Castillo de Albarracín
Banu Razín'in kalesi; kazıların gün yüzüne çıkardığı Endülüs mahallesi ve hipokaustlu hamamıyla. Kırk beş dakika.

Bir dağ köyü, bir asırdan uzun süre ne Kastilya'ya ne de Aragon'a itaat etmemeyi ve bu arada papadan kendine ait bir piskoposluk koparmayı nasıl başardı.
🎧 Kızıl Albarracín: kayaya asılı köy rotasındaOrtaçağ Yarımadası'nda, her şeyi birbirleriyle paylaşamayan iki krallığın arasında, hiçbirine bağlı kalmamanın yolunu bulmuş bir dağ köyü vardı. Hikâyesinde Berberi bir aile, “Kurt Kral” lakaplı Müslüman bir önder, Meryem Ana'ya bir vasallık bildirisi ve var olmaması gereken bir katedral bulunur.
Her şey menderesin üzerindeki kalede başlar. Müslüman kalesi bin yıldan uzun süre önce buraya kuruldu ve XI. yüzyılda, Córdoba Halifeliği'nin çöküşünden sonra bu toprak, Endülüs'ün parçalandığı pek çok taifa krallığından biri oldu.
Onu Berberi bir aile, Banu Razín yönetti. Yer adı da buradan gelir: Razínlerin toprağı anlamına gelen “Al Banu Razín”, halkın ağzında bozularak Albarracín'e dönüştü. Köyün adı, kelimenin tam anlamıyla XI. yüzyıldaki senyörlerinin soyadıdır.
Coğrafya neden bu kadar dayandıklarını açıklar: köy Guadalaviar'ın bir menderesinin içine kıvrılmıştır, neredeyse kayadan bir ada; içine girmek için tek bir dar toprak şeridi vardır. Kayalığa hâkim olan Albarracín'e hâkimdi ve onu ele geçirmek, değerinden çok daha pahalıya mal oluyordu.
Kaledeki kazılar eksiksiz bir Endülüs mahallesini gün yüzüne çıkardı: saray avlusu, ev odaları ve hipokaustuyla bir hamam, yani yerden ısıtmalı banyolar. Hepsi gezilebilir.
Banu Razín'in kalesi; kazıların gün yüzüne çıkardığı Endülüs mahallesi ve hipokaustlu hamamıyla. Kırk beş dakika.
Bağımsızlığın simgesi: Azagra hiçbir krala boyun eğmemek için kendini Meryem Ana'nın vasalı ilan etti. Üstelik bu tapınak surun bir parçasıydı.
Uygulamayı indir ve Albarracin şehrini istediğin zaman çevrimdışı keşfet. Kulağında yerel bir rehberle Kızıl Albarracín: kayaya asılı köy yürüyüş rotasını tamamla.
Viavoy hakkında daha fazlası →XII. yüzyılda sahneye Navarralı bir soylu olan Pedro Ruiz de Azagra çıkar. Ve işin alışılmadık yanı şu: Albarracín'i ona Hristiyan bir kral değil, Müslüman bir kral verdi. Anlatılana göre senyörlüğü ona teslim eden, Valencia ve Murcia'nın güçlü “Kurt Kral”ı Ibn Mardanish'ti.
Ibn Mardanish büyüleyici bir figürdü: Muvahhitlere karşı Levante'de geniş bir toprağı yönetti, onlara karşı Kastilya ve Aragon ile ittifak kurdu ve güçlü bir Hristiyan etkisi taşıyan bir saray sürdürdü. Albarracín'i Navarralı bir soyluya bırakması, ittifak politikasıyla tamamen örtüşür.
Bu da Azagra'ya ihtiyaç duyduğu hukuki gerekçeyi verdi: senyörlüğü ne Kastilya'ya ne de Aragon'a borçlu olmadığından, ikisinden hiçbirine vasallık borcu yoktu. Böylece kendini yalnızca Santa María'nın, bizzat Meryem Ana'nın vasalı ilan etti.
Vasallığın somut bir efendi gerektirdiği bir çağda, Meryem Ana'yı seçmek krallara hak iddia edecek hiçbir dayanak bırakmıyordu. Bu yüzden Santa María Kilisesi sıradan bir tapınak değildir: senyörlüğün bağımsızlığının kuruluş belgesidir.
Ve bu yüzden Meryem Ana'ya adanmışlık köyün ve bölgenin her yerinde karşına çıkar. Bu yalnızca dindarlık değildir: yüzyıllar boyunca tekrarlanmış siyasi bir argümandır.
Siyasi bağımsızlığın dini bağımsızlığa ihtiyacı vardı, çünkü Ortaçağ'da kilise yargı yetkisi sivil yetki kadar gerçekti. Başka bir piskoposluğa bağlı olmak, başka bir güce bağlı olmak demekti.
