Torre del Andador
X. yüzyıldan kalma taş, halifelik döneminde yükseltilmiş. Yirmi dakikalık yokuş ve köyün en iyi seyir terası. Günün başında yap.

Berberi bir taifa krallığı, kendini Meryem Ana'nın vasalı ilan eden bir senyör, kendine ait bir piskoposluk ve X. yüzyıldan kalma bir sur. Hepsi kırmızı taştan, bir menderesin içinde.
🎧 Kızıl Albarracín: kayaya asılı köy rotasındaAlbarracín'in bin kişiden az nüfusu ve orantısız büyüklükte bir tarihi var. Müslüman bir taifa krallığıydı, sonra ne Kastilya'yı ne de Aragon'u tanıyan bağımsız bir senyörlük oldu ve kendi piskoposluğunu elde etti; bu yüzden bir çobanlar köyünün katedrali var. Uzunca bir yarım günde gezilir, her yeri yokuş, her yeri kırmızı.
Surların yürüyüş yolundan Torre del Andador'a çıkarak başla. Yaklaşık yirmi dakikalık ciddi bir yokuştur, ama köyün en eski taşıdır: Müslümanlar onu X. yüzyılda, halifelik döneminde yükseltti ve sur yukarıda tam bu noktada kapanır.
Adı, nöbetçilerin geceleri ellerinde fenerle surları dolaştığı nöbet yolu andador'dan gelir. Bu noktaya hâkim olan, dere yatağından kimin çıktığını ve sıradağlardan kimin yaklaştığını kontrol ederdi.
Yukarıdan her şeyin anahtarı görülür: Guadalaviar'ın bir menderesinin içine kıvrılmış köy, neredeyse kayadan bir ada; içine girmek için tek bir dar toprak şeridi var. Hem zapt edilemez olmak hem de göze çarpmamak için düşünülmüş bir yer.
Ve pek az kişinin bildiği bir bilgi: büyük nehirlerin doğduğu o ender yerlerden biri olan Montes Universales'tesin. Çok yakında, Yarımada'nın yarısını geçip Lizbon'a ulaşan Tajo doğar; Guadalaviar'ın kendisi de akış aşağı Turia'ya dönüşür ve Valencia'da son bulur.
X. yüzyıldan kalma taş, halifelik döneminde yükseltilmiş. Yirmi dakikalık yokuş ve köyün en iyi seyir terası. Günün başında yap.
Tek düz yer ve eski Müslüman çarşısının arsası. Barlar ve restoranlar burada; gün batımında da burada olmak gerekir.
Uygulamayı indir ve Albarracin şehrini istediğin zaman çevrimdışı keşfet. Kulağında yerel bir rehberle Kızıl Albarracín: kayaya asılı köy yürüyüş rotasını tamamla.
Viavoy hakkında daha fazlası →Plaza Mayor'a in; Müslüman çarşısının arsasında yer alır ve köyün tek düzlüğüdür: geri kalan her yer yokuştur. Gözlerini, haberlerin ilan edildiği ve çarşının gözetlendiği, dikmeler üzerindeki ahşap galeriye kaldır.
Çevrede eski şehrin sokakları: eğri büğrü ve daracık Casa de la Julianeta, Casa del Tío Americano, Casa de la Comunidad ve kafesli pencereleri, çıkma balkonlarıyla büyük konaklar. Bütün yapı topluluğu 1961'den beri Ulusal Anıt ilan edilmiştir.
Rengi, sıradağların kırmızı kumtaşı rodeno verir; evler onunla yükseltilmiş ve kaplanmıştır. Gün batımında, yatay gelen güneşle cepheler tutuşur: kalmayı haklı çıkaran günün anı budur.
Neredeyse bozulmamış, modern izlerin pek bulunmadığı bu ortaçağ dokusu, köyü sinema ve televizyon için doğal bir platoya dönüştürdü. Meydana bir kamera koymak, dekor olmadan beş yüzyıl geriye gitmeye yeter.
Kale, menderesin üzerinde, en stratejik noktadadır. Müslüman kalesi bin yıldan uzun süre önce buraya kuruldu ve XI. yüzyılda Banu Razín'in yönettiği bir taifa krallığının merkeziydi: köyün adı, Razínlerin toprağı anlamına gelen “Al Banu Razín”den gelir.
Kazılar eksiksiz bir Endülüs mahallesini gün yüzüne çıkardı: saray avlusu, ev odaları ve hipokaustuyla bir hamam, yani yerden ısıtmalı banyolar. Hepsi sonraki Hristiyan dönemi düzenlemelerinin altındaydı.
Catedral del Salvador apaçık soruyu sordurur: böyle bir köyde bir katedralin ne işi var? Yanıt şu: Albarracín 1172'de kendi piskoposluğunu elde etti ve bu, dini alanda da bağımsızlığı güvenceye alıyordu. Bugünkü bina XVI. yüzyıldandır ve Teruel'e suyu getiren mühendis Pierres Vedel'in elinden çıkmıştır.
Ve Santa María Kilisesi hikâyeyi kapatır. Adı dini değil siyasidir: hiçbir krala boyun eğmemek için Pedro Ruiz de Azagra kendini yalnızca Meryem Ana'nın vasalı ilan etti. Etten kemikten hiçbir hükümdarı tanımayarak bağımsızlığını güvenceye alıyordu. Bu durum 1284'e kadar sürdü.
Banu Razín'in kalesi; kazıların gün yüzüne çıkardığı bir Endülüs mahallesi ve hipokaustlu hamamıyla. Kırk beş dakika.
1172'den beri kendi piskoposluğu ve Pierres Vedel'in katkısıyla XVI. yüzyılda yapılmış bir bina. Tek ve aydınlık bir nef; uzun süre gizli kalmış Gotik resimler.
Adı siyasi bir bildiridir: Azagra hiçbir krala itaat etmemek için kendini Meryem Ana'nın vasalı ilan etti. Üstelik sur kuşağının bir parçasıydı.
Uzunca bir yarım gün bütün köyü kapsar: surlar boyunca Torre del Andador'a çıkış, Plaza Mayor ve eski şehrin sokakları, Endülüs mahallesiyle kale, katedral ve Santa María Kilisesi. Öğle yemeğine ve kırmızı taşın üzerinde gün batımını görmeye kalırsan, tam bir gün.
Burada XI. yüzyılda bir taifa krallığını yöneten Berberi bir aile olan Banu Razín'den. Razínlerin toprağı anlamına gelen “Al Banu Razín” zamanla bozularak Albarracín'e dönüştü. Köyün adı her anıldığında, farkında olmadan XI. yüzyılın o Arap senyörleri anılmış olur.
Çünkü bir piskoposluk merkeziydi. Senyörlük 1172'de, Pedro Ruiz de Azagra toprağı için bir piskopos elde ettiğinde kendi piskoposluk bölgesine kavuştu. Katedrale sahip olmak dini alanda da bağımsızlık demekti, çünkü burada ne Kastilya ne de Aragon söz sahibiydi. İspanya'nın en küçük piskoposluk bölgelerinden biriydi ve bugün Teruel'e bağlıdır.
XII. yüzyıldan parlak bir siyasi hamle. Ne Kastilya kralına ne de Aragon kralına boyun eğmemek için Pedro Ruiz de Azagra kendini yalnızca Santa María'nın vasalı ilan etti. Etten kemikten hiçbir hükümdarı tanımadığı için hiçbir kral ondan itaat talep edemezdi. Senyörlük bu bağımsızlığı 1284'e kadar korudu.
Epeyce. Köy bir menderesin içindeki bir tepeye tutunur ve neredeyse her yer eğimlidir; dik sokaklar ve merdivenli bölümler vardır. Tek düzlük Plaza Mayor'dur. Hiçbir şey imkânsız değil, ama rahat ayakkabı giymek ve önce Andador'a çıkıp rotayı yukarıdan aşağıya yapmak iyi olur.
Rodeno yüzünden: bu sıradağlara özgü kırmızı kumtaşı, hem evleri yükseltmek hem de onları boyalı alçıyla kaplamak için kullanıldı. Bu ton bütün yapı topluluğuna çok özel, sıcak bir ışık verir, özellikle de yatay gelen güneşin cepheleri tutuşturduğu gün batımında.
Teruel'den yaklaşık 40 kilometre uzaklıkta, dağ yolu üzerindedir. Oradan otobüs var, ama seferler çok sınırlı; bu yüzden pratikte neredeyse herkes arabayla gelir. Köyün girişinde otopark var ve oradan bütün tarihi merkez yürüyerek gezilir.
Viavoy'u indir ve Albarracin şehrini istediğin zaman çevrimdışı gez.

Okumaya devam et