Κάστρο του Αλμπαρραθίν
Το αλκάθαρ των Μπανού Ραζίν, με ανδαλουσιανή συνοικία και λουτρά με υπόκαυστο που έφεραν στο φως οι ανασκαφές. Σαράντα πέντε λεπτά.

Πώς ένα ορεινό χωριό κατάφερε να μην υπακούει ούτε στην Καστίλη ούτε στην Αραγονία για περισσότερο από έναν αιώνα, και στο μεταξύ να αποσπάσει από τον πάπα δική του επισκοπή.
🎧 Στη διαδρομή Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχοΣτη μεσαιωνική χερσόνησο, ανάμεσα σε δύο βασίλεια που διεκδικούσαν τα πάντα, υπήρξε ένα ορεινό χωριό που τα κατάφερε να μην εξαρτάται από κανένα. Η ιστορία του περιλαμβάνει μια βερβερική οικογένεια, έναν μουσουλμάνο ηγεμόνα με το παρατσούκλι Βασιλιάς Λύκος, μια δήλωση υποτέλειας στην Παναγία και έναν καθεδρικό που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Όλα ξεκινούν στο κάστρο, πάνω από τον μαίανδρο. Εδώ στήθηκε το μουσουλμανικό αλκάθαρ πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια, και τον 11ο αιώνα, μετά την πτώση του χαλιφάτου της Κόρδοβας, αυτή η περιοχή έγινε μία από τις πολλές ταΐφες στις οποίες κατακερματίστηκε η Αλ-Άνδαλους.
Την κυβέρνησε μια βερβερική οικογένεια, οι Μπανού Ραζίν. Και από εκεί προέρχεται το τοπωνύμιο: το «Αλ Μπανού Ραζίν», η γη των Ραζίν, παραμορφώθηκε στο στόμα του κόσμου μέχρι να γίνει Αλμπαρραθίν. Το όνομα του χωριού είναι κυριολεκτικά το επώνυμο των αρχόντων του του 11ου αιώνα.
Η γεωγραφία εξηγεί γιατί άντεξαν: το χωριό είναι κουλουριασμένο μέσα σε έναν μαίανδρο του Γουαδαλαβιάρ, σχεδόν νησί από βράχο, με μία μόνο λωρίδα γης για να φτάσεις. Όποιος έλεγχε τον βράχο έλεγχε το Αλμπαρραθίν, και η κατάληψή του κόστιζε πολύ περισσότερο απ' όσο άξιζε.
Οι ανασκαφές του κάστρου έφεραν στο φως μια ολόκληρη ανδαλουσιανή συνοικία: την αυλή του παλατιού, τους χώρους κατοικίας και ένα χαμάμ με το υπόκαυστό του, λουτρά με θέρμανση κάτω από το δάπεδο. Όλα επισκέψιμα.
Το αλκάθαρ των Μπανού Ραζίν, με ανδαλουσιανή συνοικία και λουτρά με υπόκαυστο που έφεραν στο φως οι ανασκαφές. Σαράντα πέντε λεπτά.
Το σύμβολο της ανεξαρτησίας: ο Αθάγρα δήλωσε υποτελής της Παναγίας για να μην υποταχθεί σε κανέναν βασιλιά. Και ο ναός ήταν μέρος του τείχους.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Τον 12ο αιώνα μπαίνει στη σκηνή ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα, ένας ευγενής από τη Ναβάρρα. Και εδώ έρχεται το απίστευτο: το Αλμπαρραθίν δεν του το έδωσε κανένας χριστιανός βασιλιάς, αλλά ένας μουσουλμάνος. Λένε ότι ήταν ο Ιμπν Μαρντανίς, ο ισχυρός «Βασιλιάς Λύκος» της Βαλένθια και της Μούρθια, εκείνος που του παρέδωσε την αυθεντία.
