Wzgórze nad zakolem rzeki, której nurt liże skałę w dole: to najstarsze i najbardziej strategiczne miejsce wioski i to tu ponad tysiąc lat temu stanął muzułmański alcázar. W XI wieku był siedzibą królestwa taifa, którym rządził berberyjski ród Banu Razin. To od nich pochodzi nazwa Albarracín.
Al Banu Razin, ziemia rodu Razin
Nazwa miejsca staje się przejrzysta, kiedy już się wie: Al Banu Razin, „ziemia rodu Razin”, zniekształcała się w ustach ludzi, aż stała się Albarracín. Za każdym razem, gdy pada nazwa wioski, nieświadomie przywołuje się tamtych berberyjskich panów.
Ich królestwo było jednym z mniejszych królestw taifa, na które rozpadło się państwo al-Andalus po upadku kalifatu Córdoby w XI wieku. Małe, górzyste i trudne do zdobycia, przetrwało raczej dzięki geografii niż dzięki sile.
Wyjrzyj, a w dwie sekundy zrozumiesz wojskową logikę: stąd kontroluje się rzekę, wąwóz i jedyny wąski pas ziemi, którym można dojść do wioski. Kto miał tę skałę, ten miał Albarracín.
Ta niezależność trwała długo. Nawet pod panowaniem chrześcijan Albarracín się nie podporządkował: był osobnym władztwem, dopóki w 1284 roku król Piotr III Aragoński nie obległ twierdzy i nie włączył jej do Korony. Ponad wiek bez posłuszeństwa ani Kastylii, ani Aragonii.
Mauretańska dzielnica pod ziemią
Wykopaliska odsłoniły w obrębie murów całą mauretańską dzielnicę: centralny dziedziniec i pomieszczenia mieszkalne pałacu, hammam z hipokaustum – łaźnie i ich system ogrzewania podłogowego – oraz starą studnię.
Hipokaustum jest szczególnie ciekawe, bo to rzymska technologia przejęta i udoskonalona przez łaźnie islamskie: gorące powietrze krąży pod posadzką uniesioną na niewielkich słupkach. Zachowane hipokaustum w górskim zamku to rzadki widok.
Wszystko to współistnieje z przebudowami, których później dokonali chrześcijanie, kiedy zamek zmienił właścicieli. Całość jest więc czytelnym nawarstwieniem: mauretańska twierdza na dole, chrześcijańska adaptacja na górze.
A ganek straży stał się niezwykłym punktem widokowym na zakole rzeki i góry. To chyba najlepsze miejsce widokowe w wiosce zaraz po Torre del Andador.
Nie do przegapienia
Tu zaczęła się wioska
Muzułmański alcázar nad zakolem rzeki, ponad tysiąc lat temu, w najbardziej strategicznym punkcie.
Nazwa pochodzi od rodu
Al Banu Razin, „ziemia rodu Razin”, berberyjscy panowie królestwa taifa z XI wieku.
Hammam z hipokaustum
Łaźnie z ogrzewaniem podłogowym, rzymska technologia przejęta przez świat islamu.
Niezależny do 1284 roku
Nie rządziła tu ani Kastylia, ani Aragonia, dopóki Piotr III nie obległ twierdzy.
Jak wpleść to w zwiedzanie Albarracín
Stoi nad zakolem rzeki, na krańcu obwarowań naprzeciw wejścia do wioski. Dojdziesz tu spacerem uliczkami starego miasta w jakieś dziesięć minut od Plaza Mayor.
Zwiedzanie razem z częścią archeologiczną trwa około czterdziestu pięciu minut. Sprawdź godziny: wstęp jest zorganizowany, a zamek nie jest otwarty bez przerwy.
Połącz go z katedrą Salvador i kościołem Santa María, które stoją w tej samej części wioski, oraz z wejściem na Torre del Andador.
Najczęstsze pytania
A jak Albarracín przestał być niezależny?
Bardzo długo utrzymywał wolność, ale w 1284 roku król Piotr III Aragoński obległ twierdzę i zatrzymał ją dla siebie, włączając do Korony Aragonii. Tak skończyła się niezwykle rzadka historia: małego władztwa, które przez ponad wiek nie słuchało ani Kastylii, ani Aragonii.