Böylece 1172'de Azagra toprağı için kendi piskoposunu elde etti. Bir çobanlar köyünün bir katedrale sahip olmasının nedeni budur: İspanya'nın en küçük piskoposluk bölgelerinden biriydi ve nüfusla ilgisi olmayan nedenlerle var oluyordu.
Bugün görülen bina daha sonradır: XVI. yüzyılda usta Martín de Castañeda ve Teruel'e suyu getiren mühendisin ta kendisi olan Fransız Pierres Vedel tarafından yükseltildi. Geç Gotik ile Rönesans arasında, tek, geniş ve aydınlık bir nef.
Son 1284'te geldi; Aragon Kralı III. Pedro kaleyi kuşattı ve onu Taca kattı. Böylece son derece ender bir hikâye kapanıyordu: bir asırdan uzun süre hiçbir krala itaat etmemiş küçük bir senyörlüğün hikâyesi.
Piskoposluk daha uzun dayandı: zamanla tek başına devam edemedi ve sonunda bugün piskoposunu paylaştığı komşu Teruel'e bağlandı. Ama katedral burada kaldı; bu köyün kendi piskopos mitrasına sahip olduğu zamanın tanığı olarak.
Piskoposluk 1172'de elde edildi; bugünkü bina Pierres Vedel'in katkısıyla XVI. yüzyılda yapıldı. Zamanın gizli bıraktığı Gotik resimleri barındırır.
Halifelik döneminden, X. yüzyıldan kalma taş. Yukarıdan bütün menderes görülür ve bu yerin ele geçirilmesinin neden bu kadar zor olduğu anlaşılır.
Córdoba Halifeliği'nin çöküşünden sonra, XI. yüzyılda burada bir taifa krallığı yöneten Berberi bir aile. Köyün adı onların adından gelir: Razínlerin toprağı anlamına gelen “Al Banu Razín” zamanla bozularak Albarracín'e dönüştü. Kaleleri, bugün kalenin bulunduğu, menderesin üzerindeki tepedeydi.
XII. yüzyılda Valencia ve Murcia'yı yöneten, Muvahhitlere karşı savaşan ve onlara karşı Kastilya ve Aragon ile ittifak kuran güçlü bir Müslüman önder olan Ibn Mardanish. Anlatılana göre Albarracín'i Navarralı bir soylu olan Pedro Ruiz de Azagra'ya teslim eden oydu; bu da Hristiyanlarla kurduğu ittifak politikasıyla örtüşür.
Ortaçağ'da vasallık, itaat borçlu olunan somut bir efendi gerektiriyordu. Albarracín'i hiçbir Hristiyan kraldan almamış olan Pedro Ruiz de Azagra, kendini yalnızca Santa María'nın vasalı ilan edebildi ve etten kemikten hiçbir hükümdarın ondan boyun eğme talep edecek hukuki dayanağı yoktu. Bir asırdan uzun süre işe yaradı.
Çünkü Ortaçağ'da kilise yargı yetkisi sivil yetki kadar gerçekti ve başka bir piskoposluğa bağlı olmak başka bir güce bağlı olmak demekti. Senyörlük 1172'de kendi piskoposluk bölgesine kavuşarak bağımsızlığını tamamladı. Bir çobanlar köyünün katedrale sahip olmasının nedeni budur.
1284'te, Aragon Kralı III. Pedro kaleyi kuşatıp onu Aragon Tacı'na kattığında. Böylece pek rastlanmayan bir hikâye kapanıyordu: bir asırdan uzun süre ne Kastilya'ya ne de Aragon'a itaat etmemiş ve toprağını bir Hristiyan kraldan bile almamış küçük bir senyörlüğün hikâyesi.
Epey şey. Torre del Andador halifelik döneminden, X. yüzyıldan kalmadır ve köyün en eski taşıdır. Kalede ise kazılar eksiksiz bir Endülüs mahallesini gün yüzüne çıkardı: saray avlusu, ev odaları ve hipokaustlu bir hamam, yani yerden ısıtmalı banyolar.
Bağımsız olarak değil. İspanya'nın en küçük piskoposluk bölgelerinden biriydi ve zamanla tek başına devam edemedi: sonunda komşu Teruel'e bağlandı; bugün onunla, Teruel ve Albarracín piskoposluk bölgesi adı altında piskoposunu paylaşır. Ama katedral burada kaldı; köyün kendi piskopos mitrasına sahip olduğu zamanın tanığı olarak.
Viavoy'u indir ve Albarracin şehrini istediğin zaman çevrimdışı gez.