Ο Ιμπν Μαρντανίς ήταν μια συναρπαστική μορφή: κυβέρνησε μια μεγάλη περιοχή του Λεβάντε σε σύγκρουση με τους Αλμοχάδες, συμμάχησε με την Καστίλη και την Αραγονία εναντίον τους και διατήρησε μια αυλή με ισχυρή χριστιανική επιρροή. Το ότι παραχώρησε το Αλμπαρραθίν σε έναν ευγενή από τη Ναβάρρα ταιριάζει απόλυτα με την πολιτική των συμμαχιών του.
Και αυτό έδωσε στον Αθάγρα το νομικό επιχείρημα που χρειαζόταν: αφού δεν όφειλε την αυθεντία ούτε στην Καστίλη ούτε στην Αραγονία, δεν όφειλε υποτέλεια σε κανένα από τα δύο. Έτσι δήλωσε υποτελής μόνο της Αγίας Μαρίας, της ίδιας της Παναγίας.
Σε μια εποχή που η υποτέλεια απαιτούσε έναν συγκεκριμένο άρχοντα, η επιλογή της Παναγίας άφηνε τους βασιλιάδες χωρίς βάση για να διεκδικήσουν. Γι' αυτό η εκκλησία της Αγίας Μαρίας δεν είναι ένας ναός σαν τους άλλους: είναι το ιδρυτικό έγγραφο της ανεξαρτησίας της αυθεντίας.
Και γι' αυτό η αφιέρωση στην Παναγία εμφανίζεται παντού στο χωριό και στη γύρω περιοχή. Δεν είναι απλή ευλάβεια: είναι ένα πολιτικό επιχείρημα που επαναλαμβανόταν επί αιώνες.
Η πολιτική ανεξαρτησία χρειαζόταν θρησκευτική ανεξαρτησία, γιατί τον Μεσαίωνα η εκκλησιαστική δικαιοδοσία ήταν τόσο πραγματική όσο και η πολιτική. Το να εξαρτάσαι από μια ξένη επισκοπή σήμαινε να εξαρτάσαι από μια άλλη εξουσία.
Έτσι το 1172 ο Αθάγρα πέτυχε να αποκτήσει δικό της επίσκοπο η γη του. Αυτός είναι ο λόγος που ένα χωριό βοσκών έχει καθεδρικό: ήταν μία από τις μικρότερες επισκοπές της Ισπανίας και υπήρχε για λόγους που δεν ήταν δημογραφικοί.
Το κτίριο που βλέπεις σήμερα είναι μεταγενέστερο: χτίστηκε τον 16ο αιώνα με τον αρχιμάστορα Μαρτίν ντε Καστανιέδα και τον Γάλλο Πιέρ Βεντέλ, τον ίδιο μηχανικό που έφερε το νερό στο Τερουέλ. Ενιαίο κλίτος, ευρύχωρο και φωτεινό, ανάμεσα στο ύστερο γοτθικό και την Αναγέννηση.
Το τέλος ήρθε το 1284, όταν ο βασιλιάς Πέτρος Γ΄ της Αραγονίας πολιόρκησε την πόλη και την ενσωμάτωσε στο Στέμμα. Έκλεινε έτσι μια πολύ σπάνια ιστορία: εκείνη μιας μικρής αυθεντίας που για περισσότερο από έναν αιώνα δεν υπάκουσε σε κανέναν βασιλιά.
Η επισκοπή άντεξε περισσότερο: με τον καιρό δεν μπορούσε να συνεχίσει μόνη της και κατέληξε ενωμένη με το γειτονικό Τερουέλ, με το οποίο σήμερα μοιράζεται επίσκοπο. Ο καθεδρικός όμως έμεινε εδώ, ως μάρτυρας της εποχής που αυτό το χωριό είχε δική του μίτρα.
Η επισκοπή αποκτήθηκε το 1172· το σημερινό κτίριο είναι του 16ου αιώνα, με τον Πιέρ Βεντέλ. Φυλάει γοτθικές ζωγραφιές που ο χρόνος είχε αφήσει κρυμμένες.
