Πύργος του Αντανδόρ
Πέτρα του 10ου αιώνα, χτισμένη την εποχή του χαλιφάτου. Είκοσι λεπτά ανηφόρα και το καλύτερο σημείο θέας του χωριού. Κάν' το στην αρχή της μέρας.

Μια βερβερική ταΐφα, ένας άρχοντας που δήλωσε υποτελής της Παναγίας, μια δική του επισκοπή και ένα τείχος του 10ου αιώνα. Όλα από κόκκινη πέτρα, μέσα σε έναν μαίανδρο.
🎧 Στη διαδρομή Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχοΤο Αλμπαρραθίν έχει λιγότερους από χίλιους κατοίκους και μια ιστορία δυσανάλογα μεγάλη. Ήταν μουσουλμανική ταΐφα, μετά ανεξάρτητη αυθεντία που δεν αναγνώριζε ούτε την Καστίλη ούτε την Αραγονία, και απέκτησε δική του επισκοπή, γι' αυτό ένα χωριό βοσκών έχει καθεδρικό. Το γυρίζεις σε μια γεμάτη μισή μέρα, όλα σε ανηφόρα και όλα στο κόκκινο.
Ξεκίνα ανεβαίνοντας στον Πύργο του Αντανδόρ από τον περίπατο των τειχών. Είναι περίπου είκοσι λεπτά σοβαρής ανηφόρας, αλλά είναι η αρχαιότερη πέτρα του χωριού: τον έχτισαν οι μουσουλμάνοι τον 10ο αιώνα, την εποχή του χαλιφάτου, και είναι το σημείο όπου το τείχος κλείνει από πάνω.
Το όνομά του προέρχεται από τον αντανδόρ, τον διάδρομο περιπολίας από τον οποίο οι φρουροί γύριζαν το τείχος τη νύχτα, με το φανάρι στο χέρι. Όποιος έλεγχε αυτό το σημείο έλεγχε ποιος ανέβαινε από τη χαράδρα και ποιος πλησίαζε από τη σιέρα.
Από πάνω βλέπεις το κλειδί των πάντων: το χωριό κουλουριασμένο μέσα σε έναν μαίανδρο του Γουαδαλαβιάρ, σχεδόν νησί από βράχο, με μία μόνο λωρίδα γης για να φτάσεις. Ένα μέρος φτιαγμένο για να είναι απόρθητο και ταυτόχρονα να περνά απαρατήρητο.
Και κάτι που λίγοι ξέρουν: βρίσκεσαι στα Μόντες Ουνιβερσάλες, ένα από εκείνα τα σπάνια μέρη όπου πηγάζουν μεγάλα ποτάμια. Πολύ κοντά πηγάζει ο Τάγος, που διασχίζει τη μισή χερσόνησο ως τη Λισαβόνα, και ο ίδιος ο Γουαδαλαβιάρ γίνεται πιο κάτω Τούρια και καταλήγει στη Βαλένθια.
Πέτρα του 10ου αιώνα, χτισμένη την εποχή του χαλιφάτου. Είκοσι λεπτά ανηφόρα και το καλύτερο σημείο θέας του χωριού. Κάν' το στην αρχή της μέρας.
Το μόνο επίπεδο σημείο και ο χώρος του παλιού μουσουλμανικού σουκ. Εδώ είναι τα μπαρ και τα εστιατόρια, και εδώ πρέπει να βρίσκεσαι το σούρουπο.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Κατέβα στην Πλάθα Μαγιόρ, που καταλαμβάνει τον χώρο του μουσουλμανικού σουκ και είναι το μόνο επίπεδο σημείο του χωριού: όλα τα άλλα είναι ανηφόρα. Σήκωσε το βλέμμα στην ξύλινη στοά πάνω σε όρθιους δοκούς, από την οποία διαλαλούσαν τα νέα και επέβλεπαν την αγορά.
Γύρω γύρω, οι δρόμοι του ιστορικού κέντρου: το Σπίτι της Χουλιανέτα, στραβό και στενότατο, το Σπίτι του Θείου από την Αμερική, το Σπίτι της Κοινότητας και τα μεγάλα αρχοντικά με καφασωτά και προεξέχοντα μπαλκόνια. Το σύνολο έχει κηρυχθεί Εθνικό Μνημείο από το 1961.
Το χρώμα το δίνει το ροδένο, ο κόκκινος ψαμμίτης της σιέρας με τον οποίο χτίστηκαν και επενδύθηκαν τα σπίτια. Το σούρουπο, με τον χαμηλό ήλιο, οι προσόψεις ανάβουν: είναι η στιγμή της μέρας που δικαιολογεί να μείνεις.
Αυτό το μεσαιωνικό κέντρο, πρακτικά ανέπαφο και σχεδόν χωρίς ίχνος σύγχρονο, έχει κάνει το χωριό φυσικό πλατό για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αρκεί να στήσεις μια κάμερα στην πλατεία για να γυρίσεις πέντε αιώνες πίσω χωρίς σκηνικά.
Το κάστρο βρίσκεται πάνω από τον μαίανδρο, στο πιο στρατηγικό σημείο. Εδώ στήθηκε το μουσουλμανικό αλκάθαρ πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια, και τον 11ο αιώνα ήταν έδρα μιας ταΐφας που την κυβερνούσαν οι Μπανού Ραζίν: από το «Αλ Μπανού Ραζίν», η γη των Ραζίν, προέρχεται το όνομα του χωριού.
Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μια ολόκληρη ανδαλουσιανή συνοικία, με την αυλή του παλατιού, τους χώρους κατοικίας και ένα χαμάμ με το υπόκαυστό του, δηλαδή λουτρά με θέρμανση κάτω από το δάπεδο. Όλα κάτω από τις μεταγενέστερες χριστιανικές μετατροπές.
Ο Καθεδρικός του Σωτήρος θέτει την προφανή ερώτηση: τι γυρεύει ένας καθεδρικός σε ένα τέτοιο χωριό; Η απάντηση είναι ότι το Αλμπαρραθίν απέκτησε δική του επισκοπή το 1172, κάτι που εξασφάλιζε ανεξαρτησία και στα θρησκευτικά. Το σημερινό κτίριο είναι του 16ου αιώνα, με τον Πιέρ Βεντέλ, τον μηχανικό που έφερε το νερό στο Τερουέλ.
Και η εκκλησία της Αγίας Μαρίας κλείνει την ιστορία. Το όνομά της δεν είναι θρησκευτικής ευλάβειας αλλά πολιτικό: για να μην υποταχθεί σε κανέναν βασιλιά, ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα δήλωσε υποτελής μόνο της Παναγίας. Μη αναγνωρίζοντας κανέναν μονάρχη με σάρκα και οστά, εξασφάλιζε την ανεξαρτησία. Κράτησε μέχρι το 1284.
Το αλκάθαρ των Μπανού Ραζίν, με μια ανδαλουσιανή συνοικία που έφεραν στο φως οι ανασκαφές, μαζί με λουτρά με υπόκαυστο. Σαράντα πέντε λεπτά.
Δική του επισκοπή από το 1172 και κτίριο του 16ου αιώνα, με τον Πιέρ Βεντέλ. Ενιαίο και φωτεινό κλίτος, με γοτθικές ζωγραφιές που ήταν κρυμμένες.
Το όνομα είναι πολιτική δήλωση: ο Αθάγρα δήλωσε υποτελής της Παναγίας για να μην υπακούει σε κανέναν βασιλιά. Και ήταν μέρος του τείχους.
Μια γεμάτη μισή μέρα καλύπτει όλο το χωριό: την ανάβαση στον Πύργο του Αντανδόρ από τα τείχη, την Πλάθα Μαγιόρ και τους δρόμους του ιστορικού κέντρου, το κάστρο με την ανδαλουσιανή συνοικία του, τον καθεδρικό και την εκκλησία της Αγίας Μαρίας. Αν μείνεις για φαγητό και για να δεις το ηλιοβασίλεμα πάνω στην κόκκινη πέτρα, μια ολόκληρη μέρα.
Από τους Μπανού Ραζίν, μια βερβερική οικογένεια που κυβέρνησε εδώ μια ταΐφα τον 11ο αιώνα. Το «Αλ Μπανού Ραζίν», η γη των Ραζίν, παραμορφώθηκε σιγά σιγά μέχρι να γίνει Αλμπαρραθίν. Κάθε φορά που λέγεται το όνομα του χωριού, λέγεται, χωρίς να το ξέρει κανείς, και το όνομα εκείνων των Αράβων αρχόντων του 11ου αιώνα.
Επειδή ήταν έδρα επισκόπου. Η αυθεντία απέκτησε δική της επισκοπή το 1172, όταν ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα πέτυχε να αποκτήσει επίσκοπο η γη του. Το να έχει καθεδρικό σήμαινε ανεξαρτησία και στα θρησκευτικά, αφού ούτε η Καστίλη ούτε η Αραγονία κυβερνούσαν εδώ. Ήταν μία από τις μικρότερες επισκοπές της Ισπανίας και σήμερα είναι ενωμένη με εκείνη του Τερουέλ.
Μια λαμπρή πολιτική κίνηση του 12ου αιώνα. Για να μην υποταχθεί ούτε στον βασιλιά της Καστίλης ούτε σε εκείνον της Αραγονίας, ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα δήλωσε υποτελής μόνο της Αγίας Μαρίας. Μη αναγνωρίζοντας κανέναν μονάρχη με σάρκα και οστά, κανένας βασιλιάς δεν μπορούσε να του ζητήσει υπακοή. Η αυθεντία διατήρησε αυτή την ανεξαρτησία μέχρι το 1284.
Αρκετή. Το χωριό γαντζώνεται σε έναν λόφο μέσα σε έναν μαίανδρο και σχεδόν όλα είναι κλίση, με απότομους δρόμους και κομμάτια με σκάλες. Το μόνο επίπεδο σημείο είναι η Πλάθα Μαγιόρ. Τίποτα δεν είναι αδύνατο, αλλά χρειάζονται άνετα παπούτσια και καλό είναι να κάνεις τη διαδρομή από πάνω προς τα κάτω, ανεβαίνοντας πρώτα στον Αντανδόρ.
Λόγω του ροδένο, του κόκκινου ψαμμίτη που χαρακτηρίζει αυτή τη σιέρα, που χρησιμοποιήθηκε τόσο για να χτιστούν τα σπίτια όσο και για να επενδυθούν με βαμμένο γύψο. Αυτή η απόχρωση δίνει στο σύνολο ένα ζεστό, πολύ ιδιαίτερο φως, ειδικά το σούρουπο, όταν ο χαμηλός ήλιος ανάβει τις προσόψεις.
Απέχει περίπου 40 χιλιόμετρα από το Τερουέλ από ορεινό δρόμο. Υπάρχει λεωφορείο από εκεί, αλλά με πολύ περιορισμένα δρομολόγια, οπότε στην πράξη σχεδόν όλοι φτάνουν με αυτοκίνητο. Υπάρχει πάρκινγκ στην είσοδο του χωριού, και από εκεί όλο το ιστορικό κέντρο το γυρίζεις με τα πόδια.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα


