Wieża Andador
Kamień z X wieku, wzniesiony w czasach kalifatu. Dwadzieścia minut podejścia i najlepszy punkt widokowy w wiosce. Wejdź tu na początku dnia.

Berberyjskie królestwo taifa, pan, który ogłosił się wasalem Matki Bożej, własne biskupstwo i mury z X wieku. Wszystko z czerwonego kamienia, wewnątrz zakola rzeki.
🎧 Na trasie Czerwony Albarracín: wioska zawieszona na skaleAlbarracín ma niespełna tysiąc mieszkańców i nieproporcjonalnie wielką historię. Był muzułmańskim królestwem taifa, potem niezależnym władztwem, które nie uznawało ani Kastylii, ani Aragonii, i zdobył własne biskupstwo – dlatego wioska pasterzy ma katedrę. Zwiedzisz go w długie pół dnia, cały czas pod górę i cały czas w czerwieni.
Zacznij od wejścia na Wieża Andador ścieżką wzdłuż murów. To około dwudziestu minut porządnego podejścia, ale to najstarszy kamień w wiosce: wznieśli ją muzułmanie w X wieku, w czasach kalifatu, i to w tym punkcie mury zamykają się od góry.
Jej nazwa pochodzi od andador, ganku straży, którym wartownicy nocą obchodzili mury z latarnią w ręku. Kto panował nad tym punktem, ten kontrolował, kto wchodzi wąwozem, a kto nadciąga od strony gór.
Z góry widać klucz do wszystkiego: wioskę zwiniętą w zakolu rzeki Guadalaviar, niemal skalną wyspę, z jednym tylko językiem lądu, którym można się do niej dostać. Miejsce pomyślane tak, by było nie do zdobycia i zarazem nie rzucało się w oczy.
I ciekawostka, o której mało kto wie: jesteś w Montes Universales, jednym z tych rzadkich miejsc, gdzie biorą początek wielkie rzeki. Tuż obok wypływa Tag, który przecina pół Półwyspu Iberyjskiego aż do Lizbony, a sam Guadalaviar w dole biegu staje się Turią i kończy bieg w Walencji.
Kamień z X wieku, wzniesiony w czasach kalifatu. Dwadzieścia minut podejścia i najlepszy punkt widokowy w wiosce. Wejdź tu na początku dnia.
Jedyne płaskie miejsce i teren dawnego muzułmańskiego suku. Tu są bary i restauracje i tu trzeba być o zachodzie słońca.
Pobierz aplikację i odkrywaj Albarracin offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Czerwony Albarracín: wioska zawieszona na skale z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Zejdź na Plaza Mayor, która zajmuje teren muzułmańskiego suku i jest jedynym płaskim miejscem w wiosce: wszystko inne to pochyłość. Podnieś wzrok na drewnianą galerię na słupach, z której ogłaszano wiadomości i pilnowano targu.
Dookoła uliczki starej części wioski: Casa de la Julianeta, krzywa i niezwykle wąska, Casa del Tío Americano, Casa de la Comunidad i okazałe domy z kratami w oknach i wysuniętymi balkonami. Zespół ma status zabytku narodowego od 1961 roku.
Kolor nadaje rodeno, czerwony piaskowiec z okolicznych gór, z którego budowano domy i którym je pokrywano. O zmierzchu, gdy nisko stojące słońce pada z ukosa, fasady zaczynają płonąć: to pora dnia, dla której warto zostać.
To praktycznie nienaruszone średniowieczne centrum, niemal bez śladów współczesności, zamieniło wioskę w naturalny plan zdjęciowy dla kina i telewizji. Wystarczy postawić kamerę na placu, by cofnąć się o pięć wieków bez żadnych dekoracji.
Zamek stoi nad zakolem rzeki, w najbardziej strategicznym punkcie. Tu ponad tysiąc lat temu stanął muzułmański alcázar, a w XI wieku był on siedzibą królestwa taifa, którym rządził ród Banu Razin: od „Al Banu Razin”, ziemi rodu Razin, pochodzi nazwa wioski.
Wykopaliska odsłoniły całą mauretańską dzielnicę, z dziedzińcem pałacu, pomieszczeniami mieszkalnymi i hammamem z hipokaustum, czyli łaźnią z ogrzewaniem podłogowym. Wszystko to pod późniejszymi chrześcijańskimi przebudowami.
Katedra Salvador nasuwa oczywiste pytanie: co robi katedra w takiej wiosce? Odpowiedź brzmi: Albarracín zyskał własne biskupstwo w 1172 roku, co zapewniało mu niezależność także w sprawach religijnych. Obecny budynek pochodzi z XVI wieku, a pracował przy nim Pierres Vedel, inżynier, który doprowadził wodę do Teruel.
A kościół Santa María zamyka tę historię. Jego nazwa nie jest pobożna, lecz polityczna: żeby nie podporządkować się żadnemu królowi, Pedro Ruiz de Azagra ogłosił się wasalem wyłącznie Matki Bożej. Nie uznając żadnego monarchy z krwi i kości, zapewniał sobie niezależność. Trwała ona do 1284 roku.
Alcázar rodu Banu Razin, z mauretańską dzielnicą odsłoniętą przez wykopaliska, w tym z łaźnią z hipokaustum. Czterdzieści pięć minut.
Własne biskupstwo od 1172 roku i budynek z XVI wieku, przy którym pracował Pierres Vedel. Jedna jasna nawa i gotyckie malowidła, które kiedyś były ukryte.
Nazwa to deklaracja polityczna: Azagra ogłosił się wasalem Matki Bożej, żeby nie słuchać żadnego króla. A kościół był częścią murów.
Długie pół dnia wystarczy na całą wioskę: wejście murami na Torre del Andador, Plaza Mayor i uliczki starej części wioski, zamek z mauretańską dzielnicą, katedrę i kościół Santa María. Jeśli zostaniesz na obiad i na zachód słońca nad czerwonym kamieniem – cały dzień.
Od Banu Razin, berberyjskiego rodu, który w XI wieku rządził tu królestwem taifa. „Al Banu Razin”, ziemia rodu Razin, z czasem się zniekształcała, aż stała się Albarracín. Za każdym razem, gdy ktoś wymawia nazwę wioski, nieświadomie przywołuje tamtych arabskich panów z XI wieku.
Bo była siedzibą biskupa. Władztwo zyskało własną diecezję w 1172 roku, kiedy Pedro Ruiz de Azagra wystarał się o biskupa dla swojej ziemi. Katedra oznaczała niezależność także w sprawach religijnych, skoro nie rządziła tu ani Kastylia, ani Aragonia. Była to jedna z najmniejszych diecezji w Hiszpanii, a dziś jest połączona z diecezją Teruel.
To genialny ruch polityczny z XII wieku. Żeby nie podporządkować się ani królowi Kastylii, ani królowi Aragonii, Pedro Ruiz de Azagra ogłosił się wasalem wyłącznie Najświętszej Marii Panny. Skoro nie uznawał żadnego monarchy z krwi i kości, żaden król nie mógł żądać od niego posłuszeństwa. Władztwo zachowało tę niezależność do 1284 roku.
Dość. Wioska wczepia się we wzgórze w zakolu rzeki i praktycznie wszystko jest na pochyłości: strome uliczki i odcinki schodów. Jedynym płaskim miejscem jest Plaza Mayor. Nic nie jest niemożliwe, ale przydadzą się wygodne buty i warto przejść trasę z góry na dół, najpierw wchodząc na Andador.
Z powodu rodeno, czerwonego piaskowca typowego dla tych gór, którego używano zarówno do budowy domów, jak i do pokrywania ich barwionym tynkiem. Ten odcień nadaje całości bardzo szczególne, ciepłe światło, zwłaszcza o zmierzchu, gdy nisko stojące słońce rozpala fasady.
Leży około 40 kilometrów od Teruel górską drogą. Stamtąd kursuje autobus, ale bardzo rzadko, więc w praktyce prawie wszyscy przyjeżdżają samochodem. Przy wjeździe do wioski jest parking, a stamtąd całą starą część wioski obejdziesz pieszo.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Albarracin offline, kiedy chcesz.