Πέτρα του 10ου αιώνα, από την εποχή του χαλιφάτου. Από πάνω βλέπεις ολόκληρο τον μαίανδρο και καταλαβαίνεις γιατί αυτό το μέρος ήταν τόσο δύσκολο να καταληφθεί.
Μια βερβερική οικογένεια που κυβέρνησε εδώ μια ταΐφα τον 11ο αιώνα, μετά την πτώση του χαλιφάτου της Κόρδοβας. Από το όνομά τους προέρχεται το όνομα του χωριού: το «Αλ Μπανού Ραζίν», η γη των Ραζίν, παραμορφώθηκε σιγά σιγά μέχρι να γίνει Αλμπαρραθίν. Το αλκάθαρ τους βρισκόταν στον λόφο πάνω από τον μαίανδρο, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το κάστρο.
Ο Ιμπν Μαρντανίς, ένας ισχυρός μουσουλμάνος ηγεμόνας που κυβέρνησε τη Βαλένθια και τη Μούρθια τον 12ο αιώνα, σε σύγκρουση με τους Αλμοχάδες και σύμμαχος της Καστίλης και της Αραγονίας εναντίον τους. Λένε ότι ήταν εκείνος που παρέδωσε το Αλμπαρραθίν στον Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα, έναν ευγενή από τη Ναβάρρα, κάτι που ταιριάζει με την πολιτική των χριστιανικών συμμαχιών του.
Τον Μεσαίωνα η υποτέλεια απαιτούσε έναν συγκεκριμένο άρχοντα στον οποίο όφειλες υπακοή. Αφού δεν είχε λάβει το Αλμπαρραθίν από κανέναν χριστιανό βασιλιά, ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα μπόρεσε να δηλώσει υποτελής μόνο της Αγίας Μαρίας, και κανένας μονάρχης με σάρκα και οστά δεν είχε νομική βάση για να του ζητήσει υποταγή. Λειτούργησε για περισσότερο από έναν αιώνα.
Γιατί τον Μεσαίωνα η εκκλησιαστική δικαιοδοσία ήταν τόσο πραγματική όσο και η πολιτική, και το να εξαρτάσαι από μια ξένη επισκοπή σήμαινε να εξαρτάσαι από μια άλλη εξουσία. Αποκτώντας δική της επισκοπή το 1172, η αυθεντία ολοκλήρωνε την ανεξαρτησία της. Αυτός είναι ο λόγος που ένα χωριό βοσκών έχει καθεδρικό.
Το 1284, όταν ο βασιλιάς Πέτρος Γ΄ της Αραγονίας πολιόρκησε την πόλη και την ενσωμάτωσε στο Στέμμα της Αραγονίας. Έκλεινε έτσι μια ασυνήθιστη ιστορία: εκείνη μιας μικρής αυθεντίας που για περισσότερο από έναν αιώνα δεν υπάκουσε ούτε στην Καστίλη ούτε στην Αραγονία, και που δεν είχε λάβει καν την περιοχή της από χριστιανό βασιλιά.
Αρκετά. Ο Πύργος του Αντανδόρ είναι του 10ου αιώνα, από την εποχή του χαλιφάτου, και είναι η αρχαιότερη πέτρα του χωριού. Και στο κάστρο οι ανασκαφές έφεραν στο φως μια ολόκληρη ανδαλουσιανή συνοικία, με την αυλή του παλατιού, τους χώρους κατοικίας και ένα χαμάμ με υπόκαυστο, δηλαδή λουτρά με θέρμανση κάτω από το δάπεδο.
Όχι ως ανεξάρτητη. Ήταν μία από τις μικρότερες επισκοπές της Ισπανίας και με τον καιρό δεν μπορούσε να συνεχίσει μόνη της: κατέληξε ενωμένη με το γειτονικό Τερουέλ, με το οποίο σήμερα μοιράζεται επίσκοπο με το όνομα επισκοπή Τερουέλ και Αλμπαρραθίν. Ο καθεδρικός όμως έμεινε εδώ, ως μάρτυρας της εποχής που το χωριό είχε δική του μίτρα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα