odbyła się z wielką pompą – wystawiono „La favorita” Donizettiego, która wtedy podbijała całą Europę – a tamtego wieczoru stawił się cały dwór, żeby zasiąść w nowiutkich fotelach.
Od początku był wielką świątynią opery w Madrycie, miejscem, do którego dwór i wyższe sfery przychodziły, żeby patrzeć i być widziane, a na jego scenie występowały największe głosy świata. Ale jego historia jest burzliwa: podłoże w tej okolicy jest pełne wody i dawnych strumieni, a budynek z latami coraz bardziej pękał, aż w 1925 roku zamknięto go, bo groził zawaleniem.
Przez dziesięciolecia nie wystawiano w nim oper, choć nie stał pusty: służył za magazyn, salę koncertową, a nawet miejsce oficjalnych uroczystości. Budynek, który dziś jest wielkim teatrem stolicy, przez znaczną część XX wieku nie usłyszał w swoich murach ani jednej opery. Kiedy wreszcie odżył, w 1997 roku, po niezwykle kosztownej i bardzo długiej przebudowie, zrobił to z jedną z najbardziej złożonych i nowoczesnych technicznie wież scenicznych w Europie.
Co zobaczysz podczas zwiedzania
Teatro Real oferuje zwiedzanie z przewodnikiem, które obejmuje główną widownię, foyer, reprezentacyjne salony i – co robi największe wrażenie – wieżę sceniczną: maszynerię ruchomych podestów, sztankietów i podziemnych kondygnacji, dzięki której całą scenografię montuje się i rozbiera w kilka minut. To część, która zaskakuje nawet tych, których opera nie interesuje.
Widownia ma kształt podkowy, pięć kondygnacji lóż i mieści blisko 1700 widzów. Z loży królewskiej, którą można zobaczyć na niektórych trasach zwiedzania, od razu rozumiesz, po co wzniesiono ten budynek: żeby dwór mógł patrzeć i być widziany.
Zwiedzanie z przewodnikiem kosztuje około 10-16 euro, zależnie od wariantu, trwa od 50 minut do godziny i kwadransa i odbywa się rano, kiedy nie ma prób. I możliwość, o której wielu nie wie: bilety na operę mogą być dużo tańsze, niż się wydaje – są miejsca wysoko i z ograniczoną widocznością w cenach zaczynających się sporo poniżej 30 euro – więc pójście na prawdziwe przedstawienie jest łatwiejsze, niż się sądzi.
Na zewnątrz budynku kryje się jeszcze jeden skarb. Pod plaza de Isabel II, podczas kopania metra i parkingów, odsłonięto pozostałości dawnej fontanny i pralni Caños del Peral z XVII wieku, dokąd madrytczanki przychodziły po wodę i prać ubrania. Część tych pozostałości zachowano i można je oglądać w samej stacji metra Ópera: możesz zejść, wsiąść do pociągu i po drodze zobaczyć fragment Madrytu Złotego Wieku wciśnięty między perony.
Nie do przegapienia
Wieża sceniczna
Jedna z najnowocześniejszych w Europie: ruchome podesty, sztankiety i podziemne kondygnacje, dzięki którym scenografię zmienia się w kilka minut.
Widownia w kształcie podkowy
Pięć kondygnacji lóż i blisko 1700 miejsc, a nad wszystkim góruje loża królewska.
Caños del Peral
Pozostałości fontanny i pralni z XVII wieku zachowane w stacji metra Ópera.
Przystępne bilety
Miejsca wysoko i z ograniczoną widocznością za sporo mniej niż 30 euro: obejrzeć tu operę jest łatwiej, niż się wydaje.
Jak to wpleść w zwiedzanie Madrytu
Teatr stoi w samym środku zabytkowego Madrytu. Za nim otwiera się Plaza de Oriente z posągami gockich królów i konnym posągiem Filipa IV; dalej Palacio Real i katedra Almudena. Przed nim calle Arenal prowadzi w dziesięć minut do Puerta del Sol.
Dwie minuty na południowy zachód leży Plaza de Ramales, dyskretny placyk, na którym stał kościół San Juan Bautista; w 1660 roku pochowano w nim Velázqueza, a jego grobu nigdy nie odnaleziono z całą pewnością. Bardzo możliwe, że szczątki malarza wciąż leżą pod brukiem. A kolejne dwie minuty dalej jest klasztor Descalzas Reales, najbardziej niedoceniany zabytek w centrum.
Trasa „Historyczny i królewski Madryt” od Viavoy obejmuje zwiedzanie wnętrza Teatro Real z opowieścią lokalnej przewodniczki, a także klasztor Descalzas, Palacio Real i katedrę Almudena, i kończy się na Plaza Mayor.
Najczęstsze pytania
Czym zainaugurowano teatr?
Otwarto go 19 listopada 1850 roku, i nie przypadkiem: były to imieniny królowej Izabeli II, dzień św. Elżbiety. Inauguracja odbyła się z wielką pompą, włoską operą, „La favorita” Donizettiego, która wtedy podbijała całą Europę. Tamtego wieczoru stawił się cały dwór, żeby zasiąść w nowych fotelach, a muzyka wreszcie zabrzmiała pod tymi sklepieniami.
